Share

ตอนที่ 3

last update Petsa ng paglalathala: 2026-04-01 10:08:52

ปณิตาขับรถกลับไปที่บ้านของเธอในหมู่บ้านจัดสรรขนาดกลางที่อยู่ไม่ห่างจากคาเฟ่ของเธอประมาณ 10 กิโลเมตร เมื่อเข้ามาถึงในบ้านเธอก็รีบจัดการวางของทุกอย่างไว้ที่โซฟา มือบางกดแอปพลิเคชันไลน์เพื่อเข้าไปดูแชตกลุ่มของเธอกับเพื่อนอีก 2 คน

เมื่อเข้าไปในกลุ่มสิ่งที่เห็นก็คือวีนัสกดออกจากกลุ่มไปแล้ว ไม่รอช้าเธอจึงรีบโทรหาเพื่อนสนิทอีกคนซึ่งทำงานอยู่ในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

(ฮัลโหลปริม คิดถึงจังเลย) รอสายเพียงไม่นานปลายสายก็เอ่ยทักทายเพื่อนสาวเสียงใส

“พ...เพลง...ฮึก แกได้ติดต่อกับวีนัสบ้างไหม”

(แกร้องไห้เหรอ เป็นอะไรปริม)

“ตอบฉันมาก่อน ว่าแกติดต่อวีนัสได้ไหม”

(ไม่เลยแก ตั้งแต่กลับมาจากงานเปิดร้านของแกฉันก็ไม่ได้คุยกับวีนัสอีกเลย)

คำตอบของปลายสายทำให้ปณิตาสิ้นหวัง เธอร้องไห้ปล่อยโฮเสียยกใหญ่ ซึ่งเพลงก็ทำหน้าที่เพื่อนที่ดีด้วยการนั่งฟังเสียงร้องไห้ของปณิตาโดยไม่ทิ้งให้ต้องรู้สึกโดดเดี่ยว เมื่อรู้สึกว่าเสียงสะอึกสะอื้นนั้นค่อย ๆ เบาบางลงจึงเอ่ยถามออกไป

(ตกลงแกจะบอกฉันได้หรือยังว่ามันเกิดอะไรขึ้น)

ปณิตาตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้กับเพื่อนสนิทที่เหลือเพียงคนเดียวได้รับฟัง รู้ดีว่าเพื่อนคงช่วยอะไรไม่ได้มากอย่างน้อยก็ได้ระบายความเครียดให้ใครสักคนที่ไว้ใจได้รับฟังก็ยังดี

(เลว วีนัสมันทำแบบนี้ได้ยังไง ฉันก็สงสัยอยู่ว่ามันเอาเงินที่ไหนไปเรียนต่างประเทศ แบบนี้นี่เอง)

“ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วเพลง แต่ฉันจะไม่ยอมเสียร้านที่เป็นทุกอย่างในชีวิตของฉันไปอย่างแน่นอน”

(แกลองติดต่อไปเจรจากับเจ้าหนี้ดูก่อนไหม ฉันว่าถ้าแกบอกความจริงกับเขา เขาน่าจะเห็นใจแกบ้าง) เพลงลองเสนอทางออกที่เหลืออยู่เพียงทางเดียวให้กับปณิตา

(ส่วนยัยวีนัสตัวดี เดี๋ยวฉันจะลองถามจากเพื่อนคนอื่น ๆ ดูว่ามีใครติดต่อกับยัยนี่ได้บ้าง)

“ขอบใจแกมากนะเพลง ขอบใจจริง ๆ”

(อย่าเพิ่งคิดมากนะ มีอะไรโทรมาหาฉันนะ แกยังมีฉันอยู่เคียงข้างเสมอนะปริม)

“แกจะทำฉันร้องไห้อีกแล้วนะ เดี๋ยวฉันจะลองติดต่อไปคุยกับทางเจ้าหนี้ดูก่อน เผื่อเขาจะเห็นใจฉันบ้าง”

เมื่อสองสาววางสายกันไปแล้ว ปณิตาก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้างแล้วเพราะอย่างน้อย ๆ เพลงก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีและพร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอมาตลอด

ย้อนกลับไปเมื่อ 5 ปีที่แล้ว

ณ มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง

            ปณิตากับเพลงขวัญเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม ทั้งคู่มาเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันและคณะบริหารเหมือนกัน ทำให้ทั้งคู่ยิ่งสนิทสนมกันมาก

วันรับน้อง

            “เธอ ๆ ชื่ออะไรอะ เราชื่อวีนัสนะ” ในขณะที่กำลังนั่งฟังรุ่นพี่อธิบายกิจกรรมการรับน้องใหม่เข้ามหาวิทยาลัย หญิงสาวใบหน้าสวยคมก็มาสะกิดเรียกปณิตา

            “เราชื่อปริม ส่วนนี่เพลงเพื่อนเรา” วีนัสและเพลงพยักหน้าให้กันเชิงทักทาย

            “เราขอเป็นเพื่อนกับพวกเธอได้ไหม เรามาจากต่างจังหวัดคนเดียวไม่รู้จักใครเลย” ปณิตากับเพลงขวัญมองหน้ากันแล้วหันไปส่งยิ้มให้วีนัส

            “ได้สิ”

            “สามคนนั้นคุยอะไรกัน!!!” สิ้นเสียงการต้อนรับเพื่อนใหม่ของปณิตา ก็มีเสียงห้าวดุของรุ่นพี่ที่ยืนอธิบายกฎระเบียบของคณะตะโกนสวนมาทันที

            ทั้งสามสาวโดนรุ่นพี่ทำโทษให้วิ่งรอบสนามฟุตบอล 3 รอบ การโดนทำโทษในวันนั้นทำให้ปณิตาและเพลงขวัญได้เพื่อนสนิทนั่นก็คือวีนัสเพิ่มเข้ามาอีกคน

ปัจจุบัน

            ปณิตารีบค้นหานามบัตรที่คุณทนายมอบไว้ให้อย่างร้อนรน มือเล็กสั่นเทาด้วยใจที่เต้นระทึกหวังไว้ในใจว่าเพราะความรีบร้อนของเธอคงไม่ได้ทำมันตกหล่นหายไประหว่างที่เดินทางกลับมาที่บ้าน

            เธอเทกระเป๋าถือใบเล็กที่พกติดตัวเป็นประจำ จนนามบัตรที่ตกอยู่ก้นกระเป๋าร่วงหล่นลงมา จึงรีบหยิบขึ้นมาด้วยใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ

            “เจ้าของโรงแรมที่ชลบุรีเลยอย่างนั้นเหรอ” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ไม่เคยคิดว่าชีวิตที่แสนสงบสุขของเธอต้องมาวุ่นวายกับเรื่องที่ตัวเองไม่ได้ก่อมันขึ้นมาเลย         

มือบางรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์ที่ปรากฏอยู่บนนามบัตรด้วยมือที่สั่นเทา เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะเริ่มพูดอย่างไรหากปลายสายนั้นกดรับสาย

ต้องยอมรับตามตรงว่าตอนนี้อารมณ์ของเธอไม่คงที่เลยมันสับสน มึนงงไปหมดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

(อืม...ฮัลโหล ฮึ่ม) รอสายเพียงไม่นานปลายสายก็กดรับด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อยแปลก ๆ แต่ปณิตาก็ไม่ได้ใส่ใจเพราะตอนนี้เธอต้องการคุยธุระของเธอเท่านั้น

“เอ่อ...สวัสดีค่ะ ดิฉันปณิตา จะขอคุยเรื่องสัญญาหนี้ของวีนัสกับคุณค่ะ” คนตัวเล็กไม่รอช้ารีบเอ่ยรัวถึงธุระของตัวเองไปอย่างรวดเร็วทันควัน เธอไม่อยากปล่อยเวลาให้มันยืดเยื้อไปมากกว่านี้แล้ว

(อ่า...ฉันยังไม่สะดวกคุยไว้ค่อยโทรมาใหม่/จุกจัง เบา ๆ สิคะ อ๊ะ...) เมื่อได้ยินปลายสายมีเสียงครวญครางของผู้ชายกับผู้หญิงเธอก็พอจะคาดเดาได้ว่าเขาน่าจะติดธุระสำคัญอยู่แต่......ธุระของเธอก็สำคัญเหมือนกัน

“แล้วจะให้ฉันโทรไปตอนไหนคะ”

(เออ...เดี๋ยวฉันโทรกลับไปเอง ติ๊ด ๆ ๆ) เขาตะคอกกลับมาด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่มีคนมาขัดจังหวะอารมณ์เร่าร้อนของเขา แล้วกดตัดสายไปทันที

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • หนี้ร้ายอุบายรัก   ตอนที่ 69

    “ไม่เลยค่ะ แล้วพี่พอร์ชล่ะคะเหนื่อยไหม” น้ำเสียงหวานเอ่ยถามผู้เป็นสามี พลางรับเสื้อสูทของเขามาถือไว้เอง “แค่ได้เห็นหน้าปริมกับลูก พี่ก็หายเหนื่อยแล้วครับ” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับเดินไปนั่งยังเก้าอี้หัวโต๊ะใกล้ ๆ กับเด็กน้อยปันปันที่นั่งเคี้ยวข้าวจนแก้มตุ่ย บนโต๊ะอาหารมีเสียงหัวเราะพูดคุยกัน ทั้งหยอกล้อกันไปมาของสามคนพ่อแม่ลูก ซึ่งในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าครอบครัวของเขาและเธอก็จะใหญ่ขึ้นแล้ว “ป้อป้อ อมข้าว” เด็กน้อยปันปันรีบฟ้องแม่ทันทีที่เห็นคุณพ่อของเขานั่งเฉย ๆ “คุณพ่อไม่ได้อมข้าวนะคะ แต่คุณพ่ออิ่มแล้วค่ะ” ปณิตาเอ่ยอธิบายกับลูกสาวด้วยรอยยิ้มสดใส อชิระนั่งมองผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดทั้งสองคนด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข จากผู้ชายเสเพลไม่เคยคิดจะมีครอบครัวไม่เคยอยากมีลูก จนได้มารู้จักกับผู้หญิงที่ชื่อปณิตา เพียงเพราะความต้องการเอาชนะของเขาทำให้เราได้ใกล้ชิดกัน แต่สุดท้ายเขาก็แพ้ให้เธออย่างราบคาบ แพ้ในความดีของเธอ แพ้ในความอ่อนหวานของเธอ “ป้ออุ้ม ป้ออุ้ม” เมื่อทานข้าวอิ่มเด็กน้อยก็ชูมือเพื่ออ้อนผู้เป

  • หนี้ร้ายอุบายรัก   ตอนที่ 68

    เมื่ออชิระบรรจงสวมแหวนที่นิ้วเรียวเรียบร้อย ทั้งสองก็โผเข้ากอดกัน เมื่อผละร่างกายออกจากกันมือหนาก็ประคองใบหน้าสวยขึ้นมาใช้นิ้วโป้งทั้งสองข้างเช็ดคราบน้ำตาให้อย่างแผ่วเบาแล้วค่อย ๆ ประกบริมฝีปากมอบจูบดูดดื่มสุดหวานล้ำให้แก่กัน ทั้งสองผลัดกันสอดแทรกแลกลิ้นกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่ก่อนที่อะไรต่อมิอะไรจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ไฟในห้องก็สว่างพรึบขึ้นมาเผยให้เห็นบุคคลที่อยู่ในห้องนี้มีทั้งคุณพ่อคุณแม่ของเธอและเขา พี่ป้อง พี่คิน พราวฟ้า พี่ติณ พี่ธีร์ และเพลงขวัญเพื่อนรักของเธอ ขาดก็แต่ยัยเค้กน้องสาวของพี่คินซึ่งไปเรียนต่อต่างประเทศอีก 2 ปีถึงจะกลับมา ทุกคนเข้ามาแสดงความยินดีกับเขาและเธอ ปณิตาไม่เคยคิดว่าเธอจะถูกขอแต่งงาน ตั้งแต่ตั้งท้องเพียงแค่มีครอบครัวที่อบอุ่นหญิงสาวก็ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเขาเลย แต่ภาพจำในวันนี้มันดีต่อใจของเธอมาก ๆ ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายที่ปากร้าย เอาแต่ใจตัวเองอย่างอชิระจะโรแมนติกได้มากขนาดนี้ “ทุกคนมาได้ยังไงคะ” ปณิตาเอ่ยถามทุกคนด้วยสีหน้ามึนงงผสมปนเปไปกับความตื้นตัน “ถามว่าที่เจ้าบ่าวของลูกเถอะ เป็นคนวางแผน

  • หนี้ร้ายอุบายรัก   ตอนที่ 67

    “จริง ๆ แล้วพี่ไม่ได้ชอบทะเลหรอกนะ เวลาที่มองไปแล้วหาจุดสิ้นสุดไม่เจอ มันทำให้พี่รู้สึกเหงาและโดดเดี่ยว พี่ชอบอยู่ใกล้ป่าใกล้ภูเขา ฟังเสียงนกร้องยามเช้ามันสดใสดีนะ ตอนเรียนจบใหม่ ๆ พี่เคยขอพ่อไปสร้างรีสอร์ตที่เขาใหญ่ แต่พ่อไม่ยอมเพราะท่านต้องการให้ลูกชายเพียงคนเ ดียวบริหารโรงแรมของตระกูลต่อจากท่าน ด้วยความเป็นวัยรุ่นก็เลยไม่ได้จริงจังกับความฝันตัวเองมากนัก เลยทำตามความต้องการของครอบครัวไป” อชิระเอ่ยเล่าเรื่องราวความฝันของตัวเองไปเรื่อย ๆ สายตาทอดมองท้องทะเลที่ไกลสุดลูกหูลูกตาที่วันนี้มันไม่ได้โดดเดี่ยวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะมือคนที่เขารักมานั่งอยู่เคียงข้างกัน มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์แล้วจิบมันไปเรื่อย ๆ ส่วนมืออีกข้างก็โอบกอดหญิงสาวอันเป็นที่รักให้เอนซบศีรษะมาบนไหล่แกร่ง “พี่ชื่นชมในตัวปริมนะครับที่สามารถทำอะไรตามความฝันได้ขนาดนี้ ตอนพี่อายุเท่าปริมแค่จะมาทำงานให้ตรงเวลายังยากเลย” เขาเล่าเรื่องราวของตัวเองไปเรื่อย ๆ พร้อมกับชื่นชมคนตัวเล็กข้างกายจากใจจริง “แต่ตอนนี้พี่พอร์ชเป็นผู้บริหารที่เก่งมากนะคะ ทุกอย่างกำลังไปได้สวยเลย” หญิงสาวพูดความจริงเพราะโรงแรมของเ

  • หนี้ร้ายอุบายรัก   ตอนที่ 66

    “ปริมทำไมกินเยอะขนาดนี้ รู้ไหมว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพ ของพวกนี้มันไม่มีประโยชน์” เขาเอ่ยเตือนไปด้วยความเป็นห่วงแต่คนท้องขี้น้อยใจกลับเบะปากทำท่าจะร้องไห้เพราะถูกตำหนิ “ก็มันอร่อยนี่คะ ฮึก ทำไมต้องดุปริมด้วย ฮึก พี่พอร์ชเบื่อปริมแล้วใช่ไหม เพราะปริมอ้วนขึ้นใช่ไหม พี่พอร์ชถึงไม่รักปริมเหมือนเดิม” ความน้อยใจถาโถมเข้ามาจนปณิตาร้องไห้โฮออกมาเสียงดังลั่นอย่างลืมอาย ทำให้ป้าดาที่ซักผ้าอยู่ข้างบ้านต้องวิ่งเข้ามาดูด้วยความตกใจ “ไม่ใช่นะครับ ไปกันใหญ่แล้วปริม พี่แค่เป็นห่วง ไม่อยากให้กินพวกของย่อยยาก ๆ แล้วของพวกนี้มันก็น้ำตาลเยอะด้วย อะ ๆ พี่ไม่ห้ามแล้วครับ ไปหาหมอไปดูเจ้าตัวเล็กกันนะครับ” ร่างสูงโอบกอดปลอบประโลม พลางประคองร่างเล็กเดินไปยังลานจอดรถหน้าบ้านอย่างเอาอกเอาใจ@โรงพยาบาล “ตื่นเต้นไหมคะคุณพ่อคุณแม่ นี่คือเอกสารยืนยันเพศของเจ้าตัวเล็กนะคะ” คุณหมอเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดีพร้อมกับส่งซองเอกสารมาให้คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ได้เปิดดูเอง อชิระรับเอกสารมาแล้วค่อย ๆ เปิดดูด้วยมือที่สั่นเทา เขาตื่นเต้นมากจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้ ส่วนปณิตาก็มองเอกสารที่กำลังจะเค

  • หนี้ร้ายอุบายรัก   ตอนที่ 65

    ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ปณิตารีบผละตัวออกจากร่างหนา แต่มีหรือที่แรงของเธอจะสู้แรงของผู้ชายได้ อชิระดึงให้เธอนั่งอยู่บนขอบเตียงคนไข้โดยมีเขาสวมกอดเธออยู่ทางด้านหลัง “อยู่เฉย ๆ อย่าดิ้นนะครับ เข้ามา” เมื่อกระซิบสั่งหญิงสาวแล้ว อชิระก็เอ่ยอนุญาตคนที่เคาะประตูอยู่หน้าห้อง ปณิตาไม่อยากจะขัดขืนให้เหนื่อยเปล่า จึงนั่งอยู่เฉย ๆ ปล่อยให้เขากอดแบบนั้นจนกว่าจะพอใจ คมบอดี้การ์ดของอชิระเดินถือถุงของกินพวงใหญ่เข้ามาอย่างพะรุงพะรัง “พี่พอร์ช ปล่อยปริมก่อนนะคะ เดี๋ยวปริมไปช่วยคุณคมจัดของก่อน” “ไม่ต้องครับ ปล่อยคมจัดการไปปริมนั่งเฉย ๆ ให้พี่กอดก็พอ” คนเอาแต่ใจก็ยังคงกอดรั้งเธอไว้แน่น โดยไม่สนใจสักนิดว่าห้องนี้ไม่ได้อยู่กันเพียงลำพัง ปณิตาทำได้เพียงก้มหน้างุดปล่อยให้เขากอดเธอไว้แบบนั้น จนคมจัดอาหารเรียงบนโต๊ะเรียบร้อยกลิ่นอาหารหอมฉุยก็โชยฟุ้งไปทั่วห้อง “เอื๊อก!” เสียงกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหยดังจนร่างแกร่งที่โอบกอดเธอเอาไว้ได้ยินชัด เขายกยิ้มอย่างนึกเอ็นดู “หิวแล้วใช่ไหม ไปกินข้าวสิครับ พี่ส

  • หนี้ร้ายอุบายรัก   ตอนที่ 64

    “ไม่ได้ค่ะ...ท่านี้ไม่ได้” มื อบางผลักร่างหนาให้นั่งไปบนฝาชักโครกที่ถูกปิดเอาไว้อชิระงุนงงกับการกระทำของหญิงสาวยิ่งนัก ผู้หญิงที่เรียบร้อย ขี้อาย เพียงแค่โดนเขาหอมแก้มใบหน้าก็แดงก่ำแล้ว แต่ตอนนี้เธอกำลังขึ้นคร่อมเขาแล้วหย่อนสะโพกลงเพื่อให้โพรงรักอ่อนนุ่มกลืนกินท่อนเอ็นใหญ่ของเขาเข้าไปทีละนิดตอนนี้คนที่ตื่นเต้นจนแทบเสียอาการกลับเป็นคนที่มากประสบการณ์ที่รู้สึกว่าแม่กระต่ายน้อยของเขาได้กลายร่างเป็นแม่เสือสาวที่พร้อมจะขย้ำเหยื่ออย่างเขาแล้ว“ซี้ด อ่า เก่งจังที่รัก” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชมหญิงสาวที่ตอนนี้เริ่มขยับตัวขึ้นลงเบา ๆ แล้ว“อ๊ะ คุณพอร์ช ปริมเสียว” ปณิตาตอนนี้ช่างร้อนแรงจนอชิระแทบตั้งรับไม่ทัน“เรียกพี่นะครับ เมียตัวน้อยของพี่” เมื่อได้ยินสรรพนามหยอกเย้าใบหน้าหวานที่บัดนี้เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ นอกจากจะแดงซ่านด้วยความเสียดเสียวแล้ว ยังร้อนผ่าวด้วยความเขินอายเพิ่มเข้าไปอีก“ค่ะ อ๊ะ พี่พอร์ช ปริมเสียวจังค่ะ” เสียงหวานครางกระเซ่าอย่างลืมอาย ลืมสิ้นว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ที่โรงพยาบาลกันความจุกแน่นที่ไม่ได้สร้างความอึดอัด แต่กลับเพิ่มความเสียวให้เพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ ร่างเล็กจึงเร่งขยับโ

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status