หนี้แค้นของซาตานไร้หัวใจ

ตอนที่

เพชรในตมกับลมหายใจของปีศาจ

แสงไฟนีออนระยิบระยับของย่านทองหล่อส่องสว่างตัดกับท้องฟ้าที่มืดมิด แต่มันกลับไม่ได้ทำให้จิตใจของ นรินทร์ดาสว่างไสวขึ้นเลย หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงรัดรูปยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้องพักพนักงานของคลับระดับไฮเอนด์ที่รวบรวมเหล่ามหาเศรษฐีและผู้มีอิทธิพลไว้ในที่นี่

มือเรียวบางที่เคยหยิบจับเพียงพู่กันราคาแพงและผ้าไหมเนื้อดี บัดนี้กลับต้องถือฟองน้ำแต่งหน้าพยายามกลบร่องรอยความอ่อนล้าใต้ดวงตาคู่สวย

"รินมัวเหม่ออะไรอยู่ แขกห้องวีไอพีหนึ่งมาแล้วนะ" เจ๊หลีผู้จัดการร้านเดินเข้ามาสะกิดแรงๆ

"วันนี้ลาภลอยเชียวเธอ คุณธรรศกร CEO คนใหม่ของ ทีเค กรุ๊ป เขาเจาะจงขอคนที่สวยและแพงที่สุดในร้านฉันเลยจัดเธอให้พอรู้ว่าเป็นเธอ เขาดูตื่นเต้นพอใจมากนะริน อย่าทำให้เสียชื่อนะรินถ้าเขาถูกใจ ทิปคืนเดียวอาจจะพอค่าฟอกไตแม่เธอไปทั้งเดือนเลยนะ"

นรินทร์ดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ คำว่าแม่คือจุดอ่อนเดียวที่ทำให้เธอยอมทิ้งศักดิ์ศรีลูกสาวเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ล้มละลาย มาสวมชุดรัดรูปนั่งดริ๊งประคองแขนผู้ชายแปลกหน้า

"ค่ะเจ๊ รินจะทำเต็มที่"

เธอฝืนยิ้มให้กระจก ยิ้มที่เธอฝึกฝนมาอย่างดีเพื่อใช้แสดงว่าเธอกำลังมีความสุขในนรกแห่งนี้

ภายในห้องวีไอพี1

บรรยากาศภายในห้องกว้างขวางถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หลุยส์สีทองตัดกับบุผนังสีดำ กลิ่นซิการ์ราคาแพงและกลิ่นเหล้าบรั่นดีชั้นเลิศอบอวลอยู่ข้างใน ชายหนุ่มร่างสูงสง่านั่งอยู่กลางโซฟาตัวยาวเพียงลำพัง แสงไฟสลัวส่องกระทบใบหน้าคมเข้มที่ดูราวกับรูปสลักของเทพบุตร แต่แววตาที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นสายตาบางเบานั้นกลับเย็นเยียบราวมัจจุราช

ธรรศกร หมุนแก้วเหล้าในมือช้าๆ เขารอคอยเวลานี้มานานถึงสิบปี สิบปีที่เขาต้องไปดิ้นรนเจียนตายที่ต่างประเทศ เริ่มต้นจากศูนย์จนกลายเป็นเศรษฐีพันล้านเพื่อกลับมาขยี้ดอกฟ้าที่เคยเหยียบย่ำเขา

ก๊อก ก๊อก...

ประตูเปิดออก นรินทร์ดาก้าวเข้ามาพร้อมถาดรองเครื่องดื่ม เธอคุกเข่าลงข้างโซฟาอย่างนอบน้อม ท่วงท่าของเธอยังคงดูสง่างามแม้จะอยู่ในที่แห่งนี้ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของกุหลาบป่าที่เขาเคยแอบดมในห้องสมุดเมื่อสมัยเรียน โชยมาแตะจมูกทันที

ธรรศกรกำแก้วในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโป่ง เขาจ้องมองผู้หญิงที่อยู่แทบเท้า ผู้หญิงที่เคยบอกว่าเขามันก็แค่ขยะในงานวันเกิดของเธอ

"รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ" เสียงหวานนุ่มหูเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่เธอเงยหน้าขึ้นสบตา

วินาทีนั้นนรินทร์ดาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ใบหน้าของแขกตรงหน้าช่างดูคุ้นตาอย่างประหลาด คิ้วเข้มพาดเฉียง จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากหยักลึกที่ดูไร้ความปรานีแต่นึกเท่าไหร่เธอก็นึกไม่ออกว่าเขาคือใคร

เธอลืมเขาไปแล้วจริงๆ

ความจริงข้อนี้เหมือนมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นกลางใจของธรรศกร เขาเฝ้าฝันถึงเธอทุกคืนด้วยความแค้น แต่เธอกลับจำแม้แต่ธุลีอย่างเขาไม่ได้

"เธอชื่ออะไร" เสียงทุ้มต่ำถามขึ้น น้ำเสียงแฝงด้วยความกดดันมหาศาล

"รินค่ะ เรียกนรินทร์ดาก็ได้ค่ะ" เธอส่งยิ้มพิมพ์ใจให้เขา ยิ้มที่เหมือนไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน

"นรินทร์ดาชื่อสวยนะ แต่ชีวิตจริงคงไม่สวยเหมือนชื่อใช่ไหม ถึงต้องมานั่งแบมือขอเงินผู้ชายอยู่ในที่อโคจรแบบนี้"

นรินทร์ดาหน้าชาพยักหน้ายอมรับคำดูถูกนั้นอย่างคุ้นชิน

"ชีวิตคนเรามีขึ้นมีลงค่ะ วันนี้รินลำบาก รินก็ต้องทำงานแลกเงิน ไม่เห็นจะเป็นเรื่องน่าอายตรงไหน"

"ไม่น่าอายงั้นเหรอ" ธรรศกรหัวเราะในลำคอ เขาคว้าต้นแขนเรียวเล็กแล้วกระชากเธอให้ขึ้นมานั่งบนตักกว้าง นรินทร์ดาอุทานด้วยความตกใจ มือทั้งสองข้างยันแผงอกแกร่งไว้โดยอัตโนมัติ

"คุณคะ รินแค่มานั่งเป็นเพื่อนดื่มเฉยๆ ค่ะ ไม่ได้มีบริการอย่างอื่น"

"หึ! ศักดิ์ศรีที่เธอเคยชูคอนักหนา ตอนนี้มันเหลือกี่บาทกันล่ะ" เขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้จ้องเข้าไปในดวงตาที่ลุกโชนด้วยไฟแค้น

"ฉันจ่ายให้เจ๊หลีไปห้าแสน แค่ค่าเปิดขวดและค่าตัวเธอคืนนี้เงินขนาดนี้ เธอคิดว่าฉันจะอยากแค่นั่งคุยเฉยๆ เหรอ"

นรินทร์ดาตัวสั่นเทิ้ม เธอรู้สึกถึงความเกลียดชังที่แผ่ออกมาจากตัวชายคนนี้อย่างรุนแรง เธอพยายามนึกทบทวนในอดีต ว่าเธอไปทำอะไรให้ใครไว้ตอนไหน แต่ความทรงจำสมัยเป็นคุณหนูที่แสนสุขสบายนั้นมีผู้คนผ่านเข้ามามากมายเกินกว่าจะจำหนุ่มเนิร์ดคนหนึ่งได้

"คุณรู้จักรินมาก่อนเหรอคะ" เธอถามเสียงสั่น

ธรรศกรกระตุกยิ้มสมเพช "ฉันรู้จักเธอดีกว่าที่เธอรู้จักตัวเองเสียอีก นรินทร์ดาแต่เสียใจด้วยที่วันนี้ ฉันไม่ได้มาในฐานะคนที่เธอจะสั่งให้ไปซ้ายไปขวาได้อีกต่อไป"

เขาหยิบธนบัตรใบละพันปึกใหญ่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วโยนลงบนพื้นห้องจนมันกระจายเกลื่อนไปหมด

"อยากได้เงินไปรักษาแม่ไม่ใช่เหรอ เก็บสิคลานลงไปเก็บขึ้นมาให้ครบทุกใบ แล้วฉันจะพิจารณาว่าจะสงเคราะห์เธอต่อดีไหม"

น้ำตาที่นรินทร์ดาพยายามกักเก็บไว้คลอหน่วยตา เธอถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแทบไม่เหลือชิ้นดี แต่ภาพของแม่ที่นอนรอการรักษาอยู่บนเตียงโรงพยาบาลก็ทำให้เธอต้องจำยอม หญิงสาวค่อยๆ เลื่อนตัวลงจากตักเขา เข่าทั้งสองข้างทรุดลงกับพื้นพรม ค่อยๆ เอื้อมมือสั่นเทาไปเก็บเงินทีละใบ ทีละใบ

ธรรศกรมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งสะใจที่ได้เห็นนางพญาตกอับ แต่ลึกๆ ในใจเขากลับรู้สึกปวดหนึบอย่างบอกไม่ถูก

‘จำไม่ได้งั้นเหรอนรินทร์ดาเดี๋ยวฉันจะทำให้เธอจำชื่อธรรศกรไปจนวันตาย’