ตอนที่ 7 กิ๊บติดผมมุก  

ตอนที่

7

กิ๊บติดผมมุก

ความมืดเข้าปกคลุมตึกสูงของ TK Group จนเหลือเพียงแสงไฟจากดวงโคมบนโต๊ะทำงานของ นรินทร์ดา ที่ยังคงสว่างโร่ เธอใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมพลางจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์จนตาพร่า งานที่ถูกกลั่นแกล้งให้ทำใหม่ทั้งหมดเกือบจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว แต่น่าแปลกที่เจ้าชีวิตของเธออย่าง ธรรศ ยังไม่กลับมาเช็กงานหรือไล่เธอกลับบ้านอย่างที่ควรจะเป็น

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังขึ้นช้าๆ และมั่นคง นรินทร์ดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อเงาดำทะมึนทาบทับลงบนโต๊ะ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของธรรศที่ตอนนี้ถอดสูทตัวนอกออก เหลือเพียงเชิ้ตสีขาวที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ

"เสร็จหรือยัง" เสียงทุ้มถามเรียบๆ สายตาจดจ้องที่ใบหน้าซีดเซียวของเธอ

"เหลือสรุปหน้าสุดท้ายค่ะคุณธรรศ" รินตอบด้วยเสียงแหบพร่า

"ไม่ต้องทำแล้ว ไปเตรียมตัวซะ อีกหนึ่งชั่วโมงฉันมีงานเลี้ยงการกุศล เธอต้องไปในฐานะเลขาฯ และไม้กันหมาให้ฉัน"

ธรรศวางกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มลงบนกองเอกสารของเธอ นรินทร์ดามองมันด้วยความสับสน

"แต่รินไม่ได้เตรียมชุด"

"ป้าอุ่นจัดเตรียมไว้ให้ในรถแล้ว หน้าที่ของเธอคือใส่มันซะ และที่สำคัญ" เขาเปิดกล่องกำมะหยี่ออก เผยให้เห็น กิ๊บติดผมมุก ทรงหยดน้ำที่ล้อมด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ มันดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความอ่อนหวานอย่างประหลาด

"ใส่กิ๊บตัวนี้ไว้ตลอดเวลาที่อยู่ในงาน ห้ามถอดเด็ดขาด"

นรินทร์ดามองกิ๊บตัวนั้นด้วยความรู้สึกวูบโหวงในอกอย่างบอกไม่ถูก มันดูคุ้นตาจนน่าประหลาดใจ ราวกับเธอเคยเห็นมันที่ไหนสักแห่งในซอกหลืบของความทรงจำที่บิดเบี้ยว แต่เมื่อพยายามนึก ความปวดแปลบก็แล่นเข้าสู่สมองจนเธอต้องกุมขมับ

"ทำไมต้องเป็นตัวนี้คะ"

"เพราะมันเป็นของสำคัญที่เจ้าของเดิมของมันโยนทิ้งอย่างไม่ใยดีไงล่ะ" ธรรศเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่นรินทร์ดาไม่เข้าใจ

"ไปแต่งตัวได้แล้ว อย่าให้ฉันต้องรอนาน"

ภายในห้องรับรองส่วนตัวที่จัดไว้สำหรับแขก VIP นรินทร์ดาสวมชุดราตรีผ้าไหมสีนวลที่ขับผิวขาวผ่องของเธอให้ดูเปล่งประกาย เธอประหม่าจนมือสั่นขณะพยายามติดกิ๊บติดผมมุกตัวนั้นไว้ที่ผมด้านซ้าย เมื่อเธอก้าวออกมาจากห้องแต่งตัว ธรรศที่ยืนจิบไวน์รออยู่ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาไล่สำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงชั่ววูบ ก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม

"สวยดีนี่เหมือนตุ๊กตาที่ฉันเพิ่งซื้อมาใหม่ไม่มีผิด" คำพูดถากถางนั้นทำให้นรินทร์ดาหน้าร้อนผ่าว

ในงานเลี้ยง ท่ามกลางนักธุรกิจและเซเลบริตี้มากมาย ธรรศจงใจแนะนำนรินทร์ดาในฐานะเลขาฯ ที่เขา

"เก็บมาดูแลเป็นพิเศษ" คำพูดกำกวมนั้นทำให้ผู้คนในงานต่างมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม บางคนหัวเราะเยาะลับหลัง บางคนซุบซิบถึงความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนที่เพนต์เฮาส์

"คุณธรรศคะ รินอึดอัด" เธอกระซิบขณะถูกเขาโอบเอวแน่นเพื่อถ่ายรูปคู่

"อึดอัดงั้นเหรอตอนที่เธอเสวยสุขบนกองเงินกองทองของพ่อเธอ เธอเคยอึดอัดใจบ้างไหมที่เห็นคนอื่นต้องพินาศเพราะครอบครัวเธอ" เขาโน้มลงมากระซิบข้างหู ลมหายใจร้อนระอุรดรินจนเธอขนลุกซู่

"อดทนไว้เถอะนรินทร์ดา นี่มันแค่จุดเริ่มต้นของความอับอายที่เธอต้องได้รับ"

ทว่าในจังหวะที่มีนักธุรกิจหนุ่มวัยรุ่นเดินเข้ามาทักทายและพยายามจะขอเบอร์โทรศัพท์ของนรินทร์ดา ธรรศกลับกระชากเอวเธอเข้าหาตัวแรงๆ จนอกอิ่มเบียดชิดกับแผงอกกว้างของเขา

"ขอโทษทีครับคุณกิตติ์ เลขาของผมงานยุ่งมากจนไม่มีเวลาให้ใครทั้งนั้น โดยเฉพาะเรื่องไร้สาระ" ธรรศประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของ จนชายหนุ่มคนนั้นต้องรีบถอยฉากออกไป

นรินทร์ดาเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าคมเข้มของเขาด้วยความสับสน ลึกๆ แล้วเขาเกลียดเธอหรือหวงเธอกันแน่แต่ก่อนจะได้คำตอบ ความทรงจำบางอย่างก็แวบเข้ามาภาพเด็กชายคนหนึ่งที่ยื่นกิ๊บมุกให้เธอในสวนหลังบ้าน แต่ภาพนั้นก็หายไปเร็วราวกับควันไฟ

ในขณะที่พายุอารมณ์กำลังก่อตัวในงานเลี้ยง ที่เซฟเฮาส์ริมน้ำกลับเงียบสงัดจนน่ากลัว กวินขมวดคิ้วเมื่อไม่เห็นพิมลภัส ออกมาทานอาหารเย็นตามเวลาที่กำหนด เขาเดินไปเคาะประตูห้องนอนของเด็กสาวซ้ำๆ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ

"พิมลภัสอย่ามาเล่นตัว ฉันบอกให้มากินข้าว"

เงียบไม่มีเสียงประชดประชันหรือเสียงขว้างปาข้าวของอย่างที่เคย กวินเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี เขาใช้กุญแจสำรองไขเข้าไปทันที ภาพที่เห็นคือร่างเล็กของพิมลภัสที่นอนขดตัวสั่นเทาอยู่บนเตียง ใบหน้าจิ้มลิ้มที่เคยสดใสบัดนี้แดงซ่านด้วยพิษไข้

"พิม พิมลภัส!" กวินรีบปรี่เข้าไปหา เขาแตะหน้าผากมนแล้วต้องสะดุ้งเพราะความร้อนจัด

"บ้าชะมัด ไข้สูงขนาดนี้ทำไมไม่บอก"

"พี่รินพิมอยากหาพี่ริน" เด็กสาวละเมอเสียงแผ่ว น้ำตาไหลซึมที่หางตา

กวินถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่าพิมเครียดเรื่องการสอบ ม.6 และเป็นห่วงพี่สาวจนร่างกายรับไม่ไหว ชายหนุ่มผู้เย็นชารีบไปเตรียมกะละมังน้ำและผ้าขนหนูมาเช็ดตัวให้เธอ เขาบรรจงซับผ้าอุ่นไปตามท่อนแขนและลำคอขาวผ่องของเด็กสาวอย่างเบามือที่สุดเท่าที่มือหนาๆ ที่เคยแต่จับปืนจะทำได้

"อื้อ หนาว" พิมละเมอพลางพยายามซุกตัวเข้าหาความอบอุ่น

กวินชะงักเมื่อมือนุ่มของพิมคว้าเข้าที่ข้อมือของเขาแล้วดึงไปแนบแก้มร้อนผ่าว หัวใจของบอดี้การ์ดหนุ่มกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกอยากปกป้องเด็กสาวคนนี้เริ่มก่อตัวขึ้นจนเขารู้สึกกลัวใจตัวเอง เขาจ้องมองใบหน้าที่ยามหลับดูไร้เดียงสาและน่าสงสารเหลือเกิน

"ฉันจะอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหนหรอก เด็กดื้อ" กวินพึมพำเสียงเบา ก่อนจะนั่งเฝ้าข้างเตียงและเช็ดตัวให้เธอทั้งคืน โดยไม่รู้เลยว่ากำแพงน้ำแข็งในใจของเขากำลังเริ่มปริร้าวเพราะเด็กสาวคนนี้

งานเลี้ยงจบลงด้วยความเหนื่อยล้า ธรรศพานรินทร์ดากลับมาที่เพนต์เฮาส์ บรรยากาศในรถเงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจ นรินทร์ดาเผลอหลับไปเพราะความเพลีย หัวของเธอเอียงมาซบที่ไหล่หนาของธรรศอย่างลืมตัว

ธรรศชะงักไปเล็กน้อย เขามองใบหน้าหวานยามหลับที่ดูไม่มีพิษสง มือหนาเอื้อมไปลูบกิ๊บมุกที่ติดอยู่บนเส้นผมนุ่มเบาๆ ความทรงจำในวันที่เขาเป็นเพียง 'ไอ้แว่น' ลูกคนใช้ที่ถูกเธอแกล้งและมองด้วยสายตาเหยียดหยามแล่นกลับมา

'กิ๊บราคาถูกแบบนี้ รินไม่ใส่หรอก! เอาไปทิ้งถังขยะเถอะ!'

เสียงแหลมๆ ของเด็กหญิงในวันนั้นยังดังก้องในหู ธรรศขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาควรจะเกลียดเธอให้มากกว่านี้ ควรจะทำให้เธอเจ็บเหมือนที่เขาเคยเจ็บ แต่ทำไมเมื่อเห็นหยาดน้ำตาของเธอในงานเลี้ยง เขากลับรู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก

"เธอมันนางแม่มด นรินทร์ดาต่อให้เธอจำไม่ได้ ฉันก็จะทำให้เธอต้องชดใช้ด้วยหัวใจของเธอเอง"

เขากระซิบบอกคนข้างกายที่ยังจมอยู่ในนิทรา โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้ความจำที่บิดเบี้ยว นรินทร์ดากำลังฝันถึงเด็กชายคนเดิม เด็กชายที่แสนดีที่เธอกำลังพยายามเรียกชื่อเขาในฝัน แต่มันกลับไม่มีเสียงหลุดออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว