All Chapters of หนี้แค้นของซาตานไร้หัวใจ: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 3 บ่วงกรรมที่มองไม่เห็นแสงสว่างรำไรของเช้าวันใหม่ไม่ได้ช่วยให้ความหม่นหมองในใจของนรินทร์ดาจางหายไป ฝนที่ตกหนักเมื่อคืนทิ้งร่องรอยความชื้นแฉะไว้บนถนน เช่นเดียวกับความเหนื่อยล้าที่กัดกินลึกเข้าไปในกระดูกของหญิงสาว ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีซีดและกางเกงยีนส์ตัวเก่าก้าวเข้าไปในโรงพยาบาลขนาดใหญ่ กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นชินโชยมาแตะจมูก แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างบอกไม่ถูกที่หน้าห้องพักฟื้นผู้ป่วยรวม รินชะงักเท้าเมื่อเห็นร่างเล็กๆ ในชุดนักเรียนมัธยมปลายกำลังนั่งสัปหงกอยู่บนเก้าอี้พลาสติกข้างเตียงคนไข้ สมุดจดศัพท์ภาษาอังกฤษวางคาอยู่บนตัก“พิม” รินเรียกชื่อน้องสาวเบาๆ พร้อมกับลูบไหล่บางนั้นพิมลภัส หรือ พิม ในวัย 18 ปี สะดุ้งตื่นขึ้น ใบหน้าใสซื่อที่ล้อมรอบด้วยผมหางม้าดูอิดโรยไม่แพ้พี่สาว พิมกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอใฝ่ฝันอยากเรียนพยาบาลเพื่อที่จะได้กลับมาดูแลแม่ด้วยตัวเอง แต่ในความเป็นจริง แม้แต่ค่าเทอมงวดสุดท้ายเธอก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากขอพี่สาว เพราะรู้ดีว่ารินต้องแบกภาระหนักหนาเพียงใด“พี่รินมาแต่เช้าเลย เมื่อคืนทำงานเหนื่อยไหมคะ” พิมลภัสฝื

ตอนที่5อาณาจักรของซาตานความเงียบงันภายในรถยุโรปคันหรูที่แล่นทะยานไปบนถนนยามค่ำคืนนั้นน่าอึดอัดจนนรินทร์ดาแทบจะหายใจไม่ออก แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางที่สาดเข้ามาเป็นระยะ เผยให้เห็นใบหน้าหวานที่ซีดเซียวและดวงตาที่บวมช้ำจากการผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก เธอพยายามนั่งให้ชิดประตูรถมากที่สุด ราวกับต้องการจะแทรกตัวหนีออกไปจากพื้นที่แคบๆ นี้กวินมือขวาผู้ซื่อสัตย์ของธรรศกรยังคงทำหน้าที่สารถีอย่างสงบนิ่ง ใบหน้าคมสันของเขาเรียบเฉยเสียจนดูเหมือนรูปสลักเหล็กเขาไม่แม้แต่จะปรายตามองหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลัง รถเลี้ยวเข้าสู่คอนโดมิเนียมระดับอัลตราลักชัวรีใจกลางสุขุมวิท ตัวตึกที่สูงเสียดฟ้าและตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงตอกย้ำถึงฐานะที่แตกต่างกันอย่างลิบลับระหว่างเธอกับชายผู้เป็นเจ้าของชีวิตคนใหม่"เชิญครับคุณนรินทร์ดา" กวินเอ่ยขึ้นสั้นๆ เมื่อลิฟต์ความเร็วสูงจอดสนิทที่ชั้นเพนต์เฮาส์ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ทั้งชั้นประตูลิฟต์เปิดออกสู่โถงทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนสีดำขัดเงาวับ นรินทร์ดาก้าวเท้าออกมาอย่างประหม่า เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอมในสถานที่ที่หรูหราขนาดนี้ ก่อนที่สายตาจะปะทะเข้ากับหญิงชร

ตอนที่7กิ๊บติดผมมุกความมืดเข้าปกคลุมตึกสูงของ TK Group จนเหลือเพียงแสงไฟจากดวงโคมบนโต๊ะทำงานของ นรินทร์ดา ที่ยังคงสว่างโร่ เธอใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมพลางจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์จนตาพร่า งานที่ถูกกลั่นแกล้งให้ทำใหม่ทั้งหมดเกือบจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว แต่น่าแปลกที่เจ้าชีวิตของเธออย่าง ธรรศ ยังไม่กลับมาเช็กงานหรือไล่เธอกลับบ้านอย่างที่ควรจะเป็นเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังขึ้นช้าๆ และมั่นคง นรินทร์ดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อเงาดำทะมึนทาบทับลงบนโต๊ะ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของธรรศที่ตอนนี้ถอดสูทตัวนอกออก เหลือเพียงเชิ้ตสีขาวที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ"เสร็จหรือยัง" เสียงทุ้มถามเรียบๆ สายตาจดจ้องที่ใบหน้าซีดเซียวของเธอ"เหลือสรุปหน้าสุดท้ายค่ะคุณธรรศ" รินตอบด้วยเสียงแหบพร่า"ไม่ต้องทำแล้ว ไปเตรียมตัวซะ อีกหนึ่งชั่วโมงฉันมีงานเลี้ยงการกุศล เธอต้องไปในฐานะเลขาฯ และไม้กันหมาให้ฉัน"ธรรศวางกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มลงบนกองเอกสารของเธอ นรินทร์ดามองมันด้วยความสับสน"แต่รินไม่ได้เตรียมชุด""ป้าอุ่นจัดเตรียมไว้ให้ในรถแล้ว หน้าที่ของเธอคือใส่มันซะ และที่สำคัญ" เขาเปิดกล่องกำมะหยี่ออก เผยให้เ

ตอนที่8บทลงทัณฑ์ในห้องลับ 18+เสียงผ้าเชิ้ตสีขาวถูกฉีกกระชากจนกระดุมหลุดกระเด็นไปคนละทิศทาง เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มขาวผ่องที่กระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะการหายใจที่ตื่นตระหนก ธรรศจ้องมองความงามตรงหน้าด้วยสายตาหิวกระหาย เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างบ้าคลั่ง ขบเม้มจนเกิดรอยแดงช้ำไปทั่วผิวเนียน“อื้อออเจ็บคุณธรรศ อย่า”นรินทร์ดาครางประท้วงในลำคอเมื่อมือหนาข้างหนึ่งบีบเค้นเต้าทรวงอิ่มอย่างแรงจนมันเสียทรงตามรอยนิ้วมือเขาบดจูบริมฝีปากบางอย่างป่าเถื่อน ลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปเกี่ยวพันดึงดูดจนเธอแทบสำลักลมหายใจ ความรุนแรงที่แฝงไปด้วยความรัญจวนทำให้ร่างกายสาวเริ่มทรยศความรู้สึก เธอเริ่มบิดเร้ากายเข้าหาความอบอุ่นจากแผงอกแกร่งอย่างน่าละอายธรรศไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาจัดการกระชากอาภรณ์ส่วนล่างของเธอออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปลดปล่อยความแข็งขึงที่อัดอั้นมานานออกมา เขากดเข่าแยกเรียวขาเสลาให้กว้างออกจนสุดทาง ความเย็นจากแอร์ปะทะเข้ากับจุดอ่อนไหวที่กำลังฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำหวานแห่งความปรารถนา“ซี้ดดดรินเธอรู้ไหมว่าฉันอยากทำลายเธอแค่ไหน”“สวบ!”“กรี๊ดดด อ๊ะ อื้อออ” นรินทร์ดาผวาเฮือก แผ่นหลังแอ่นโค้งจ