บทที่ 3 จับผิด

05.00 pm. หน้าอพาร์ทเม้นท์เก่าย่านชุมชน

เมฆที่ก่อตัวหนาทำให้มีสายฝนโปรยปรายลงมาตั้งแต่ช่วงบ่าย อากาศจึงค่อนข้างเย็นเพราะความชื้นสะสม

ในมุมหนึ่งของป้ายรอประจำทางที่สามารถหลบสายตาของคนที่ในอาพาร์ทเม้นท์ที่มองลงมาได้เป็นอย่างดี ร่างสูงยืนพิงหัวเสา ลอบมองขึ้นไปยังหน้าต่างห้องพักชั้นสองที่เขาพึ่งลงมาได้ราวสี่ห้าชั่วโมงเป็นระยะอย่างจับสังเกต

ก่อนหน้านั้น หลังจากที่คาลรอสออกมาจากห้องพักของเลฟ เขาก็สอบถามกับเจ้าของอพาร์ทเม้นท์และคนแถวนี้เกี่ยวกับเรื่องของเจ้านั่น 

ไม่มีใครรู้จักเจ้าหนุ่มที่บอกว่าตัวเองชื่อ ‘เลฟ’ เลยสักคน ยิ่งรูปร่างหน้าตาที่เขาพยายามอธิบาย ทุกคนในละแวกนี้ต่างตอบเหมือนกันว่าไม่เคยเห็นคนที่เขาพูดถึงแม้แต่คนเดียว แปลกไปกว่านั้นก็คือ คนแถวนี้บอกว่า ชายหนุ่มที่พักอยู่ในห้องนั้นชื่อ ‘นิค’ เป็นวัยรุ่นขี้ยา ขยะเปื่อยที่ชอบข้องแวะกับพวกนักเลงหัวไม้อยู่เป็นประจำ แถมรูปร่างหน้าตาก็ยังเป็นคนละคนกับที่เขาเห็นอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าเลฟที่เขาถามหาเป็นภูตผีที่ไม่มีตัวตนอย่างไรอย่างนั้น

แน่นอนว่าความคิดนี้เป็นเรื่องไร้สาระ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องพักนั้น เขารู้ว่าเจ้านั่นคือคนปกติที่สัมผัสได้ มีเลือดเนื้อ มีลมหายใจแถมยังชงกาแฟได้อีกต่างหาก และถ้านี่มันไม่ใช่การสวมรอยอย่างในหนังสืบสวน หรือบางทีสิ่งที่เขาเห็นกับสิ่งที่คนอื่นเห็น มันจะไม่ใช่แบบเดียวกัน...

..

เมฆดำทะมึนเริ่มคลายตัวกลายเป็นท้องฟ้าสีขาวขุ่น แต่ก็ยังคงทิ้งฝนเม็ดบางให้โปรยลงมาเรื่อย ๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกง่ายๆ

ร่างสูงที่ยืนหลบมุมเฝ้ามองหน้าต่างห้องของเลฟที่อยู่ชั้นสองและประตูทางเข้าออกจากอพาร์ทเม้นท์ ความรู้สึกบอกว่าหากเขาละสายตาแม้แต่นิดเดียว เจ้านั่นอาจจะจางหายไปเหมือนหมอกควันในความฝันชั่วคืนของเขาก็ได้

...

11.00 pm. หน้าอพาร์ทเม้นท์

จากเที่ยงวันจนเกือบเที่ยงคืน ยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งหนาวเย็น สายลมยะเยือกที่รวมเข้ากับไอฝนพัดโชยเข้ามาจนทำให้คาลรอสเริ่มรู้สึกหนักหัวและเมื่อยล้าไปทั้งตัวอย่างบอกไม่ถูก บางทีอาจเป็นเพราะไอฝนที่ทำเอาเสื้อผ้าชื้นไปหมดจนเย็นเฉียบไปทั้งตัว ความเมื่อยล้าทำให้ร่างสูงนั่งลงบนเก้าอี้ในป้ายรอรถประจำทาง แล้วเอนกายพิงหัวกับป้ายโฆษณาด้านหลังอย่างอ่อนแรง

นัยน์ตาหม่นปรายมองเม็ดฝนเบื้องหน้า ‘ชื่อเลฟ อยู่กับคนรักงั้นเหรอ โกหก!’

คาลรอสปล่อยให้ความคิดของตัวเองยังวนเวียนจดจ่ออยู่กับคนที่พึ่งพบเจอ ทว่าไม่นานหนังตาที่หนักอึ้งก็ปิดสนิท นำพาความรู้สึกรับรู้ต่าง ๆ จมดิ่งลงสู่ห้วงฝัน ภาพมายาของผู้ที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

..

“บางทีนี่อาจเป็นปาฏิหาริย์ ความยึดติดของท่านที่พันธนาการข้าเอาไว้ และความยึดติดของข้าที่ดื้อดึงไม่ยอมจากไปไหน ท่านคาลรอส ท่านอยู่ที่ไหนขอรับ...”

"ท่านคาลรอส นับจากนี้จนชั่วนิรันดร์ข้าจะอยู่เคียงข้างท่านขอรับ" 

..

รูปร่างหน้าตาและน้ำเสียงคุ้นเคยที่ล่องลอยมาจากที่แสนไกล จวบเมื่อภาพเงานั้นเริ่มเลือนหายไป ร่างสูงที่เอนกายหลับใหลจึงสะดุ้งตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา

ความกังวลถาโถมเข้ามาแทนที่ความอ่อนล้า ดวงตาคมปราดมองไปยังหน้าต่างห้องนอนของเลฟที่อยู่บนอพาร์ทเม้นท์ชั้นสอง

แสงไฟดับสนิทบ่งบอกว่าเจ้าของห้องน่าจะพักผ่อนไปแล้ว หรือไม่ก็อาจจะออกไปข้างนอกตอนที่เขาเผลอหลับไปก็ได้

คาลรอสเอนตัว พิงหัวกับป้ายโฆษณาด้านหลังอีกครั้ง คิดย้ำถึงความฝันซ้ำ ๆ ที่เกิดขึ้นติดต่อกันมาหลายปี จนกลายเป็นความหมกมุ่นคะนึงหาที่อธิบายไม่ได้ แต่ตั้งแต่ที่เขาเจอเลฟ ก็มั่นใจว่าเจ้านั่นคือคนที่เขาพยายามตามหามาตลอด กระทั่งชื่อหนึ่งที่ปรากฏขึ้นมาในหัวอย่างไม่มีเหตุผล ‘โคลว์’  

 

***