Short
เกิดใหม่เป็นเจ้าหญิงมาเฟียเสียอย่างนั้น

เกิดใหม่เป็นเจ้าหญิงมาเฟียเสียอย่างนั้น

بواسطة:  ไฟแรงمكتمل
لغة: Thai
goodnovel4goodnovel
10فصول
2.2Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ชาติที่แล้ว ฉันถูกรับเลี้ยงโดยครอบครัวธรรมดา ส่วนน้องสาวถูกรับเลี้ยงโดยพ่อทูนหัว และกลายเป็นเจ้าหญิงมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในอิตาลี ใครจะคิดว่า หลังจากน้องสาวกลายเป็นเจ้าหญิงมาเฟียได้สามปี เธอกลับถูกพ่อทูนหัวไล่ออก ต้องเร่ร่อนอยู่ข้างถนน สุดท้ายก็ตายอย่างน่าอนาถ ส่วนฉันอาศัยผลการเรียนอันยอดเยี่ยมสอบเข้าฮาร์วาร์ดได้ ไปเรียนต่อต่างประเทศกับพี่ชายบุญธรรม และใช้สองมือของตัวเองก้าวขึ้นเป็นดาวรุ่งด้าน AI ที่ใคร ๆ ต่างก็ต้องการตัว ต่อมาพวกเราแต่งงานมีลูกกันภายใต้คำอวยพรของพ่อแม่บุญธรรม ชีวิตนี้ดำเนินไปอย่างมีความสุขและราบรื่น เมื่อได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่อีกชาติ น้องสาวกลับเลือกทางที่แตกต่างจากครั้งก่อนโดยสิ้นเชิง เธอโผเข้าไปในอ้อมกอดของพี่ชายบุญธรรมและเรียกเขาว่า พี่ชาย ก่อนจะจับมือพ่อแม่บุญธรรมไว้ แล้วมองมาทางฉันด้วยความลำพองใจ "พี่คะ หนูให้พี่ไปรับความทุกข์ทรมานของมาเฟียแทนก็แล้วกัน สถานที่ที่กินคนไม่คายกระดูกแบบนั้น ให้หนูอยู่ต่ออีกแม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่ไหวหรอก" ฉันมองไปยังสามีในชาติที่แล้ว คาดหวังว่าเขาจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เขากลับปกป้องน้องสาวไว้ และมองมาทางฉันด้วยสายตาเย็นชา "อย่าเข้าใกล้น้องสาวฉัน" สุดท้าย ฉันก็เดินไปยังรถโรลส์-รอยซ์คันนั้น ท่ามกลางสายตาลำพองใจของเธอ

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1

ตอนถูกรับเลี้ยงในชาติที่แล้ว น้องสาวเป็นฝ่ายเลือกพ่อทูนหัวมาเฟียก่อน แต่สามปีหลังจากนั้น เธอกลับถูกขับออกจากตระกูล และตายอย่างน่าอนาถอยู่ข้างถนน ส่วนฉันกลายเป็นดาวรุ่งในวงการ AI ได้แต่งงานกับพี่ชายบุญธรรมและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เมื่อได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง น้องสาวก็โผเข้าไปในอ้อมกอดของพี่ชายบุญธรรมซะอย่างนั้น

ที่แท้น้องเองก็ได้เกิดใหม่เหมือนกันสินะ

เธอโผเข้าไปในอ้อมกอดของเถียนเส้าไป๋ ออดอ้อนเรียกเขาว่าพี่ชาย จับมือพ่อแม่บุญธรรมไว้ แล้วมองมาทางฉันด้วยความลำพองใจ "พี่คะ ตำแหน่งเจ้าหญิงมาเฟียก็ให้พี่ไปเป็นเถอะ หนูไม่มีวาสนาได้เสพสุขกับมันหรอก"

ฉันมองไปทางเถียนเส้าไป๋ สามีของฉันในชาติที่แล้ว คิดเต็มอกว่าเขาคงจะพูดอะไรกับฉันบ้าง แต่เขากลับปกป้องน้องสาวไว้ราวกับปกป้องของเล่นแสนรัก และมองมาทางฉันด้วยสายตาเย็นชา "อย่ามาเข้าใกล้น้องสาวฉันอีก"

เถียนเส้าไป๋ไม่มีความทรงจำในชาติก่อน ในสายตาเขา ฉันยังเป็นเพียงเด็กผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่ง

สุดท้าย ฉันก็เดินไปยังรถโรลส์-รอยซ์คันนั้น ท่ามกลางสายตาลำพองใจของน้องสาว

ชาติที่แล้วตอนพวกเราต้องตัดสินใจ น้องเข่ออี๋เลือกขึ้นรถโรลส์-รอยซ์อย่างไม่ลังเล

แล้วยังหันกลับมายิ้มให้ฉันพลางพูดว่า "พี่คะ พี่ก็ไปใช้ชีวิตลำบากเองก็แล้วกัน ฉันยังเด็ก ฉันทนใช้ชีวิตยากลำบากไม่ได้หรอก พี่ช่วยรับมันไปแทนฉันด้วยนะ!"

น้องสาวได้ใช้ชีวิตเป็นเจ้าหญิงมาเฟียสมปรารถนา แต่สีหน้าของเธอกลับหม่นหมองลงทุกวัน

ส่วนชาตินี้ น้องสาวกลับตัดสินใจเลือกในทางตรงกันข้ามอย่างไม่ลังเล

ทำให้ฉันมั่นใจในข้อสันนิษฐานว่าเธอเองก็เกิดใหม่เหมือนกัน

คนที่ตระกูลฮั่วส่งมารับฉันมีเพียงพ่อบ้านกับคนขับรถ

"พวกเราไปกันเถอะครับคุณหนู"

พ่อบ้านที่นั่งอยู่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า เอาแต่สังเกตฉันผ่านกระจกมองหลังเงียบ ๆ

ประมาณสิบนาทีหลังจากรถออกเดินทาง ก็มีเอกสารชุดหนึ่งถูกส่งมาจากทางเบาะผู้โดยสารด้านหน้า "นี่คือข้อควรระวังหลังจากไปถึงตระกูลฮั่ว ยังเหลือระยะทางอีกช่วงหนึ่ง คุณนั่งอยู่ข้างหลังแล้วทำความคุ้นเคยไปก่อนนะครับ มาเฟียเป็นสถานที่ที่เคร่งครัดเรื่องกฎระเบียบอย่างยิ่ง ห้ามก้าวพลาดแม้แต่นิดเดียว นายท่านกับนายหญิงล้วนเป็นคนดีมาก แม้คุณชายเล็กจะมีนิสัยเอาแต่ใจอยู่บ้าง แต่ก็เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความรักและคุณธรรมเช่นกัน"

"ค่ะ ฉันจะจำไว้"

พ่อบ้านได้ยินคำตอบแสนว่าง่ายของฉัน ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ไม่นาน รถก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลฮั่ว ทันทีที่รถจอดลง เสียงของพ่อบ้านที่นั่งอยู่เบาะผู้โดยสารด้านหน้าก็ดังขึ้น "คุณหนูจำได้หมดแล้วใช่ไหมครับ?"

"จำได้แล้วค่ะ"

ฉันเดินตามหลังพ่อบ้านเข้าไปในคฤหาสน์หรูหราราวกับพระราชวัง

"พาตัวเธอมาแล้วครับนายเหนือหัว"

ชายร่างสูงใหญ่ที่ถือกาแฟยืนอยู่หน้าหน้าต่างที่สูงจากพื้นจรดเพดานหันกลับมา เขามองฉันอย่างพิจารณา ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มหนักน่าฟังดังขึ้น ร่างสูงใหญ่ของชายคนนั้นเดินไปนั่งลงหน้าชุดโซฟา แล้วกวักมือเรียกฉัน "มานี่"

"เธอชื่ออะไร?"

"เข่อซินค่ะ"

ชายคนนั้นพยักหน้า "ไม่ต้องเปลี่ยนชื่อ แค่ใช้นามสกุลฮั่วนำหน้าก็พอ ต่อไปนี้เธอก็คือเจ้าหญิงน้อยแห่งตระกูลฮั่วของเรา"

ชายคนนั้นมองท่าทางสุขุมของฉัน ดูเหมือนจะพึงพอใจมาก

"ต่อไปที่นี่ก็คือบ้านของเธอ"

เขาชี้ไปยังหญิงงามสง่าที่อยู่ข้างกายแล้วเอ่ยว่า "พวกเราคือพ่อแม่ของเธอ ต้องการอะไรก็บอกแม่ของเธอได้เลย ไม่ต้องเกร็ง"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณพ่อคุณแม่"

ฉันเดินตามพ่อบ้านขึ้นไปชั้นบน

สองข้างบันไดแขวนภาพสีน้ำมันล้ำค่าเอาไว้ ส่วนโคมไฟเหนือศีรษะทำขึ้นจากเพชรแท้ แค่โถงบันไดแห่งเดียวก็หรูหราจนทำให้คนมองแล้วรู้สึกเกรงขาม

ชาติที่แล้ว ฉันเคยได้สิ่งเหล่านี้มาด้วยความพยายามของตัวเองแล้ว เมื่อได้เห็นอีกครั้ง จึงไม่อาจทำให้ใจฉันสั่นไหวได้อีก

พ่อบ้านหันกลับมามองฉันแวบหนึ่ง แววตาพลันฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง

เมื่อมาถึงชั้นสอง พ่อบ้านก็เอ่ยด้วยความเคารพว่า "คุณหนู นี่คือห้องที่นายเหนือหัวตั้งใจเตรียมไว้ให้คุณอย่างพิถีพิถัน คุณพักผ่อนก่อนนะครับ ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วผมจะมาเรียก"

ประตูห้องถูกเปิดออก ห้องเจ้าหญิงขนาดกว้างใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉัน ภายในห้องเป็นสีชมพูทั้งห้อง

ฉันเดินเข้าไป และถูกความอบอุ่นสีชมพูโอบล้อมเอาไว้ในทันที

ผนังสีชมพู ผ้าม่านสีชมพู มุ้งเตียงสีชมพู แม้แต่หัวเตียงกับโต๊ะเครื่องแป้งก็ยังวางตุ๊กตาสีชมพูใหม่เอี่ยมที่ยังมีป้ายติดอยู่เรียงเป็นแถว

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสเปรย์อโรม่า

มองออกเลยว่าตระกูลฮั่วใจกว้างกับลูกสาวบุญธรรมอย่างฉันมาก

ความยินดีพลันอัดแน่นเต็มหัวใจของฉันในทันที

ทุกมุมในห้องล้วนเป็นระดับความสูงที่สำหรับคนอื่นแม้แต่ในความฝันก็ยังยากจะเอื้อมถึง ทว่าตอนนี้ฉันกลับสามารถได้มันจากพ่อแม่บุญธรรมตระกูลฮั่วอย่างง่ายดาย

ถึงขั้นไม่ต้องใช้ความพยายามเหมือนชาติที่แล้ว ก็สามารถก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดได้อย่างง่ายดาย

ชาตินี้ ฉันจะต้องคว้าความสำเร็จที่รุ่งโรจน์ยิ่งกว่าชาติที่แล้วมาให้ได้!

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
10 فصول
บทที่ 1
ตอนถูกรับเลี้ยงในชาติที่แล้ว น้องสาวเป็นฝ่ายเลือกพ่อทูนหัวมาเฟียก่อน แต่สามปีหลังจากนั้น เธอกลับถูกขับออกจากตระกูล และตายอย่างน่าอนาถอยู่ข้างถนน ส่วนฉันกลายเป็นดาวรุ่งในวงการ AI ได้แต่งงานกับพี่ชายบุญธรรมและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เมื่อได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง น้องสาวก็โผเข้าไปในอ้อมกอดของพี่ชายบุญธรรมซะอย่างนั้นที่แท้น้องเองก็ได้เกิดใหม่เหมือนกันสินะเธอโผเข้าไปในอ้อมกอดของเถียนเส้าไป๋ ออดอ้อนเรียกเขาว่าพี่ชาย จับมือพ่อแม่บุญธรรมไว้ แล้วมองมาทางฉันด้วยความลำพองใจ "พี่คะ ตำแหน่งเจ้าหญิงมาเฟียก็ให้พี่ไปเป็นเถอะ หนูไม่มีวาสนาได้เสพสุขกับมันหรอก"ฉันมองไปทางเถียนเส้าไป๋ สามีของฉันในชาติที่แล้ว คิดเต็มอกว่าเขาคงจะพูดอะไรกับฉันบ้าง แต่เขากลับปกป้องน้องสาวไว้ราวกับปกป้องของเล่นแสนรัก และมองมาทางฉันด้วยสายตาเย็นชา "อย่ามาเข้าใกล้น้องสาวฉันอีก"เถียนเส้าไป๋ไม่มีความทรงจำในชาติก่อน ในสายตาเขา ฉันยังเป็นเพียงเด็กผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งสุดท้าย ฉันก็เดินไปยังรถโรลส์-รอยซ์คันนั้น ท่ามกลางสายตาลำพองใจของน้องสาวชาติที่แล้วตอนพวกเราต้องตัดสินใจ น้องเข่ออี๋เลือกขึ้นรถโรลส์-รอยซ์อย่างไม่ลังเลแล้วย
اقرأ المزيد
บทที่ 2
มุมปากของฉันเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ขณะกำลังวาดฝันถึงอนาคตอันสวยงาม ก็ได้ยินเสียงปัง ประตูถูกถีบเปิดออกสมองฉันเหมือนหยุดทำงานไปชั่วขณะ พอหันกลับไป ก็เห็นสุนัขพันธุ์เนโปลิตัน มาสทิฟฟ์ตัวมหึมาพุ่งเข้ามาหาฉันในวินาทีที่ฉันถูกสุนัขกระโจนใส่จนล้มลง ฉันเห็นเด็กหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งยืนพิงอยู่ข้างประตู เขาเป็นเด็กหนุ่มที่ยังมีความเยาว์วัยไม่จางหาย แต่ทั้งตัวกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันธพาล บนแขนกำยำของเขามีรอยสักปืนพกไขว้กันสองกระบอก เขามองฉันอย่างดูแคลนเขาก็คือฮั่วฉีหยวน ลูกชายเพียงคนเดียวของพ่อทูนหัวตระกูลฮั่วหากจำไม่ผิด อีกไม่กี่ปีเขาก็จะรับช่วงต่อ กลายเป็นนายเหนือหัวคนต่อไปของตระกูลฮั่วจู่ ๆ สีหน้าของฮั่วฉีหยวนก็เปลี่ยนไป เขาถามด้วยความตกใจว่า "ทำไมมันไม่โจมตีเธอล่ะ?"สุนัขพันธุ์เนโปลิตัน มาสทิฟฟ์ขึ้นชื่อเรื่องนิสัยดุร้าย ในหมู่มาเฟียมักเลี้ยงมันไว้เป็นสุนัขต่อสู้ และชาติที่แล้ว สุนัขตัวนี้ของฮั่วฉีหยวนยังเคยกัดคนทรยศในตระกูลตายไปไม่น้อย กลายเป็นสุนัขจอมสังหารชื่อกระฉ่อนในหมู่มาเฟียแต่ท่ามกลางคำถามของฮั่วฉีหยวน ฉันกลับกอดสุนัขแล้วลุกขึ้นนั่ง"น่ารักจัง มันชื่ออะไรเหรอ?""เชด!" เขาตอบออ
اقرأ المزيد
บทที่ 3
ดอนน่ายื่นบัตรใบหนึ่งให้ และอนุญาตให้ฉันหยุดพักหนึ่งวันคนขับรถพาฉันเข้าไปในตัวเมือง พอลงจากรถมาก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย นั่นคือน้องสาวของฉัน เข่ออี๋เธอสวมชุดมาสคอตสีแดงสลับขาว ตอนที่ฉันเห็น เธอกำลังใช้มือข้างหนึ่งถอดหัวมาสคอตใบใหญ่ออก ส่วนอีกข้างถือใบปลิวเช็ดเหงื่อ ใบหน้าเล็กขาวสะอาดตอนนี้ร้อนจนกลายเป็นสีม่วงแดงฉันหันหน้ากำลังจะเดินจากไป ก็เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งรีบร้อนเดินมาจากด้านข้าง นั่นคือเถียนเส้าไป๋ในมือเขาก็ถือใบปลิวหนา ๆ อยู่ เขารีบเดินไปตรงหน้าเข่ออี๋ และใช้ใบปลิวพัดลมให้เธอ"เข่ออี๋ เธอไหวไหม? ยังทนต่อได้หรือเปล่า? ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ไม่ต้องทำแล้ว พวกเรากลับบ้านกันเถอะ"เมื่อได้ยินน้ำเสียงปวดใจของเถียนเส้าไป๋ เข่ออี๋ก็ยิ้มอย่างอ่อนแรง "ไม่เป็นไรหรอกพี่ หนูยังไหว""พี่ใกล้ถึงเวลาเรียนพิเศษแล้วใช่ไหม? งั้นพี่รีบไปเรียนเถอะ หนูอยู่ตรงนี้คนเดียวได้"ชาติที่แล้วฉันก็เป็นแบบนี้ ต้องทำงานพาร์ตไทม์มากกว่าสามงานขึ้นไปทุกวัน ตอนเช้าไม่มีเวลากินอาหารเช้า หลังเลิกเรียนตอนเย็นก็ต้องรีบไปทำงานรายชั่วโมงทันที ส่วนวันหยุดสุดสัปดาห์ก็เหมือนน้องสาวแบบนี้ ไปแจกใบปลิวใกล้ย่านการค้าที่คึกค
اقرأ المزيد
บทที่ 4
คนขับรถช่วยฉันขนสินค้าที่กองเป็นภูเขาเข้าไปในห้องรับแขก ทันทีที่ฉันก้าวเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างขัดหู "ใช้เงินมือเติบดีนี่ คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงของตระกูลฮั่วจริง ๆ แล้วหรือไง?"ฉันไม่ได้สนใจคำประชดประชันเย็นชาของเขา แต่ทักทายเขาอย่างหวาน ๆ "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะพี่""ฉันซื้อของขวัญมาให้พี่ด้วย เดี๋ยวฉันเอาให้"พูดจบ ฉันก็รับกล่องกระดาษทรงสี่เหลี่ยมจากมือพ่อบ้านมา ยกไปวางลงบนโต๊ะน้ำชาตรงหน้าฮั่วฉีหยวน "นี่คือของขวัญที่ฉันซื้อมาให้พี่ พี่เปิดดูสิว่าชอบไหม?""คนที่ออกมาจากสลัมอย่างเธอยังจะเลือกของขวัญให้ฉันอีก คงไม่ได้เอาขยะกลับมาด้วยหรอกนะ"เขาเปิดกล่องกระดาษด้วยท่าทางดูแคลน เพียงแค่มองแวบเดียว ก็ได้ยินเสียงตกใจของเขาดังขึ้น"Alienware รุ่นล่าสุด!"เมื่อมองฮั่วฉีหยวนที่ดูประหลาดใจ มุมปากของฉันก็ยกขึ้นเล็กน้อย ดูท่าคงเลือกของขวัญให้ฮั่วฉีหยวนได้ถูกต้องจริง ๆแม้คอมพิวเตอร์เครื่องนี้จะไม่หนักหนาอะไรสำหรับตระกูลฮั่ว แต่เพราะความไม่เอาไหนของฮั่วฉีหยวน ทำให้เขาถูกตัดเงินค่าขนม จนไม่มีทางซื้อรุ่นล่าสุดมาได้พอเห็นรอยยิ้มของฉัน เขาก็รีบทำหน้าเย็นชา แสร้งทำเหมือนรับกล
اقرأ المزيد
บทที่ 5
วันเปิดเทอม ฮั่วฉีหยวนนั่งอยู่ในรถด้วยใบหน้าหงุดหงิดเต็มทีฉันไม่คิดว่าเขาจะรอฉันไปโรงเรียนด้วยกัน จึงวิ่งไปหาเขาอย่างดีใจแล้วตะโกนว่า "พี่รอฉันไปด้วยกันเหรอ?"เขาแค่นหัวเราะ "เรียกใครว่าพี่ รีบขึ้นมา ถ้าสายฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่"ก่อนจะลงจากรถ ในที่สุดฮั่วฉีหยวนก็ยอมหันหน้ามาแล้วขู่ฉันอย่างดุดัน "ฉันจะบอกให้นะ อยู่ที่โรงเรียนห้ามพูดว่าเป็นน้องสาวฉัน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ"คนขับรถได้ยินคำพูดของเขาก็รีบหันกลับมาปลอบฉันทันที "คุณอย่าโกรธเลยครับ คุณชายแค่พูดไปอย่างนั้น จริง ๆ แล้วเขาใจอ่อนมากเลย"ฉันมองคนขับแล้วยิ้มพลางพยักหน้า ก่อนจะรีบเดินไปทางโรงเรียนหน้าประตูโรงเรียน ฉันเห็นเข่ออี๋กับเถียนเส้าไป๋ถูกผู้คนล้อมเอาไว้"นายก็คือเถียนเส้าไป๋ที่สอบเข้ามาเป็นอันดับหนึ่งใช่ไหม?""ดูสิ เสื้อผ้าที่พวกเขาใส่ล้วนเป็นของถูก ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะผลการเรียนดี จะเข้ามาเรียนโรงเรียนไฮโซของพวกเราได้ยังไง"เพื่อนนักเรียนที่มุงดูถามพวกเขาด้วยเจตนาร้าย เถียนเส้าไป๋จึงกันเข่ออี๋ไว้ด้านหลัง"ใกล้เข้าเรียนแล้ว รีบแยกย้ายกันเดี๋ยวนี้"ครูที่เดินเข้ามาสลายกลุ่มคนออกไป เมื่อเห็นฮั่วฉีหยวนก้าวเดิ
اقرأ المزيد
บทที่ 6
ฉันพุ่งออกไป ทนกับความร้อนแผดเผาจากรถที่กำลังลุกไหม้ แล้วลากฮั่วฉีหยวนออกมาจากที่นั่งคนขับทันทีที่ลากเขาออกมาได้ ก็ถูกใครบางคนตบจนล้มคว่ำลงกับพื้น"เขาเป็นพี่ชายเธอเหรอ? พี่เธอน่ะทำตัวอวดดี คิดว่าวันนี้จะรอดออกไปได้หรือไง?"ฉันเงยหน้ามองเขา เขาก็คือตัวการสำคัญที่ทำร้ายฮั่วฉีหยวนในชาติที่แล้ว ว่าที่นายเหนือหัวของมาเฟียตระกูลหลี่ หลี่เส้ามือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าเส้นผมของฉันแล้วลากฉันออกห่างจากฮั่วฉีหยวน ฉันตบกลับไปด้วยหลังมือทันที แล้วตะโกนอย่างเดือดดาล "ตระกูลฮั่วไม่มีทางปล่อยพวกแกไว้แน่!"ฉันข่มขู่พวกเขา จากนั้นก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา คิดจะโทรหาพ่อบ้าน ทว่าทันทีที่กดปุ่ม วินาทีถัดมาโทรศัพท์ก็ถูกปัดตกลงไปทันทีจากนั้นฝ่ามือก็ตบฉันอีกฉาดจนล้มคว่ำลงกับพื้น"นังเด็กเวร คิดว่ากำลังแหกปากใส่ใครอยู่ คิดว่าคนอย่างฉันจะกลัวตระกูลฮั่วหรือไง?"ฉันนอนคว่ำอยู่บนพื้นอยู่ครู่ใหญ่โดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งสติ ท่ามกลางภาพอันพร่าเลือน ฉันเห็นเงาร่างหนึ่งเดินผ่านไป นั่นคือเถียนเส้าไป๋!"พี่คะ ช่วยฉันด้วย!"ฉันตะโกนเรียกเขาเสียงดัง เถียนเส้าไป๋ได้ยินก็หันมามองทางนี้ ในใจฉันผุดความดีใจขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง
اقرأ المزيد
บทที่ 7
"ปล่อยพี่ชายฉันเดี๋ยวนี้!"ฉันยกปืนขึ้นเล็งไปที่พวกเขา เมื่อเห็นปืน พวกเขาก็ค่อย ๆ ถอยออกไปในที่สุด จนกระทั่งฉันไล่พวกเขาออกไปหมดแล้ว ฉันก็รีบรุดเข้าไปแบกฮั่วฉีหยวนขึ้นมา"พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม ฉันจะพาพี่ออกไปเดี๋ยวนี้"เสียงของฉันสั่นเครือ ด้วยผลจากการฝึกฝนทำให้ฉันแบกฮั่วฉีหยวนขึ้นมาได้อย่างโซซัดโซเซ ฉันอดทนต่อความเจ็บปวดบนร่างกาย แล้ววิ่งลงเขาไปอย่างบ้าคลั่งขอแค่ลงเขาไปเห็นคนขับรถก็พอแล้วแต่ตอนที่เหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะถึงเชิงเขา จู่ ๆ ด้านหลังก็มีแรงมหาศาลฉุดกระชากมา ฮั่วฉีหยวนถูกคนที่ไล่ตามมาคว้าตัวจนล้มลงกับพื้น อาการบาดเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้ฮั่วฉีหยวนกระอักเลือด ลมหายใจรวยริน ฉันเซไปหลายก้าวกว่าจะทรงตัวได้พอหันกลับไป ก็เห็นใบหน้ายิ้มเหี้ยมเกรียมของหลี่เส้า"เธอคงไม่คิดว่าจะหนีไปได้จริง ๆ หรอกนะ?"คนรอบข้างหัวเราะคิกคักพลางล้อมพวกเราเอาไว้ จากนั้นชายร่างกำยำที่มีแผลเป็นบนใบหน้าคนหนึ่งเดินออกมาแม้หลายปีมานี้ฉันจะเรียนศิลปะการต่อสู้มาตลอด แต่ถ้าต้องสู้กับคนตัวใหญ่แบบนี้ ฉันก็ไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด ยิ่งไปกว่านั้น ด้านหลังฉันยังมีฮั่วฉีหยวนอยู่ด้วย"หนีไป ไม่ต้องสนใจฉ
اقرأ المزيد
บทที่ 8
เดิมทีฮั่วฉีหยวนก็บาดเจ็บสาหัสจากอุบัติเหตุรถชนอยู่แล้ว เมื่อครู่ยังช่วยรับการโจมตีแทนฉันอีก หากยังไม่ได้รับการรักษา เกรงว่าคงจะถึงขีดอันตรายฉันไม่กล้าคิดต่อไปอีก ความไม่สบายใจผุดขึ้นในใจจนกระทั่งฉันกับพ่อบ้านส่งฮั่วฉีหยวนเข้าห้องผ่าตัดได้สำเร็จ หัวใจที่แขวนค้างอยู่ถึงได้วางลงในที่สุดจู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็มืดดับ แล้วฉันก็หมดสติไปเมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นหนึ่งวันให้หลังแล้วพอลืมตาขึ้นมาก็เห็นดอนน่านั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยพลางกุมมือฉันไว้"เข่อซิน ในที่สุดลูกก็ตื่นแล้ว ตอนนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?"ฉันส่ายหน้า แล้วถามเธออย่างร้อนใจ "พี่ชายล่ะคะ เขาเป็นยังไงบ้าง?"เมื่อเอ่ยถึงฮั่วฉีหยวน แววตาของดอนน่าก็ปรากฏความแค้นขึ้นมา"เขาอยู่ในห้องไอซียูแล้ว หมอบอกว่าขอแค่ตื่นขึ้นมาก็ไม่เป็นไรแล้ว เรื่องครั้งนี้ไม่มีทางจบลงง่าย ๆ แบบนี้แน่ พ่อกับแม่ของลูกจะทำให้ตระกูลหลี่ต้องชดใช้"ทันทีที่เอ่ยจบ ก็มีหมอเข้ามาแจ้งว่าฮั่วฉีหยวนฟื้นแล้วฉันกับดอนน่าวิ่งออกจากห้องผู้ป่วยไปพร้อมกัน โดยมีหมอปลอบอยู่ข้าง ๆ ว่า "ไม่ต้องกังวลครับ คุณชายฮั่วบาดเจ็บหนักที่ขา แต่ส่งตัวมาทันเวลา ขาทั้งสองข้างจึงได
اقرأ المزيد
บทที่ 9
เพราะหลังจากฉันขึ้นเขาไปแล้วไม่กลับมาสักที คนขับรถจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติและติดต่อพ่อบ้าน พวกเราจึงได้รับการช่วยเหลือสำเร็จสาเหตุหลักของอุบัติเหตุครั้งนี้มาจากการที่ตระกูลฮั่วกับตระกูลหลี่แย่งชิงอาวุธกัน หลายปีมานี้ ตระกูลหลี่ถูกตระกูลฮั่วแย่งเส้นทางลักลอบขนของเถื่อนไปหลายสาย การซื้อขายอาวุธครั้งนี้จึงถูกกวาดล้างจนหมดทั้งขบวนทายาทตระกูลหลี่กลืนความแค้นนี้ไม่ลง จึงมาที่โรงเรียนเพื่อหาเรื่องฮั่วฉีหยวนพ่อทูนหัวลงมือกับตระกูลหลี่อย่างเด็ดขาด ร่วมมือกับตระกูลมาเฟียอื่น ๆ แบ่งทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลหลี่จนหมดสิ้น เพื่อล้างแค้นให้ฉันกับฮั่วฉีหยวนฮั่วฉีหยวนนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลหนึ่งเดือน ส่วนฉันก็ขอลาหยุดจากโรงเรียนมาอยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อช่วยเขาทบทวนความรู้ระดับมัธยมปลายและทฤษฎีการต่อสู้หลังออกจากโรงพยาบาลกลับไปที่โรงเรียน ก็ทันสอบพอดี หลังสอบเสร็จ ฉันก็เห็นใบหน้าที่น่ารังเกียจของเถียนเส้าไป๋กับเข่ออี๋ตรงหน้าประตูโรงเรียนพอเห็นพวกเรา เข่ออี๋ก็แสร้งถามฉันด้วยความตกใจ "พี่ ทำไมพี่ถึงมาสอบได้ล่ะ ได้ยินว่าพี่บาดเจ็บหนักมาก ไม่เป็นไรแล้วเหรอ?"ฉันไม่ได้สนใจเธอ ก่อนจะจูงฮั่ว
اقرأ المزيد
บทที่ 10
เถียนเส้าไป๋ไม่พูดอะไรเข่ออี๋ตะโกนใส่เขาอย่างเสียสติ "ได้... ดีมาก ฉันไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปแน่"พูดจบเธอก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นฉันกับฮั่วฉีหยวนก็ถูกเรียกไปที่ห้องครูใหญ่หลังจากทางโรงเรียนตรวจสอบแล้ว ก็พิสูจน์ได้ว่าฉันกับฮั่วฉีหยวนไม่ได้โกง ตรงกันข้าม เข่ออี๋กลับถูกไล่ออกเพราะปล่อยข่าวลือและก่อความวุ่นวายในโรงเรียน"ไล่ออกบ้าอะไร? ทั้งที่พวกเขาเป็นคนผิดแท้ ๆ! เป็นความผิดของพวกเขา ทำไมต้องไล่ฉันออกด้วย!"เธอคิดจะลงมือทำร้ายผู้บริหารโรงเรียนเหมือนคนบ้า แต่ถูกพ่อแม่ตระกูลเถียนที่รีบมาถึงดึงตัวไว้ พวกเขาก้มหัวขอโทษและพูดจาดี ๆ กับผู้บริหารโรงเรียนอยู่สักพักเพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่อเถียนเส้าไป๋ สุดท้ายจึงได้ด่าทอพลางลากเข่ออี๋ออกไปแต่การกระทำบ้าคลั่งของเข่ออี๋แพร่ไปทั่วโรงเรียนแล้ว ในฐานะพี่ชายของเข่ออี๋ เถียนเส้าไป๋ก็ต้องโดดเดี่ยว และถูกกลั่นแกล้งในโรงเรียนเถียนเส้าไป๋ถูกกลั่นแกล้งจนเหนื่อยล้าทั้งกายใจ ผลการเรียนตกฮวบฮาบ ถูกครูเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าหากผลการเรียนของเขาไม่สามารถกลับมาดีขึ้นก็จะถูกไล่ออกเมื่อได้ยินข่าวนี้ เข่ออี๋ก็มาโวยวายที่โรงเรียนอีก บอกว่าครูรับผลประโ
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status