บทที่ 14

“คลีฟ...” น้ำเสียงแหบโหยลอดออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้มที่ค่อย ๆ เผยอออกด้วยแรงบีบเบา ๆ จากมือหนาใหญ่ที่โอบไปตามสันกรามเล็กของหญิงสาว นัยน์ตาของเธอพร่าพรายด้วยหยาดน้ำรื้น ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากเขาเพียงคืบ คลีฟโน้มจมูกโด่งลงมาจนมันชนกับปลายจมูกเล็ก เขาหายใจแรงขึ้นทุกขณะและแรงบีบที่กรามของหญิงสาวก็หนักขึ้น

“คลีฟ...อย่าค่ะ...อย่า...” นิตาเห็นความเจ็บปวดฉายออกมาจากสีหน้าและแววตาของชายหนุ่ม เธอหลับตาลงเมื่อริมฝีปากของเขาโน้มลงมาสัมผัสกับริมฝีปากของเธอ บดบี้ลงบนกลีบปากของหญิงสาว มันนุ่มนวลจนเธอเคลิ้มสั่น ร่างเล็กอ่อนระทวยลงแทบจะในทันทีทันใด

ลิ้นหนานั้นแทรกลึกและกวาดไล้ไปทั่วในอุ้งปากของหญิงสาว ความเร่งเร้ารัญจวนทำให้นิตาปั่นป่วนและโอบรัดวงแขนบนแผ่นหลังของเขาในที่สุด ปลดปล่อยตัวเองไปกับจูบแสนหวานที่เธอเฝ้าคิดถึงมันตลอดระยะเวลาสองปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจูบเธอหลังจากหายหน้าไปและทิ้งความหวานฉ่ำไว้ให้เธอคะนึงหาในความฝัน แต่แล้วความหวั่นหวามกลับเริ่มมลายหายไปพร้อมกับนิ้วแกร่งที่กดลงบนคางเรียวแน่นขึ้น ปากของเขาบดขยี้ลงบนปากของเธอรุนแรงกว่าเดิม ร่างเล็กถูกดันเข้าไปจนชิดผนังห้องและเบียดกับฝาผนังจนเธอเริ่มเจ็บบนแผ่นหลัง

“คลีฟ...คลีฟ...” นิตาส่งเสียงราวกับอยากจะร้องบอกเขาเมื่อปากเป็นอิสระ แต่แล้วมือหนากลับบีบสันกรามของหญิงสาวไว้จนแน่น เขากำลังบีบบังคับให้เธอรับจูบที่ปราศจากความดูดดื่มจากเขา มันเป็นจูบที่รุนแรงและเธอไม่เคยพานพบมันจากผู้ที่เคยเป็นสามีมาก่อนในชีวิต จากความหวั่นหวามกลับกลายเป็นหญิงสาวพยายามดิ้นรนหลบหลีกริมฝีปากให้พ้นจากปากของเขาที่กำลังบีบบังคับ มือที่กอดก่ายตัวเขาเปลี่ยนเป็นตะกายไปบนแผ่นหลังกว้าง “อื้อ!” เสียงร้องที่ดังขึ้นทำให้คลีฟต้องชะงักตัวเองแทบจะในทันทีทันใด นัยน์ตาสีน้ำเงินแซฟไฟร์เบิกกว้างเมื่อนิตาผละห่างจากตัวเขา ร่างเล็กหลังเบียดชิดติดผนังห้อง ใบหน้าสวยหวานฉายความตื่นตระหนก ทว่าคนที่ต้องตระหนกยิ่งกว่า    นิตาคือเขาเมื่อเห็นที่มุมปากของหญิงสาวมีรอยช้ำจนเลือดซึม

“นีน่า...” ชายหนุ่มยกมือตัวเองขึ้นลูบที่ริมฝีปากของตัวเอง ใบหน้าของเขาสำแดงความเจ็บปวดออกมาเมื่อเห็นรอยเลือดบนปลายนิ้วในขณะที่นิตายืนตัวสั่นเหมือนลูกนก เขาทำอะไรลงไป...ทั้งที่เตือนตัวเองมาตลอดว่าต้องไม่เข้าใกล้นิตา แต่ความปรารถนากำลังมีอำนาจอยู่เหนือความยั้งคิด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ต่างอะไรกับที่เขาพยายามจะทำร้ายเธอแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ค่อย ๆ ถอยหลังกลับไป เขาต้องบีบบังคับสัมปชัญญะเพื่อควบคุมสติของตัวเองอย่างยิ่งยวด ชายหนุ่มค่อย ๆ หันหลังและกำลังจะก้าวออกจากห้องนั้นหากไม่ได้ยินเสียงเรียกของนิตาดังขึ้นเสียก่อน

“คลีฟ...” เสียงอ่อนระโหยของหญิงสาวทำให้เขาหยุดนิ่งราวกับโลกทั้งโลกของเขาก็พลอยหยุดนิ่งตามไปด้วย เขานิ่งงันกระทั่งได้ยินเสียงของหญิงสาวอีกครั้งว่า

“เกิดอะไรขึ้นกับคุณ...คุณเกลียดฉันมากอย่างนั้นหรือคะ...บอกได้มั้ยคะคลีฟ...ว่าทำไม” / “ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ นีน่า!”

เสียงคำรามที่ลั่นขึ้นโดยเจ้าตัวไม่ยอมหันกลับมาทำให้นิตาแทบจะทรุดลงไปนั่งกับพื้น หญิงสาวปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาขณะจ้องมองแผ่นหลังของผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเจ้าของอ้อมแขนอันอบอุ่นและปลอดภัยสำหรับเธอ บัดนี้เขาเหมือนมัจจุราชที่กำลังสูบเอาวิญญาณและความรักของเธอลงสู่หุบลึกและมืดอย่างที่สุด

“คลีฟ...”

“อยู่ให้ห่างจากผม!...รู้ไว้ด้วยว่าผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ ไม่อยากแม้แต่จะได้ยินเสียงของคุณ อย่าคิดว่าที่ผมทำดีกับคุณเป็นเพราะผมยังรักคุณ...ไม่เลย...ผมไม่เคยคิดถึงมันด้วยซ้ำ”

“คุณ...ลืมทุกอย่าง...ที่เกี่ยวกับไปเราแล้ว...อย่างนั้นหรือคะ?” นิตาถามด้วยน้ำเสียงบอกความรันทดท้ออย่างที่สุด คลีฟนิ่งงัน เขายังยืนหันหลังให้หญิงสาวอยู่อย่างนั้นชั่วครู่ก่อนจะยืดหลังตรงและเลื่อนมือเย็นเฉียบไปจับเนคไทแน่นก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงบาดลึกว่า

“ใช่...ผมลืมมันไปแล้ว...ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น...ระหว่างเราสองคน” ร่างเล็กบอบบางแทบทรุดหากทว่าก็ยังทรงตัวด้วยการเอาหลังชิดฝาผนังเมื่อคลีฟก้าวพ้นออกไปจากห้องนั้น หญิงสาวอยากจะปลดปล่อยความอัดอั้นที่มันกำลังบั่นทอนลมหายใจของเธอด้วยการร้องไห้โดยเอามือปิดปากเอาไว้เพื่อไม้ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกไปให้ใครได้ยินแต่แล้วเธอก็ได้ยินเสียงผู้จัดการร้านดังอยู่ข้างนอกนั่น คริสตัลกลับมาแล้ว นิตารีบทรงตัวยืนหลังตรงและกลืนก้อนสะอื้นกลับเข้าไปในอกก่อนจะรีบเช็ดรอยน้ำตาที่แก้มและบนดวงตา หญิงสาวรีบจัดแต่งทรงผมของตัวเอง พยายามเข้มแข็งและก้มลงเก็บกล่องรองเท้าที่หล่นลงมาจากชั้นวางกระจัดกระจายบนพื้นห้องกลับเข้าที่ให้เรียบร้อยดังเดิม