บทที่ 2

การประชุมสิ้นสุดลง

ทุกคนรีบออกจากห้องอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครกล้ามองฉัน เพราะกลัวจะโดนลูกหลงจากอารมณ์ของแคสเซียส

ฉันทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว

“อาเรีย”

เอเลน่าเดินเข้ามาคว้าแขนฉัน ก่อนลดเสียงกระซิบอย่างเคร่งเครียด “เธอบ้าไปแล้วหรือไง”

“...”

“เธอกล้าวิดีโอคอลหาใครบางคนต่อหน้าบอสเนี่ยนะ ใครกัน”

ฉันเช็ดหน้าแล้วกวาดตามองรอบตัว ห้องประชุมว่างเปล่าแล้ว

นี่คือโอกาสของฉัน

“เอเลน่า” ฉันเลียริมฝีปากที่แห้งผาก พยายามทำเสียงให้เป็นธรรมชาติ “เธอคิดว่า... บอสคบใครทางออนไลน์บ้างไหม”

เอเลน่าชะงักไปทันที

เธอจ้องฉันราวกับจู่ ๆ ฉันก็งอกหัวที่สองออกมา

“อะไรนะ”

“ก็แบบว่า...” ฉันรวบรวมความกล้า “ในเว็บมืดน่ะ เขาอาจมีแฟนออนไลน์อยู่หรือเปล่า”

เอเลน่าเงียบไปสามวินาที

จากนั้นเธอก็หัวเราะ เสียงหัวเราะเย็นชาและว่างเปล่าจนทำให้ฉันขนลุก

“อาเรีย” เธอย่อตัวลงมา เน้นเสียงชัดทีละคำ “เธอเครียดจนหลอนไปแล้วหรือไง”

“ฉันแค่ถาม—”

“แคสเซียส ฟัลโคเน” เอเลน่าตัดบทฉัน “อายุสามสิบปี ไม่มีข่าวฉาวเรื่องผู้หญิงแม้แต่ครั้งเดียว รู้ไหมว่าทำไม”

ฉันส่ายหน้า

“เมื่อสองปีก่อน ลูกสาวคนเล็กของตระกูลตอร์เรสคิดว่าตัวเองสวยมากพอ ก็เลยแอบปีนขึ้นเตียงของเขาตอนกลางคืน” น้ำเสียงของเอเลน่าเบาหวิวจนน่าขนลุก “เช้าวันรุ่งขึ้น เธอถูกโยนทิ้งไว้หน้าประตูบ้านของตัวเอง ส่วนมือทั้งสองข้างถูกตัดขาดอย่างหมดจด”

ท้องของฉันปั่นป่วนขึ้นมาทันที

“บอสไม่ยุ่งกับผู้หญิง เขากลัวเชื้อโรคขั้นหนักจนไม่ยอมดื่มน้ำจากแก้วที่ผู้หญิงเคยแตะด้วยซ้ำ” เอเลน่าลุกขึ้นยืนแล้วมองลงมาที่ฉัน “เขาไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นสัตว์ประหลาดประเภทที่มือเปื้อนเลือดจนไม่มีวันล้างออก”

“เลิกเชื่อข่าวลือในเว็บมืดแล้วตื่นได้แล้ว คนพวกนั้นแต่งเรื่องบ้า ๆ ขึ้นมาเพื่อหาเงินทั้งนั้น”

ลำคอของฉันตีบตัน

“ฉันจะถือว่าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้” เอเลน่าตบไหล่ฉันเบา ๆ “แต่ถ้าเธอพลาดต่อหน้าบอสอีกครั้ง แม้แต่เก็บศพเธอกลับมา ฉันก็คงทำไม่ได้”

เธอหันหลังแล้วเดินจากไป

ฉันนั่งอยู่ตามลำพังในห้องประชุมที่ว่างเปล่า มือและเท้าเย็นเฉียบ

ฉันตายแน่

ในหัวของฉันมีเพียงความคิดนี้

ลองคิดจากมุมของแคสเซียสดูสิ

ฉันคือคนแปลกหน้าที่บังคับให้เขาเรียกตัวเองว่า “นายหญิง” สั่งให้เขาสวมปลอกคอและถอดเสื้อผ้าหน้ากล้องเพื่อโชว์กล้ามท้อง...

นั่นไม่ใช่เกมรสนิยมพิสดารเล่น ๆ แต่มันคือการเอาใบมีดจ่อคอสัตว์ประหลาด

ถ้าเขารู้ว่าคนคนนั้นคือฉัน

เขาคงไม่คิดคบกับฉันหรอก

เขาคงตัดลิ้นฉันออก แล้วเอาฉันไปทำเป็นส่วนหนึ่งของกรอบรูป

ฉันจะถูกเปิดโปงไม่ได้เด็ดขาด

ตอนสามทุ่ม ฉันลากสังขารกลับไปยังอะพาร์ตเมนต์เก่าโทรมที่มีน้ำรั่วซึม

ฉันยังไม่ทันถอดเสื้อโค้ท โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น

[นายหญิง การประชุมจบแล้วครับ]

[คุณยังโกรธผมอยู่ไหมครับ]

[ตอนนี้ผมทำให้คุณดูได้ไหมครับ]

ฉันจ้องหน้าจอ นิ้วมือแข็งทื่อ

ภาพของแคสเซียสเมื่อช่วงบ่ายผุดขึ้นมาในหัว เย็นชา โหดเหี้ยม และพร้อมส่งฉันไปตายด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว

จากนั้นฉันก็ก้มมองข้อความตรงหน้า

[แค่ดูของผมหน่อยนะครับ นายหญิง]

ฉันตัวสั่น ความแตกต่างราวหน้ามือเป็นหลังมือนี้ทำเอาฉันเวียนหัว

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วตอบกลับไปว่า [ไม่ต้อง]

ทันใดนั้น ข้อความก็ถาโถมเข้ามาจนโทรศัพท์ฉันแทบระเบิด

[ผมขอโทษครับ นายหญิง]

[ผมไม่ควรไม่รับสายของคุณตอนประชุมเลยครับ]

[ผมผิดเอง ครั้งหน้าผมจะรับสายครับ]

[อย่าทิ้งผมไปนะครับ]

[ขอโอกาสผมอีกครั้งได้ไหมครับ ให้ผมทำให้คุณดูนะครับ]

คำขอวิดีโอคอลเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

ฉันจ้องปุ่มสีเขียว นิ้วลอยค้างอยู่เหนือคำว่า ‘ปฏิเสธ’

ทันใดนั้น ข้อความแจ้งเตือนยอดโอนอีกข้อความก็เด้งขึ้นมา

[ยอดโอน: 10,000 ดอลลาร์]

[นายหญิง รับเงินนี้ไปก่อนนะครับ แค่อย่าบล็อกผมก็พอ]

...

ฉันหลับตาลง

วันนี้พวกเจ้าหนี้โทรมาถึงสามครั้ง แม่ร้องไห้บอกผ่านโทรศัพท์ว่า ถ้าฉันหาเงินสองหมื่นดอลลาร์มาไม่ได้ พวกเขาจะขายฉันให้ชายวัยหกสิบปีจากตระกูลโรมาโน

ถ้าฉันปฏิเสธแคสเซียสตอนนี้ บางทีเขาอาจยอมแพ้ในที่สุด

แต่ถ้าฉันยอมเล่นตามน้ำกับเขาคืนนี้ ค่าเช่าเดือนหน้าและค่ารักษาพยาบาลของแม่ก็จะหมดปัญหา

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าฉันถอยตอนนี้ ความสงสัยของเขาที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงบ่ายก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น

ทางรอดเดียวของฉันคือต้องแสดงละครต่อไป

แสดงต่อไปจนกว่าเขาจะเชื่อสนิทใจว่า ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับช่างบูรณะที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้าเขาเมื่อกลางวันเลยแม้แต่น้อย

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกดรับสาย

หน้าจอของทั้งสองฝ่ายมืดสนิท

เขาไม่ได้เปิดกล้อง ฉันก็เหมือนกัน

นี่คือกฎที่เราไม่เคยพูดออกมาตลอดสองปีที่ผ่านมา ไม่เห็นหน้า ไม่ใช้ชื่อจริง

“นายหญิงครับ?”

เสียงผู้ชายทุ้มต่ำและคมชัดดังออกมาจากลำโพง

ร่างกายของฉันแข็งทื่อไปทั้งตัว

เป็นเขาจริง ๆ

เสียงเดียวกับที่เฉือนทะลุร่างฉันราวเหล็กเจาะน้ำแข็งเมื่อกลางวัน ตอนนี้กลับหวานหยดย้อยราวน้ำผึ้ง

“...คุณยังโกรธผมอยู่ไหมครับ”

เขาพูดอย่างระมัดระวัง ลมหายใจแผ่วเบาเสียจนฉันแทบมองเห็นสีหน้าร้อนรนและเฝ้ารอของเขาผ่านหน้าจอ

ฉันพิมพ์ตอบกลับไป

[ไม่ได้โกรธ]

ความเงียบคั่นอยู่ชั่วอึดใจ

จากนั้นเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกก็ดังขึ้น

“...ขอบคุณครับนายหญิง”

เสียงของเขาสั่นเครือจริง ๆ

ฉันจ้องหน้าจอมืดสนิท ปากแห้งผาก

ผู้ชายที่ทำให้ฉันแทบอยากตายเมื่อช่วงบ่าย ตอนนี้กลับใกล้จะร้องไห้เต็มที

[ไหนบอกว่าจะทำให้ฉันดูไง] ฉันพิมพ์ [งั้นก็ทำให้ดูสิ]

คนที่อยู่ปลายสายชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

“...จริงเหรอครับ ผมทำได้จริง ๆ เหรอ”

น้ำเสียงของเขาพลันเต็มไปด้วยความยินดีอย่างบริสุทธิ์ เขาฟังดูเหมือนสุนัขโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ที่เพิ่งถูกชมว่าเป็นเด็กดี

[ก็ใช่น่ะสิ รีบ ๆ หน่อย]

“ครับ”

เขาหัวเราะ เสียงหัวเราะต่ำพร่าไร้ลมหายใจดังลอดออกมาจากลำโพง จนใบหูของฉันร้อนผ่าว

“เอาละ ผมจะเริ่มแล้วนะครับ”

หน้าจอกะพริบวาบก่อนกล้องจะเปิด มือเรียวยาว แข็งแรง และสง่างามคู่หนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

นิ้วมือคู่นั้นค่อย ๆ เอื้อมไปยังหัวเข็มขัดโลหะเย็นเฉียบของกางเกงสั่งตัด