ตอนที่ 5 อาณาจักรของซาตาน

ตอนที่

5

อาณาจักรของซาตาน

ความเงียบงันภายในรถยุโรปคันหรูที่แล่นทะยานไปบนถนนยามค่ำคืนนั้นน่าอึดอัดจนนรินทร์ดาแทบจะหายใจไม่ออก แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางที่สาดเข้ามาเป็นระยะ เผยให้เห็นใบหน้าหวานที่ซีดเซียวและดวงตาที่บวมช้ำจากการผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก เธอพยายามนั่งให้ชิดประตูรถมากที่สุด ราวกับต้องการจะแทรกตัวหนีออกไปจากพื้นที่แคบๆ นี้

กวินมือขวาผู้ซื่อสัตย์ของธรรศกรยังคงทำหน้าที่สารถีอย่างสงบนิ่ง ใบหน้าคมสันของเขาเรียบเฉยเสียจนดูเหมือนรูปสลักเหล็ก

เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลัง รถเลี้ยวเข้าสู่คอนโดมิเนียมระดับอัลตราลักชัวรีใจกลางสุขุมวิท ตัวตึกที่สูงเสียดฟ้าและตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงตอกย้ำถึงฐานะที่แตกต่างกันอย่างลิบลับระหว่างเธอกับชายผู้เป็นเจ้าของชีวิตคนใหม่

"เชิญครับคุณนรินทร์ดา" กวินเอ่ยขึ้นสั้นๆ เมื่อลิฟต์ความเร็วสูงจอดสนิทที่ชั้นเพนต์เฮาส์ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ทั้งชั้น

ประตูลิฟต์เปิดออกสู่โถงทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนสีดำขัดเงาวับ นรินทร์ดาก้าวเท้าออกมาอย่างประหม่า เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอมในสถานที่ที่หรูหราขนาดนี้ ก่อนที่สายตาจะปะทะเข้ากับหญิงชราคนหนึ่งที่ยืนรอรับอยู่ด้วยสีหน้าวิตกกังวล

"มากันแล้วหรือคะคุณกวิน อ๊ะ! นี่คุณหนูรินใช่ไหมคะ" หญิงชราอุทานออกมาด้วยความตกใจ มือที่เหี่ยวหย่นยกขึ้นปิดปาก น้ำตาคลอหน่วยเมื่อเห็นสภาพที่ดูอ่อนแรงของหญิงสาวเบื้องหน้า

นรินทร์ดาขมวดคิ้ว พยายามนึกทบทวนภาพใบหน้าที่แสนคุ้นเคยนั้นผ่านม่านหมอกในหัวที่ยังคงขุ่นมัว

"เอ่อ!!! ขอโทษนะคะ เราเคยเจอกันเหรอคะ"

"ป้าอุ่นไงคะคุณหนู ป้าที่เคยอยู่ในห้องครัวที่บ้านอัศวเทวินทร์ ป้าที่เคยแอบปั้นขนมเบื้องจิ๋วให้คุณหนูทานตอนเด็กๆ ไงคะ"

คำว่าบ้านอัศวเทวินทร์กระแทกเข้ากลางใจ นรินทร์ดาจำได้ลางๆ ถึงกลิ่นแป้งขนมและรอยยิ้มใจดีในครัวอันอบอุ่น แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยถามอะไรไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและสม่ำเสมอก็ดังมาจากห้องโถงด้านใน

"เลิกฟื้นความหลังไร้สาระได้แล้วป้าอุ่น"

ธรรศกรปรากฏตัวในชุดลำลอง เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกระดุมบนออกเผยให้เห็นลำคอแกร่ง เขาดูสง่างามทว่าน่าเกรงขามจนน่าขนลุก ชายหนุ่มเดินตรงมาหาป้าอุ่นด้วยท่าทีคุกคาม

"จำไว้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คุณหนูของใครทั้งนั้น เธอมาที่นี่ในฐานะคนใช้หนี้ป้าแค่จัดห้องพักเล็กข้างห้องทำงานของผมให้เธอพักก็พอ"

"แต่คุณธรรศคะห้องนั้นมันไม่มีหน้าต่างเลยนะคะ แถมยังเล็กเท่าห้องเก็บของ" ป้าอุ่นท้วงด้วยความสงสารอดีตคุณหนูที่เคยอยู่อย่างสุขสบาย

"ผมสั่งคำไหนคำนั้น" ธรรศกรตวาดเสียงต่ำจนป้าอุ่นต้องก้มหน้าหลบตาอย่างจำยอม ก่อนที่เขาจะตวัดสายตาคมกริบมามองนรินทร์ดาที่ยืนนิ่งอึ้ง

"ตามป้าอุ่นไปเก็บของซะ แล้วอีกสิบนาทีไปพบฉันที่ห้องทำงานอย่าให้ฉันต้องตามเป็นครั้งที่สอง เพราะนั่นหมายถึงความปลอดภัยของน้องสาวเธอจะลดลงตามเวลาที่ฉันเสียไป"

นรินทร์ดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธแค้นแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่เธอก็ทำได้เพียงเดินตามป้าอุ่นไปเงียบๆ กรงขังแห่งใหม่ของเธอเริ่มต้นขึ้นแล้วกรงขังหรูหราที่ไร้ซึ่งทางออก

ห้องที่ป้าอุ่นพามาคือห้องพักขนาดเล็กที่ตั้งอยู่หลืบในสุดของเพนต์เฮาส์ มันแคบและอับชื้นพอสมควรเพราะไม่มีหน้าต่างระบายอากาศ มีเพียงเตียงไม้หลังเล็ก หมอนหนึ่งใบ และผ้าห่มผืนบางๆ เท่านั้น นรินทร์ดามองสำรวจรอบห้องด้วยความรู้สึกจุกจนพูดไม่ออก ความทรงจำที่ขาดหายไปทำให้เธอไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงต้องจงใจย่ำยีศักดิ์ศรีของเธอขนาดนี้

"ป้าเสียใจเหลือเกินค่ะคุณหนู ไม่นึกเลยว่าโชคชะตาจะใจร้ายกับคุณหนูขนาดนี้" ป้าอุ่นกระซิบพลางช่วยนรินทร์ดาวางกระเป๋าใบเล็กลง

"คุณธรรศเขาเปลี่ยนไปมากค่ะ ตั้งแต่เรื่องคุณพ่อบุญธรรมของเขาล้มละลายและจากไปเขาก็กลายเป็นคนละคน"

"รินจำไม่ได้จริงๆ ค่ะป้าอุ่น ว่ารินไปทำร้ายอะไรเขาตอนไหน ทำไมเขาถึงมองรินด้วยสายตาที่เหมือนอยากจะฆ่าให้ตายแบบนั้น" นรินทร์ดาถามด้วยความสับสน

"มันเป็นความเจ็บปวดที่ตกตะกอนค่ะคุณหนู.แต่ป้าเชื่อว่าลึกๆ แล้วคุณธรรศยังเป็นคนเดิม เพียงแต่ตอนนี้เขามืดบอดด้วยทิฐิ"

ความเงียบเข้าปกคลุมได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่ธรรศกรบังคับให้เธอใช้ก็แผดเสียงดังขึ้น มันคือสัญญาณเตือนว่าเวลาพักผ่อนของเธอหมดลงแล้ว นรินทร์ดาสูดยมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานที่เปรียบเสมือนอาณาจักรของซาตาน

เมื่อผลักประตูเข้าไป เธอพบธรรศกรนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ บนโต๊ะมีขวดวิสกี้ราคาแพงวางอยู่คู่กับแก้วที่ยังมีน้ำสีอำพันเหลืออยู่ กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมของเขาทำให้บรรยากาศยิ่งดูอึดอัดและคุกคาม

"ไปเตรียมน้ำอุ่นมา ฉันอยากเช็ดตัว" เขาบอกโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

"รินเซ็นสัญญาเป็นผู้ช่วย ไม่ใช่คนรับใช้ส่วนตัวนะคะ" นรินทร์ดาพยายามท้วงเพื่อรักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่อันน้อยนิด

"ในสัญญาข้อที่สี่ระบุชัดเจนว่าเธอต้องดูแลความเรียบร้อยและอำนวยความสะดวกให้ฉันทุกประการ" ธรรศกรลุกขึ้นเดินเข้าหาเธอช้าๆ จนแผ่นหลังนรินทร์ดาพิงกับตู้หนังสือขนาดใหญ่

"หรือเธออยากให้ฉันโทรหากวินตอนนี้ เพื่อสั่งให้เขาพาน้องสาวเธอไปอยู่ที่อื่นที่ลำบาก กว่าเดิม"

นรินทร์ดากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความห่วงใยน้องสาวทำให้เธอต้องกลืนคำคัดค้านลงคอ

"อย่าแตะต้องพิมรินจะทำตามที่คุณสั่งทุกอย่าง"

"ดี งั้นก็ไปเตรียมน้ำมาสิ"

นรินทร์ดาต้องจำใจทำตามหน้าที่ที่เธอกล้ำกลืนที่สุด เธถือกะละมังน้ำอุ่นและผ้าขนหนูเข้ามาในห้องทำงาน ธรรศกรนั่งรออยู่ เขาถอดเสื้อเชิ้ตออกเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง และมีรอยแผลเป็นจางๆ หลายแห่ง ร่องรอยของคนที่ผ่านชีวิตมาอย่างโชกโชน

มือเรียวสั่นเทาขณะชุบน้ำบิดผ้าแล้วบรรจงเช็ดไปที่ไหล่หนา ผิวสัมผัสที่ร้อนผ่าวของเขาทำให้นรินทร์ดาใจสั่นระรัวด้วยความประหม่าและความเกลียดชังที่ปนเปกัน

ธรรศกรนั่งนิ่งดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าจะบอกได้ว่าเป็นความโกรธแค้นหรือความโหยหาที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน

"สิบปีที่ผ่านมาเธอเคยนึกถึงขยะอย่างฉันบ้างไหม" เขาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ชวนให้คนฟังรู้สึกเสียวสันหลัง

นรินทร์ดาชะงักมือ "รินไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร รินประสบอุบัติเหตุความทรงจำก่อนหน้านั้นมันหายไปหมด รินจำคุณไม่ได้จริงๆ ค่ะ"

ธรรศกรคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็ก บีบแน่นจนนรินทร์ดาอุทานด้วยความเจ็บ

"ลืมงั้นเหรอ มุกตื้นๆ แบบนี้เก็บไว้หลอกคนอื่นเถอะนรินทร์ดา ลืมว่าเธอเหยียบย่ำหัวใจคนที่ภักดีที่สุดยังไง ลืมว่าเธอพูดคำว่าขยะใส่หน้าฉันด้วยความสะใจขนาดไหน แต่ฉันจะทำให้เธอจำได้ ฉันจะใช้ทั้งชีวิตของเธอชดใช้ความจำเสื่อมจอมปลอมนั่นเอง"

เขากระชากเธอเข้าหาตัวจนกะละมังน้ำอุ่นหกเลอะพื้นห้องทำงาน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาใส่ใจ

ธรรศกรบดขยี้จูบลงบนริมฝีปากบางอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน รสชาติของวิสกี้ที่ติดอยู่ปลายลิ้นของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในโพรงปากของเธอ มันไม่ใช่จูบที่แสดงความรัก แต่มันคือการลงทัณฑ์และการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างสมบูรณ์ นรินทร์ดาพยายามดิ้นรนแต่วงแขนแกร่งกลับรัดเธอไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก

"อื้อ" นรินทร์ดาประท้วงในลำคอ เมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวบาง ความร้อนแรงจากฝ่ามือของเขาเหมือนไฟที่แผดเผาผิวหนังของเธอ ธรรศกรถอนจูบออกมาอย่างช้าๆ สายตาของเขาจ้องมองริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอด้วยความพึงพอใจที่ปนไปกับความคลั่งไคล้ที่เขาไม่ยอมรับ

"จำจูบนี้ไว้เพราะนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหนี้ที่เธอต้องชดใช้ด้วยทุกอย่างที่มี ทั้งร่างกายและลมหายใจของเธอ" เขากระซิบเสียงพร่าที่ข้างหู ก่อนจะผลักเธอออกอย่างไม่ใยดีราวกับเธอเป็นเพียงของเล่นที่เขาเบื่อแล้ว

ในเวลาเดียวกัน ที่คอนโดมิเนียมอีกแห่งที่ถูกใช้เป็นเซฟเฮาส์ พิมลภัสนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวในห้องนั่งเล่นที่หรูหราแต่เงียบเหงา เด็กสาวในชุดนักเรียนสะอึกสะอื้นด้วยความหวาดกลัวต่อชะตากรรมของพี่สาวและตัวเอง

"พี่ริน พี่รินอยู่ที่ไหน พิมกลัว ฮือๆ ๆ"

กวินยืนพิงประตูห้องมองเด็กสาวด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก ในมือของเขาคือถุงอาหารที่เขาแวะซื้อมาก่อนหน้านี้ เขาเป็นมือขวาที่ผ่านงานเสี่ยงตายมามากมาย แต่กลับต้องมานั่งรับมือกับเด็กสาว ม.6 ที่เอาแต่ร้องไห้เสียสติจนเขาเริ่มรู้สึกว้าวุ่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็น

"กินข้าวซะถ้าเธอเจ็บป่วยไป พี่สาวเธอจะยิ่งเป็นกังวล" กวินเอ่ยเสียงเรียบพยายามซ่อนความอ่อนโยนที่แวบเข้ามาในใจ

"คุณทำอะไรพี่รินพวกคุณเป็นใคร จับพวกเรามาทำไม" พิมลภัสตะโกนใส่เขาพลางคว้าหมอนขว้างใส่ด้วยความคับแค้นใจ

กวินหลบได้อย่างง่ายดาย เขาวางถุงอาหารลงบนโต๊ะแล้วเดินเข้าไปใกล้พิมลภัส ความสูงและท่าทางที่ดูเย็นชาข่มขวัญเด็กสาวจนเธอเงียบกริบ

"พี่สาวเธอเต็มใจแลกอิสรภาพของตัวเองเพื่อรักษาชีวิตแม่และอนาคตของเธอถ้าไม่อยากให้นรินทร์ดาต้องเสียสละสูญเปล่า ก็ทำตัวให้มันว่าง่ายหน่อยพิมลภัส"

เขามองเห็นแววตาที่ใสซื่อและเต็มไปด้วยความห่วงใยที่มีต่อพี่สาวของเด็กคนนี้ ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสความรู้สึกที่อยากจะดูแลใครสักคนแวบเข้ามาในใจชั่วครู่ กวินรีบสลัดความคิดนั้นทิ้งไปก่อนจะเดินออกไปที่ระเบียงเพื่อต่อสายรายงานเจ้านายถึงสถานการณ์ความเรียบร้อย

ปมแค้นของคนรุ่นใหญ่กำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น พร้อมกับสายใยลึกลับที่เริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของอาณาจักร TK Group ที่คำว่ารักมาพร้อมกับคำว่าแค้น