บทที่ 4 โกหก

06.00 am. 

แสงแดดอ่อนสะท้อนเงาบนพื้นถนนชุ่มน้ำในเช้าของวันใหม่ที่อากาศเริ่มดีขึ้นนิดหน่อย หลังจากสายฝนที่โปรยปรายลงมาเกือบจะทั้งคืน

วงจรชีวิตในย่านชุมชนแบบสังคมระดับล่างเริ่มต้นอีกครั้ง ผู้คนบนถนนหนาตามากขึ้น ตามรูปแบบของการดิ้นรนที่จะใช้ชีวิตให้อยู่รอดไปในแต่ละวันของผู้คนย่านนี้ ทว่าคาลรอสยังคงนั่งอยู่ที่เดิม สายตาคอยลอบมองไปยังหน้าต่างห้องพักชั้นสองของเลฟอยู่ระยะ

ร่างสูงกระชับแจ็คเก็ตที่สวมแน่นขึ้นนั่งซุกมือสองข้างไว้กระเป๋าเสื้อ ถึงแม้ว่าเขาจะมีร่างกายที่แข็งแรง แต่การไม่ได้พักผ่อนมาเกือบยี่สิบชั่วโมงท่ามกลางละอองฝนและอากาศที่เย็นจัดก็ทำให้แย่เอาได้เหมือนกัน

ความปวดหนึบที่หัวและอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นภายในกาย ทำให้คาลรอสรู้สึกหนักเนื้อหนักตัวไปหมด ทั้งยังมีอาการอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด แต่จะให้ละสายตาหรือไปจากที่นี่ชั่วคราวเพื่อพักผ่อนสักครู่เขาก็ทำไม่ได้เหมือนกัน ด้วยมีลางสังหรณ์ว่าคนที่อยู่ภายในห้องนั้นอาจกลายเป็นอากาศธาตุหายไปราวภูตผีหรือภาพลวงตา

...

จากบ่ายถึงค่ำ จากค่ำถึงเช้าอีกวันจนกระทั่งเริ่มสาย ความกระวนกระวายใจของลางสังหรณ์ที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ พอ ๆ กับความปวดหนึบที่หัวและอุณหภูมิในร่างกายที่สูงขึ้นทำให้คาลรอสทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาต้องการกลับไปที่ห้องนั้นอีกครั้ง มองใบหน้าที่แสนคุ้นเคยให้ชัดอีกสักทีเพื่อหาสาเหตุของความฝันซ้ำ ๆ ที่มีมานานจนกลายเป็นความหมกมุ่นไม่สิ้นสุด และเขามั่นใจว่าเจ้านั่นจะต้องเป็นคำตอบที่เขาตามหาอย่างแน่นอน...

ร่างสูงลุกจากที่นั่งสำหรับรอรถโดยสารช้า ๆ สายตามองตรงไปที่ทางเข้าอพาร์ทเม้นท์ที่อยู่อีกฝั่งของถนน ความร้อนของร่างกายที่สูงขึ้นและความปวดหนึบที่หัวทำให้เขามีอาการเหมือนคนน้ำตาลตกกะทันหัน ริมฝีปากแห้งผาก มึน ๆ ลอย ๆ เหมือนจะวูบยังไงพิกล ดังนั้นจึงต้องตั้งสติให้ดีก่อนที่จะเดินข้ามไปยังอพาร์ทเม้นท์ฝั่งตรงข้าม 

...

..

คาลรอสจับราวบันได ก้าวขาขึ้นบันไดไปทีละขั้นด้วยความร้อนใจ จนในที่สุดก็มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องของเลฟ

ตอนนี้มีแค่บานประตูไม้เก่า ๆ เท่านั้นที่ขวางเขาเอาไว้ ทว่าร่างสูงกลับยืนนิ่งอยู่หน้าประตูโดยไม่ทำอะไรเลย แววตาร้อนรนแปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยราวกำลังใคร่ครวญ ยืนมองแผ่นไม้บางตรงหน้าที่ปิดสนิท ในสมองคิดเพียงว่า ‘เลฟ นายจะเป็นใครหรืออะไรก็ช่าง แต่นายต้องเป็นของฉันเท่านั้น...’

 

ทั้งที่เป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ แต่ในย่านชุมชนที่คนเกือบทั้งหมดถูกเรียกว่าสังคมชั้นล่างสุด คาลรอสที่เป็นคนแปลกหน้าจึงดูเป็นจุดเด่นสำหรับอพาร์ทเม้นท์แห่งนี้ ถึงแม้ตอนนี้เขาจะดูอิดโรยไปบ้าง แต่เพราะรูปร่างหน้าตาที่ดูดีสะอาดหมดจด กรอบหน้าชัดเจน จมูกโด่งได้รูปรับกับคิ้วเข้มและริมฝีปาก อีกทั้งเสื้อผ้าแบรนด์เนมบนตัวก็สามารถบ่งบอกสถานะความมีอันจะกินเกินกว่าที่จะมาอยู่หรือรู้จักผู้คนในละแวกนี้ได้ ดังนั้นเพียงแค่เขายืนอยู่เฉย ๆ ก็กลายเป็นที่สังเกตทันที

ชายวัยกลางคนที่มีผมสีเข้มหร็อมแหร็มบนหัวทั้งที่อายุพึ่งเข้าเลขสี่ต้น ๆ รูปร่างท้วมที่รวมกับความสูงที่มีอย่างจำกัดจนเกือบจะเรียกว่าอ้วนเตี้ย เพื่อนห้องติดกันของเลฟที่บังเอิญเดินกลับขึ้นมาบนอพาร์ทเม้นท์พอดี พอเห็นคนแปลกหน้าที่ดูมีสถานะทางสังคมสูงกว่ามายืนทำท่าอึมครึมอยู่คนเดียวก็อดที่จะสงสัยขึ้นมาไม่ได้

“เฮ้! นายมายืนทำอะไรตรงนี้”

คาลรอสไม่สนใจคำถามแม้แต่น้อย ซ้ำยังมองไปที่ประตูเหมือนเดิม ทำราวกับว่าสิ่งที่ได้ยินเป็นแค่เสียงลมพัดผ่านหูไปเฉย ๆ เท่านั้น

ความไม่สบอารมณ์บังเกิดขึ้นในทันที เมื่อชายร่างท้วมคิดว่าปฏิกิริยานั้นคือการตอบสนองแบบแบ่งชนชั้นสูงต่ำทางสังคมอย่างที่ตนเจอเป็นประจำจากนายจ้างที่ชอบกดหัวดูถูกคน ดังนั้นความสงสัยตามธรรมชาติในคราแรกจึงแปรเปลี่ยนเป็นการแสดงอำนาจกร่างใส่ในทันที

ขาสั้น ๆ เดินดุ่มเข้ามาใกล้ วนอ้อมซ้ายขวาพลางใช้สายตาจิกมองอย่างจับพิรุธก่อนจะกระแทกเสียงถามขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

“ฉันถาม! ว่านายมายืนทำอะไรตรงนี้!” การเน้นคำแบบจงใจแสดงอำนาจว่าเหนือกว่าของเจ้าตอม่อเดินได้ทำให้คาลรอสเริ่มชักสีหน้าอย่างหงุดหงิดแต่ก็คร้านใจ แถมยังไม่ใช่เวลาที่จะไปวุ่นวายกับอะไรที่ไม่มีสาระในตอนนี้ เพราะงั้นจึงทำแค่กดสายตามองตามความสูงที่ต่างระดับเพียงชั่วครู่อย่างไม่มีคำตอบ ก่อนจะละกลับมาที่ประตูเหมือนเดิม

แน่นอนว่าการที่กระทำเช่นนี้ย่อมเพิ่มความไม่พอใจให้เจ้าตอม่อเดินเป็นเท่าทวี ความไม่สบอารมณ์ที่มีมากอยู่แล้วจึงเพิ่มขึ้นไปอีก จนกลายเป็นโทสะและเริ่มพูดจาโวยวายส่งเสียงเอ็ดตะโรมากขึ้นกว่าเดิม

“แกไม่ได้ยินที่ฉันถามรึไงกันวะ! ไอ้กร๊วก!”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพิษไข้หรืออะไรกันแน่ แต่เมื่ออีกฝ่ายสบถคำใส่ คาลรอสที่มีอารมณ์คุกรุ่นอยู่แล้วก็รู้สึกเหมือนอยากออกกำลังกายขึ้นมาอย่างกะทันหัน เพราะงั้นใบหน้าคมจึงหันกลับมาด้วยสายตาที่พร้อมจะวิวาทเต็มที่ 

แกร๊ก!

ทว่าก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ เสียงลูกบิดและประตูที่เปิดออกก็ทำให้เขาเปลี่ยนความสนใจทันที 

ใบหน้าคุ้นเคยที่โผล่พ้นประตูออกมาพร้อมกับแววตาละมุนปนเศร้ามองร่างสูงด้วยอย่างประหลาดใจ

“คุณ คาลรอส! คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ”

แค่ได้เห็นหน้าคนโกหกที่เปิดประตูออกมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว สายตาพร้อมวิวาทของคาลรอสก็แปรเปลี่ยนไปในทันที แถมใบหน้ายังแฝงไปด้วยรอยยิ้มที่แทบจะปกปิดเอาไว้ไม่อยู่อีกต่างหาก

“นิค แกรู้จักไอ้หมอนี่เหรอ” เจ้าตอม่อเดินได้ ยกมือเท้าสะเอวที่เดาเอาว่าน่าจะอยู่แถว ๆ ตรงกลาง ระหว่างใต้อกกับสะโพกอ้าปากถามขึ้นมา

“ครับคุณนอร์แมน คนรู้จักของผมเอง” เลฟตอบอย่างสุภาพ พลางก้มศีรษะเล็กน้อยเหมือนเป็นการขอโทษที่ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมา

“เฮอะ! คนอย่างแกมีคนอยากรู้จักด้วยเหรอ” นอร์แมนกระแทกเสียงใส่ เหยียดสายตามองทิ้งท้ายพลางเดินต้วมเตี้ยมผ่านหน้าไปไขกุญแจเปิดประตูเข้าห้องของตัวเอง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงกระแทกโครมใหญ่

เมื่อทั้งทางเดินเหลือแค่คนโกหกที่ยืนขวางอยู่หน้าประตูกับร่างสูงที่จ้องตาเขม็งไม่ยอมละไปไหน

***