บทที่ 2 ผิดพลาด​ (2)

เตโชรีบหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ให้ดารินทร์แบบลวก ๆ ก่อนจะอุ้มเธอไปยังห้องนอนของตน เหล่าลูกน้องที่เห็นอย่างนั้นก็เริ่มพากันวิตกกังวล ดูท่าทางเจ้านายจะเป็นห่วงเธอมาก

เตโชจัดระเบียบท่านอนให้เธอพลางดึงผ้านวมหนามาห่มให้ ก่อนจะเดินออกมาจัดการกับเหล่าลูกน้องข้างนอกห้อง

เพี๊ยะ!

หลังมือหนาตบหน้าพวกตัวดีทั้งสามไม่ยั้ง มันน่านัก อดโมโหไม่ได้ที่เหล่าลูกน้องทำให้เขาดูแย่ในสายตาของดารินทร์

“เธอต้องการเงินจริง ๆ นะครับนาย ถึงขั้นเสนอตัวมาเองเลย” ต้นกล้าเอ่ย นาทีนี้ต้องโกหกเอาตัวรอดก่อน ความจริงจะเป็นยังไงเขาไม่สน

“มึงคิดว่ากูโง่หรือไง” เตโชตะคอกพลางยกขาขึ้นอยากจะกระทืบลูกน้องคนสนิทแต่ยั้งไว้ได้ทัน คิดว่าเขาโง่มากเหรอถึงกล้าปั้นเรื่องโกหกได้หน้าตาเฉยแบบนี้ ขณะที่เขามีความสุขมีช่วงหนึ่งที่ดารินทร์ตื่นขึ้นและพยายามจะขัดขืนเขา ด้วยความไม่รู้เขาเผลอทำร้ายเธอไปโดยไม่ได้ตั้งใจ “ถ้าน้องครีมของกูเป็นอะไรขึ้นมา กูจะมาเอาเลือดหัวพวกมึงออก”

ว่าจบ เตโชก็เดินกลับเข้าห้องด้วยท่าทางหัวเสีย

“นะ...น้องครีมของนายเหรอ?” ต้นกล้าขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขาได้ทำเรื่องที่ผิดพลาดมหันต์ ไม่คิดว่าดารินทร์จะเป็นคนสำคัญของเจ้านาย

“พวกเราจะถูกไล่ออกไหมครับลูกพี่” บอดี้การ์ดคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น

“ไม่หรอก”

“จริงเหรอครับ”

“มึงกับกูน่าจะไม่มีชีวิตรอดออกไปเลยมากกว่า”

รอยยิ้มกว้างก่อนหน้าค่อย ๆ หุบลง ดวงตาของสองบอดี้การ์ดหนุ่มถึงกับสิ้นหวังเลยทีเดียว

กลับเข้ามาในห้องเตโชก็รีบเช็กร่องรอยที่อาจจะฟกช้ำตามร่างกายของเธอ เมื่อไม่พบอะไรผิดปกติเขาก็โล่งใจไปกว่าครึ่ง เขาเดินไปยังห้องน้ำ เพียงไม่นาน ก็กลับมาพร้อมกะละมังใบเล็กและผ้าเช็ดตัวผืนบาง

มือหนาค่อย ๆ บรรจงเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เธอ คิดแล้วก็รู้สึกผิด ทั้งที่เธอร้องขอความช่วยเหลือแต่เขากลับปิดปากเธอเอาไว้ หนำซ้ำยังทำให้เธอหมดสติไปอีกรอบ

“เฮียขอโทษนะครับคนดี” มือหนาลูบศีรษะทุยเล็กอย่างอ่อนโยน อดใจไม่ไหวจึงก้มลงจูบหน้าผากมนและไล่จูบเรือนผมงามอย่างละเมียดละไม

เขานั่งมองไปหน้าหวานของเด็กสาวอยู่นาน ขนาดนอนหลับเธอยังทำให้เขาหลงใหลได้เลย ใจดวงแกร่งเต้นแรงอย่างไม่อาจหักห้าม ปลายจมูกโด่งจรดลงบนจมูกเชิดรั้นพลางถูไถไปมาอย่างหยอกล้อ

“อื้อ” ดารินทร์ร้องอื้อในลำคอพร้อมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีอะไรมาพันธนาการเธอไว้

“น้องครีม ตื่นแล้วเหรอครับ”

“เฮียเตช ฮือ ๆ” ทันทีที่เห็นเตโชกำลังจะเอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้า ดารินทร์ก็รีบโถมเข้าไปกอดเขาไว้แน่น

“น้องครีม” เขาลูบศีรษะเธออย่างปลอบประโลม

“ฮือ ๆ ช่วยครีมด้วยค่ะ ใครก็ไม่รู้จับครีมไป... อึก!”

คนที่ร้องไห้ฟูมฟายและกำลังขอความช่วยเหลือหยุดชะงักไปชั่วขณะ เมื่อเห็นรอยสักนกฟีนิกซ์อยู่กลางอกของเขา

ผู้ชายที่ข่มขืนเธอ

ดารินทร์ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่ารุ่นพี่ที่แสนดีอย่างเตโชคือคนที่ทำร้ายเธอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

“น้องครีม...”

“ปล่อยครีม ฮึก! เฮียมันเลว”

“ฟังเฮียก่อน”

“ไม่ฟัง! ทำแบบนี้กับครีมทำไม ฮือ ๆ” สองมือเล็กผลักเขาออกไปให้พ้นพลางระเบิดเสียงร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง

เตโชเห็นแล้วก็อยากเข้าไปโอ๋ ทว่าดารินทร์ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้เลย เธอพยายามจะหนีออกไปด้วยซ้ำ แม้เตโชพยายามขอคุยกับเธอดี ๆ เธอก็ไม่ยอม พยายามจะวิ่งออกไปจากบ้านของเขาให้ได้

“น้องครีม!” เขาเผลอตวาดเธอเสียงดังลั่น อ้อมแขนแกร่งตวัดกอดเอวเล็กเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน ก่อนจะอุ้มเธอกลับมานั่งบนโซฟาตัวยาว

“ปล่อยนะ ครีมจะกลับห้อง”

“เดี๋ยวเฮียไปส่ง”

“ไม่จำเป็น เฮียมันคนสารเลว ครีมแจ้งความแน่”

“ได้! อยากจะทำอะไรก็เชิญเลย เฮียไม่ขัดใจน้องครีมหรอก”

“งั้นก็ปล่อยครีม!” เธอตะโกนโวยวาย น้ำตายังคงไหลอาบแก้มไม่หยุด

“เฮียจะไปส่ง” เขาไม่ฟังที่เธอพูด อีกทั้งยังช้อนร่างเธออุ้มขึ้นในถ้าเจ้าสาวแล้วเดินออกไปจากบ้าน ท่ามกลางเหล่าบอดี้การ์ดและคนรับใช้ที่มองตามกันเป็นแถว

มือเล็กดึงเสื้อมาเช็ดน้ำตาของตัวเอง ขณะที่เตโชก้าวขาขึ้นรถคันหรูที่ลูกน้องเตรียมเอาไว้ เขากำลังเอื้อมมือจะไปเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่กลับถูกเด็กสาวตีมือเข้าอย่างจัง ทำให้ลูกน้องที่นั่งอยู่ข้างหลังมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครกล้าทำแบบนี้กับเจ้านายของเขามาก่อน

ตลอดทางกลับห้องดารินทร์ยังคงร้องสะอึกสะอื้นไม่หยุด เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากเช็ดน้ำตาตัวเองอยู่บนตักของเขา

เพียงไม่นาน รถคันหรูก็จอดสนิทอยู่ที่หน้าหอพักของเธอ ดารินทร์กำลังจะลงไปจากรถแต่เตโชก็รั้งตัวเธอเอาไว้

“ปล่อย!”

“เป็นไปได้ เฮียก็อยากให้น้องครีมฟังเฮียบ้างนะ” เขาใช้น้ำเสียงที่นิ่งเรียบกับเธอไม่อ่อนโยนเหมือนก่อนหน้านี้ “เฮียมีข้อเสนอดี ๆ จะเสนอน้องครีม เรายังตกลงกันได้...”

“ครีมไม่ตกลงอะไรทั้งนั้น ครีมบอกแล้วไงว่าครีมจะแจ้งความ เตรียมตัวไปนอนที่ตะรางได้เลย”

เธอใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีผลักไสเขาก่อนจะรีบลงไปจากรถ เหล่าบอดี้การ์ดที่ติดตามมาด้วยกำลังจะกระโจนลงไปจับตัวคนที่กล้าอวดดีกับเจ้านายของพวกเขา แต่เตโชห้ามเอาไว้ก่อน

“ไม่ต้อง!” ดวงตาคู่คมมองตามดารินทร์จนสุดทางเดิน เขาเองก็เสียใจที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ “น้องครีมอยากทำอะไรก็ปล่อยให้น้องครีมทำ”

ดารินทร์เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางอิดโรย ไม่คิดว่าตัวเองจะถูกหลอกไปทำเรื่องแบบนั้น เงินแค่หนึ่งหมื่นบาทไม่คุ้มค่าเลยกับสิ่งที่เธอเจอ

“ฮือ ๆ” ดารินทร์ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ปล่อยให้น้ำจากฝักบัวชโลมร่างกายพลางร้องไห้อย่างหนัก มือเล็กพยายามล้างเนื้อล้างตัวชำระสิ่งสกปรกออกให้หมด

ทำไมต้องเป็นแบบนี้กับเธอด้วย ทั้งที่เธอชื่นชมเขา หลงคิดว่าเขาเป็นคนดี เป็นผู้ชายอบอุ่น อุตส่าห์เก็บเอารอยยิ้มของเขาไปนอนฝันทั้งคืน

ทำไม? ทำไมเขาต้องทำแบบนี้กับเธอ

---

มาแล้วค๊าบ 

น้องจะแจ้งความจับแล้วนะเฮีย 🤣

ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยดูแลสุขภาพกันด้วยนะงับ 

คอมเมนต์พูดกันน๊า กดหัวใจเป็นกำลังใจให้ควีนด้วยงับ