ตอนที่ 6 สมรภูมิวันแรก

ตอนที่

6

สมรภูมิวันแรก

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์ของเพนต์เฮาส์หรู แต่มันกลับไม่ได้ทำให้ความรู้สึกหนาวเหน็บในใจของนรินทร์ดาลดน้อยลงเลย เธอหยิบชุดทำงานที่ป้าอุ่นเตรียมไว้ให้มาสวมใส่ มันเป็นชุดสูทกระโปรงสีเทาเรียบหรูที่พอดีตัวจนเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจน

แม้จะดูเป็นมืออาชีพแต่นรินทร์ดากลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสวมชุดนักโทษที่ถูกตีตราจองโดยเจ้าของห้องใจร้าย

"แต่งตัวเสร็จแล้วก็ออกไปซะ ฉันไม่ชอบคนสาย" เสียงทุ้มต่ำของธรรศกร ดังขึ้นจากโต๊ะอาหาร เขาอยู่ในชุดสูทสีกรมท่าที่ตัดเย็บอย่างประณีต ดูสง่างามทว่าแฝงไปด้วยรังสีอำนาจที่ทำให้คนรอบข้างอึดอัด

นรินทร์ดาเม้มปากแน่น เธอเดินตามหลังชายหนุ่มไปยังลิฟต์ส่วนตัวโดยไม่พูดอะไรสักคำ ความทรงจำเรื่องสัมผัสอันป่าเถื่อนเมื่อคืนยังคงรบกวนจิตใจทุกครั้งที่สายตาเหลือบไปเห็นแผ่นหลังกว้างของเขา เธอจำไม่ได้ว่าเคยทำอะไรให้เขาแค้นเคืองขนาดนี้ แต่เขากลับปฏิบัติกับเธอเหมือนเธอเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งที่เขาจะบดขยี้เมื่อไหร่ก็ได้

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ตึกสำนักงานใหญ่ของ TK Group นรินทร์ดาก็สัมผัสได้ถึงสายตานับสิบคู่ที่จ้องมองมา เสียงซุบซิบดังขึ้นเบาๆ ราวกับฝูงผึ้งที่กำลังแตกตื่น พนักงานสาวๆ หลายคนมองเธอด้วยสายตาอิจฉาริษยาและเหยียดหยาม เพราะข่าวลือเรื่อง

“เลขาสาวที่ท่านประธานพามาด้วยตัวเอง” แพร่สะพัดไปเร็วกว่าไฟลามทุ่ง

"นี่เหรอเลขาคนใหม่ หน้าตาดีนะ แต่ดูท่าทางจะใช้เต้าไต่มากกว่าความสามารถ"

"ได้ยินมาว่าพักอยู่ที่เพนต์เฮาส์ท่านประธานด้วยนะช่างกล้าจริงๆ"

คำพูดเหล่านั้นทิ่มแทงหัวใจของนรินทร์ดาจนเธออยากจะวิ่งหนีไปให้พ้น แต่เธอก็ทำได้เพียงเชิดหน้าและเดินตามธรรศกรเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวชั้นสูงสุด

"นั่นคือโต๊ะทำงานของเธอ" ธรรศกรชี้ไปยังโต๊ะขนาดเล็กที่ตั้งอยู่มุมห้อง ซึ่งถูกกองด้วยแฟ้มเอกสารสูงท่วมหัว

"วันนี้เธอต้องตรวจสอบรายงานย้อนหลังสามปีของฝ่ายผลิตทั้งหมด และสรุปยอดส่งฉันก่อนห้าโมงเย็น"

"สามปีเหรอคะแต่นี่มันงานของทั้งแผนกนะคะคุณธรรศ" นรินทร์ดาอุทานด้วยความตกใจ

"ที่นี่ไม่มีคำว่าทำไม่ได้ ถ้าเธอทำไม่เสร็จฉันอาจจะสั่งให้กวินงดอาหารเย็นของน้องสาวเธอสักมื้อ สองมื้อ เพื่อเป็นบทลงโทษที่เธอทำงานไร้ประสิทธิภาพ" เขากระตุกยิ้มร้ายก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่

นรินทร์ดากำหมัดแน่น น้ำตาคลอหน่วยด้วยความโกรธแค้น เธอจำใจต้องนั่งลงและเริ่มเปิดแฟ้มเอกสารทีละเล่ม ตัวเลขมหาศาลเริ่มวิ่งวนอยู่ในหัว แต่ความห่วงใยที่มีต่อพิมลภัสทำให้เธอต้องอดทนและตั้งใจทำงานอย่างบ้าคลั่ง

ในเวลาเดียวกันที่คอนโดมิเนียมริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่เงียบสงบ พิมลภัสนั่งหน้าบึ้งอยู่บนโต๊ะอาหารที่มีหนังสือเตรียมสอบวางกองอยู่เบื้องหน้า เบื้องหน้าของเธอคือ กวิน มือขวาหน้าตายที่นั่งกอดอกจ้องมองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย

"ฉันบอกให้ทำโจทย์ข้อนี้ให้เสร็จ พิมลภัส" กวินสั่งเสียงนิ่ง

"ไม่ทำพิมอยากเจอพี่ริน คุณจับพี่สาวพิมไปไว้ที่ไหน พวกคุณมันคนใจร้าย" เด็กสาวตะโกนใส่เขาพลางผลักหนังสือทิ้งด้วยความโมโห

กวินขยับตัวเพียงเล็กน้อย เขาลุกขึ้นเดินเข้าหาพิมลภัสช้าๆ ร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อข่มขวัญเด็กสาวจนเธอต้องถอยรั้งไปชนพนักพิง กวินโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกเกือบจะชนกับจมูกเล็กๆ ของเธอ

"พี่สาวเธอทำทุกอย่างเพื่อให้เธอได้เรียนหนังสือและมีอนาคตที่ดี ถ้าเธอเอาแต่ประชดประชันแบบนี้ ความเสียสละของนรินทร์ดาก็จะสูญเปล่า เธออยากให้พี่สาวเธอเจ็บตัวฟรีๆ งั้นเหรอ"

คำว่าเจ็บตัวทำให้พิมลภัสชะงัก แววตาที่สดใสเริ่มสั่นคลอนด้วยความกลัว

"พี่รินเป็นอะไรพวกคุณทำอะไรพี่สาวพิม"

"นั่นขึ้นอยู่กับตัวเธอถ้าเธอเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน และไม่สร้างเรื่องวุ่นวาย นรินทร์ดาก็จะอยู่อย่างสบายใจขึ้น" กวินกล่าวพลางเอื้อมมือไปหยิบหนังสือที่หล่นพื้นขึ้นมาวางบนโต๊ะตามเดิม

"ตอนนี้ทำโจทย์ต่อซะ ถ้าเสร็จสิบข้อนี้ ฉันจะอนุญาตให้เธอโทรหาพี่สาวได้ห้านาที"

พิมลภัสจ้องมองใบหน้าคมเข้มของกวินด้วยความรู้สึกที่บิกเบี้ยว เธอเกลียดเขาที่ขังเธอไว้ แต่ขณะเดียวกัน เธอกลับรู้สึกว่าภายใต้ความเย็นชานั้น มีกระแสความห่วงใยบางอย่างที่เธอสัมผัสได้ มือเล็กหยิบดินสอขึ้นมาขยับทำโจทย์ตามคำสั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้

เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงบ่าย นรินทร์ดายังคงก้มหน้าก้มตาทำงานโดยไม่ได้ลุกไปไหนแม้แต่จะทานข้าวเที่ยง หลังของเธอเริ่มปวดล้าและดวงตาเริ่มพร่ามัว แต่แล้วความเงียบในห้องทำงานก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเปิดประตูอย่างแรง

"ธรรศขา! ทำไมไม่รับสายริสาเลยคะ"

มาริสาในชุดเดรสสีแดงเพลิงรัดรูปก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางมั่นใจ เธอเดินตรงไปกอดคอธรรศกรและจูบแก้มเขาอย่างเปิดเผย

นรินทร์ดาเงยหน้าขึ้นมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกชาวาในอก เธอพยายามก้มหน้าลงทำงานต่อ แต่สายตาจิกกัดของมาริสาก็หันมาปะทะกับเธอทันที

"อ้าวนึกว่าใคร ที่แท้ก็เลขาหน้าจืดคนเมื่อเช้านี่เอง" มาริสาเดินตรงมาที่โต๊ะของนรินทร์ดา เธอหยิบแฟ้มเอกสารเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดดูอย่างถือวิสาสะ

"ทำงานช้าเป็นเต่าแบบนี้ จ้างมาทำไมคะเนี่ยหรือว่าจ้างมาทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่งานเอกสาร"

"ริสาครับ อย่ารบกวนเวลาทำงานของเลขาผมเลย" ธรรศกรพูดเสียงเรียบ แต่สายตากลับจ้องมองปฏิกิริยาของนรินทร์ดาอย่างนึกสนุก

"ริสาก็แค่จะช่วยดูค่ะ อุ๊ย! ตาย" มาริสาแกล้งสะดุดขาตัวเองจนกาแฟร้อนๆ ในแก้วที่เธอถือมาหกรดลงบนกองเอกสารที่นรินทร์ดาทำเสร็จแล้วจนเปียกโชกเป็นวงกว้าง

"คุณคะ" นรินทร์ดาอุทานด้วยความตกใจ เธอรีบลุกขึ้นคว้ากระดาษทิชชูมาเช็ดด้วยมือที่สั่นเทา เอกสารที่เธออดหลับอดนอนทำมาหลายชั่วโมงเสียหายไปต่อหน้าต่อตา

"ขอโทษทีนะจ๊ะ พอดีริสาซุ่มซ่ามไปหน่อย แต่เลขาที่ดีควรจะมีสำเนาไว้ไม่ใช่เหร หรือว่าไม่มีความรอบคอบพอ" มาริสายิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ

นรินทร์ดามองไปยังธรรศกรเพื่อขอความยุติธรรม แต่เขากลับเพียงแค่นั่งมองด้วยสายตาเย็นชา

"เอกสารเสียหายแบบนี้ เธอต้องทำใหม่ทั้งหมดนรินทร์ดาและวันนี้ฉันไม่อนุญาตให้เธอกลับบ้านจนกว่างานจะเสร็จสมบูรณ์"

ความน้อยเนื้อต่ำใจพุ่งขึ้นมาจุกที่คอหอย นรินทร์ดากัดปากแน่นจนสัมผัสได้ถึงรสคาวเลือด เธอรู้ดีว่านี่คือแผนการที่เขาร่วมมือกับผู้หญิงคนนี้เพื่อย่ำยีเธอ แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากก้มหน้ายอมรับชะตากรรมที่ไร้ความยุติธรรมนี้ต่อไป

"ริสาหิวแล้วค่ะพี่ธรรศ เราไปทานข้าวกันเถอะนะคะ ปล่อยให้ลูกจ้างเขาจัดการขยะพวกนี้ไปเถอะค่ะ" มาริสาเกาะแขนธรรศกรเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้นรินทร์ดายืนอยู่ท่ามกลางกองเอกสารที่เปียกปอนและน้ำตาที่ไหลรินออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

สงครามวันแรกในที่ทำงานนรินทร์ดาพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ แต่ปมความแค้นในใจของเธอและเขากำลังเริ่มถักทอเป็นบ่วงที่รัดแน่นขึ้นทุกที