Short
เกิดใหม่เป็นเจ้าหญิงมาเฟียเสียอย่างนั้น

เกิดใหม่เป็นเจ้าหญิงมาเฟียเสียอย่างนั้น

作家:  ไฟแรง完了
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
10チャプター
2.2Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

นิยายฟิล

เกิดใหม่

นางเอกเก่ง/นางเอกเข้มแข็ง

มีสติและเป็นอิสระ

เกิดใหม่ทั้งคู่

ตบหน้า

กำจัดคนชั่ว

กาช่วยเหลือ

ชาติที่แล้ว ฉันถูกรับเลี้ยงโดยครอบครัวธรรมดา ส่วนน้องสาวถูกรับเลี้ยงโดยพ่อทูนหัว และกลายเป็นเจ้าหญิงมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในอิตาลี ใครจะคิดว่า หลังจากน้องสาวกลายเป็นเจ้าหญิงมาเฟียได้สามปี เธอกลับถูกพ่อทูนหัวไล่ออก ต้องเร่ร่อนอยู่ข้างถนน สุดท้ายก็ตายอย่างน่าอนาถ ส่วนฉันอาศัยผลการเรียนอันยอดเยี่ยมสอบเข้าฮาร์วาร์ดได้ ไปเรียนต่อต่างประเทศกับพี่ชายบุญธรรม และใช้สองมือของตัวเองก้าวขึ้นเป็นดาวรุ่งด้าน AI ที่ใคร ๆ ต่างก็ต้องการตัว ต่อมาพวกเราแต่งงานมีลูกกันภายใต้คำอวยพรของพ่อแม่บุญธรรม ชีวิตนี้ดำเนินไปอย่างมีความสุขและราบรื่น เมื่อได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่อีกชาติ น้องสาวกลับเลือกทางที่แตกต่างจากครั้งก่อนโดยสิ้นเชิง เธอโผเข้าไปในอ้อมกอดของพี่ชายบุญธรรมและเรียกเขาว่า พี่ชาย ก่อนจะจับมือพ่อแม่บุญธรรมไว้ แล้วมองมาทางฉันด้วยความลำพองใจ "พี่คะ หนูให้พี่ไปรับความทุกข์ทรมานของมาเฟียแทนก็แล้วกัน สถานที่ที่กินคนไม่คายกระดูกแบบนั้น ให้หนูอยู่ต่ออีกแม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่ไหวหรอก" ฉันมองไปยังสามีในชาติที่แล้ว คาดหวังว่าเขาจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เขากลับปกป้องน้องสาวไว้ และมองมาทางฉันด้วยสายตาเย็นชา "อย่าเข้าใกล้น้องสาวฉัน" สุดท้าย ฉันก็เดินไปยังรถโรลส์-รอยซ์คันนั้น ท่ามกลางสายตาลำพองใจของเธอ

もっと見る

第1話

บทที่ 1

ตอนถูกรับเลี้ยงในชาติที่แล้ว น้องสาวเป็นฝ่ายเลือกพ่อทูนหัวมาเฟียก่อน แต่สามปีหลังจากนั้น เธอกลับถูกขับออกจากตระกูล และตายอย่างน่าอนาถอยู่ข้างถนน ส่วนฉันกลายเป็นดาวรุ่งในวงการ AI ได้แต่งงานกับพี่ชายบุญธรรมและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เมื่อได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง น้องสาวก็โผเข้าไปในอ้อมกอดของพี่ชายบุญธรรมซะอย่างนั้น

ที่แท้น้องเองก็ได้เกิดใหม่เหมือนกันสินะ

เธอโผเข้าไปในอ้อมกอดของเถียนเส้าไป๋ ออดอ้อนเรียกเขาว่าพี่ชาย จับมือพ่อแม่บุญธรรมไว้ แล้วมองมาทางฉันด้วยความลำพองใจ "พี่คะ ตำแหน่งเจ้าหญิงมาเฟียก็ให้พี่ไปเป็นเถอะ หนูไม่มีวาสนาได้เสพสุขกับมันหรอก"

ฉันมองไปทางเถียนเส้าไป๋ สามีของฉันในชาติที่แล้ว คิดเต็มอกว่าเขาคงจะพูดอะไรกับฉันบ้าง แต่เขากลับปกป้องน้องสาวไว้ราวกับปกป้องของเล่นแสนรัก และมองมาทางฉันด้วยสายตาเย็นชา "อย่ามาเข้าใกล้น้องสาวฉันอีก"

เถียนเส้าไป๋ไม่มีความทรงจำในชาติก่อน ในสายตาเขา ฉันยังเป็นเพียงเด็กผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่ง

สุดท้าย ฉันก็เดินไปยังรถโรลส์-รอยซ์คันนั้น ท่ามกลางสายตาลำพองใจของน้องสาว

ชาติที่แล้วตอนพวกเราต้องตัดสินใจ น้องเข่ออี๋เลือกขึ้นรถโรลส์-รอยซ์อย่างไม่ลังเล

แล้วยังหันกลับมายิ้มให้ฉันพลางพูดว่า "พี่คะ พี่ก็ไปใช้ชีวิตลำบากเองก็แล้วกัน ฉันยังเด็ก ฉันทนใช้ชีวิตยากลำบากไม่ได้หรอก พี่ช่วยรับมันไปแทนฉันด้วยนะ!"

น้องสาวได้ใช้ชีวิตเป็นเจ้าหญิงมาเฟียสมปรารถนา แต่สีหน้าของเธอกลับหม่นหมองลงทุกวัน

ส่วนชาตินี้ น้องสาวกลับตัดสินใจเลือกในทางตรงกันข้ามอย่างไม่ลังเล

ทำให้ฉันมั่นใจในข้อสันนิษฐานว่าเธอเองก็เกิดใหม่เหมือนกัน

คนที่ตระกูลฮั่วส่งมารับฉันมีเพียงพ่อบ้านกับคนขับรถ

"พวกเราไปกันเถอะครับคุณหนู"

พ่อบ้านที่นั่งอยู่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า เอาแต่สังเกตฉันผ่านกระจกมองหลังเงียบ ๆ

ประมาณสิบนาทีหลังจากรถออกเดินทาง ก็มีเอกสารชุดหนึ่งถูกส่งมาจากทางเบาะผู้โดยสารด้านหน้า "นี่คือข้อควรระวังหลังจากไปถึงตระกูลฮั่ว ยังเหลือระยะทางอีกช่วงหนึ่ง คุณนั่งอยู่ข้างหลังแล้วทำความคุ้นเคยไปก่อนนะครับ มาเฟียเป็นสถานที่ที่เคร่งครัดเรื่องกฎระเบียบอย่างยิ่ง ห้ามก้าวพลาดแม้แต่นิดเดียว นายท่านกับนายหญิงล้วนเป็นคนดีมาก แม้คุณชายเล็กจะมีนิสัยเอาแต่ใจอยู่บ้าง แต่ก็เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความรักและคุณธรรมเช่นกัน"

"ค่ะ ฉันจะจำไว้"

พ่อบ้านได้ยินคำตอบแสนว่าง่ายของฉัน ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ไม่นาน รถก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลฮั่ว ทันทีที่รถจอดลง เสียงของพ่อบ้านที่นั่งอยู่เบาะผู้โดยสารด้านหน้าก็ดังขึ้น "คุณหนูจำได้หมดแล้วใช่ไหมครับ?"

"จำได้แล้วค่ะ"

ฉันเดินตามหลังพ่อบ้านเข้าไปในคฤหาสน์หรูหราราวกับพระราชวัง

"พาตัวเธอมาแล้วครับนายเหนือหัว"

ชายร่างสูงใหญ่ที่ถือกาแฟยืนอยู่หน้าหน้าต่างที่สูงจากพื้นจรดเพดานหันกลับมา เขามองฉันอย่างพิจารณา ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มหนักน่าฟังดังขึ้น ร่างสูงใหญ่ของชายคนนั้นเดินไปนั่งลงหน้าชุดโซฟา แล้วกวักมือเรียกฉัน "มานี่"

"เธอชื่ออะไร?"

"เข่อซินค่ะ"

ชายคนนั้นพยักหน้า "ไม่ต้องเปลี่ยนชื่อ แค่ใช้นามสกุลฮั่วนำหน้าก็พอ ต่อไปนี้เธอก็คือเจ้าหญิงน้อยแห่งตระกูลฮั่วของเรา"

ชายคนนั้นมองท่าทางสุขุมของฉัน ดูเหมือนจะพึงพอใจมาก

"ต่อไปที่นี่ก็คือบ้านของเธอ"

เขาชี้ไปยังหญิงงามสง่าที่อยู่ข้างกายแล้วเอ่ยว่า "พวกเราคือพ่อแม่ของเธอ ต้องการอะไรก็บอกแม่ของเธอได้เลย ไม่ต้องเกร็ง"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณพ่อคุณแม่"

ฉันเดินตามพ่อบ้านขึ้นไปชั้นบน

สองข้างบันไดแขวนภาพสีน้ำมันล้ำค่าเอาไว้ ส่วนโคมไฟเหนือศีรษะทำขึ้นจากเพชรแท้ แค่โถงบันไดแห่งเดียวก็หรูหราจนทำให้คนมองแล้วรู้สึกเกรงขาม

ชาติที่แล้ว ฉันเคยได้สิ่งเหล่านี้มาด้วยความพยายามของตัวเองแล้ว เมื่อได้เห็นอีกครั้ง จึงไม่อาจทำให้ใจฉันสั่นไหวได้อีก

พ่อบ้านหันกลับมามองฉันแวบหนึ่ง แววตาพลันฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง

เมื่อมาถึงชั้นสอง พ่อบ้านก็เอ่ยด้วยความเคารพว่า "คุณหนู นี่คือห้องที่นายเหนือหัวตั้งใจเตรียมไว้ให้คุณอย่างพิถีพิถัน คุณพักผ่อนก่อนนะครับ ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วผมจะมาเรียก"

ประตูห้องถูกเปิดออก ห้องเจ้าหญิงขนาดกว้างใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉัน ภายในห้องเป็นสีชมพูทั้งห้อง

ฉันเดินเข้าไป และถูกความอบอุ่นสีชมพูโอบล้อมเอาไว้ในทันที

ผนังสีชมพู ผ้าม่านสีชมพู มุ้งเตียงสีชมพู แม้แต่หัวเตียงกับโต๊ะเครื่องแป้งก็ยังวางตุ๊กตาสีชมพูใหม่เอี่ยมที่ยังมีป้ายติดอยู่เรียงเป็นแถว

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสเปรย์อโรม่า

มองออกเลยว่าตระกูลฮั่วใจกว้างกับลูกสาวบุญธรรมอย่างฉันมาก

ความยินดีพลันอัดแน่นเต็มหัวใจของฉันในทันที

ทุกมุมในห้องล้วนเป็นระดับความสูงที่สำหรับคนอื่นแม้แต่ในความฝันก็ยังยากจะเอื้อมถึง ทว่าตอนนี้ฉันกลับสามารถได้มันจากพ่อแม่บุญธรรมตระกูลฮั่วอย่างง่ายดาย

ถึงขั้นไม่ต้องใช้ความพยายามเหมือนชาติที่แล้ว ก็สามารถก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดได้อย่างง่ายดาย

ชาตินี้ ฉันจะต้องคว้าความสำเร็จที่รุ่งโรจน์ยิ่งกว่าชาติที่แล้วมาให้ได้!

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
10 チャプター
บทที่ 1
ตอนถูกรับเลี้ยงในชาติที่แล้ว น้องสาวเป็นฝ่ายเลือกพ่อทูนหัวมาเฟียก่อน แต่สามปีหลังจากนั้น เธอกลับถูกขับออกจากตระกูล และตายอย่างน่าอนาถอยู่ข้างถนน ส่วนฉันกลายเป็นดาวรุ่งในวงการ AI ได้แต่งงานกับพี่ชายบุญธรรมและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เมื่อได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง น้องสาวก็โผเข้าไปในอ้อมกอดของพี่ชายบุญธรรมซะอย่างนั้นที่แท้น้องเองก็ได้เกิดใหม่เหมือนกันสินะเธอโผเข้าไปในอ้อมกอดของเถียนเส้าไป๋ ออดอ้อนเรียกเขาว่าพี่ชาย จับมือพ่อแม่บุญธรรมไว้ แล้วมองมาทางฉันด้วยความลำพองใจ "พี่คะ ตำแหน่งเจ้าหญิงมาเฟียก็ให้พี่ไปเป็นเถอะ หนูไม่มีวาสนาได้เสพสุขกับมันหรอก"ฉันมองไปทางเถียนเส้าไป๋ สามีของฉันในชาติที่แล้ว คิดเต็มอกว่าเขาคงจะพูดอะไรกับฉันบ้าง แต่เขากลับปกป้องน้องสาวไว้ราวกับปกป้องของเล่นแสนรัก และมองมาทางฉันด้วยสายตาเย็นชา "อย่ามาเข้าใกล้น้องสาวฉันอีก"เถียนเส้าไป๋ไม่มีความทรงจำในชาติก่อน ในสายตาเขา ฉันยังเป็นเพียงเด็กผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งสุดท้าย ฉันก็เดินไปยังรถโรลส์-รอยซ์คันนั้น ท่ามกลางสายตาลำพองใจของน้องสาวชาติที่แล้วตอนพวกเราต้องตัดสินใจ น้องเข่ออี๋เลือกขึ้นรถโรลส์-รอยซ์อย่างไม่ลังเลแล้วย
続きを読む
บทที่ 2
มุมปากของฉันเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ขณะกำลังวาดฝันถึงอนาคตอันสวยงาม ก็ได้ยินเสียงปัง ประตูถูกถีบเปิดออกสมองฉันเหมือนหยุดทำงานไปชั่วขณะ พอหันกลับไป ก็เห็นสุนัขพันธุ์เนโปลิตัน มาสทิฟฟ์ตัวมหึมาพุ่งเข้ามาหาฉันในวินาทีที่ฉันถูกสุนัขกระโจนใส่จนล้มลง ฉันเห็นเด็กหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งยืนพิงอยู่ข้างประตู เขาเป็นเด็กหนุ่มที่ยังมีความเยาว์วัยไม่จางหาย แต่ทั้งตัวกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันธพาล บนแขนกำยำของเขามีรอยสักปืนพกไขว้กันสองกระบอก เขามองฉันอย่างดูแคลนเขาก็คือฮั่วฉีหยวน ลูกชายเพียงคนเดียวของพ่อทูนหัวตระกูลฮั่วหากจำไม่ผิด อีกไม่กี่ปีเขาก็จะรับช่วงต่อ กลายเป็นนายเหนือหัวคนต่อไปของตระกูลฮั่วจู่ ๆ สีหน้าของฮั่วฉีหยวนก็เปลี่ยนไป เขาถามด้วยความตกใจว่า "ทำไมมันไม่โจมตีเธอล่ะ?"สุนัขพันธุ์เนโปลิตัน มาสทิฟฟ์ขึ้นชื่อเรื่องนิสัยดุร้าย ในหมู่มาเฟียมักเลี้ยงมันไว้เป็นสุนัขต่อสู้ และชาติที่แล้ว สุนัขตัวนี้ของฮั่วฉีหยวนยังเคยกัดคนทรยศในตระกูลตายไปไม่น้อย กลายเป็นสุนัขจอมสังหารชื่อกระฉ่อนในหมู่มาเฟียแต่ท่ามกลางคำถามของฮั่วฉีหยวน ฉันกลับกอดสุนัขแล้วลุกขึ้นนั่ง"น่ารักจัง มันชื่ออะไรเหรอ?""เชด!" เขาตอบออ
続きを読む
บทที่ 3
ดอนน่ายื่นบัตรใบหนึ่งให้ และอนุญาตให้ฉันหยุดพักหนึ่งวันคนขับรถพาฉันเข้าไปในตัวเมือง พอลงจากรถมาก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย นั่นคือน้องสาวของฉัน เข่ออี๋เธอสวมชุดมาสคอตสีแดงสลับขาว ตอนที่ฉันเห็น เธอกำลังใช้มือข้างหนึ่งถอดหัวมาสคอตใบใหญ่ออก ส่วนอีกข้างถือใบปลิวเช็ดเหงื่อ ใบหน้าเล็กขาวสะอาดตอนนี้ร้อนจนกลายเป็นสีม่วงแดงฉันหันหน้ากำลังจะเดินจากไป ก็เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งรีบร้อนเดินมาจากด้านข้าง นั่นคือเถียนเส้าไป๋ในมือเขาก็ถือใบปลิวหนา ๆ อยู่ เขารีบเดินไปตรงหน้าเข่ออี๋ และใช้ใบปลิวพัดลมให้เธอ"เข่ออี๋ เธอไหวไหม? ยังทนต่อได้หรือเปล่า? ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ไม่ต้องทำแล้ว พวกเรากลับบ้านกันเถอะ"เมื่อได้ยินน้ำเสียงปวดใจของเถียนเส้าไป๋ เข่ออี๋ก็ยิ้มอย่างอ่อนแรง "ไม่เป็นไรหรอกพี่ หนูยังไหว""พี่ใกล้ถึงเวลาเรียนพิเศษแล้วใช่ไหม? งั้นพี่รีบไปเรียนเถอะ หนูอยู่ตรงนี้คนเดียวได้"ชาติที่แล้วฉันก็เป็นแบบนี้ ต้องทำงานพาร์ตไทม์มากกว่าสามงานขึ้นไปทุกวัน ตอนเช้าไม่มีเวลากินอาหารเช้า หลังเลิกเรียนตอนเย็นก็ต้องรีบไปทำงานรายชั่วโมงทันที ส่วนวันหยุดสุดสัปดาห์ก็เหมือนน้องสาวแบบนี้ ไปแจกใบปลิวใกล้ย่านการค้าที่คึกค
続きを読む
บทที่ 4
คนขับรถช่วยฉันขนสินค้าที่กองเป็นภูเขาเข้าไปในห้องรับแขก ทันทีที่ฉันก้าวเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างขัดหู "ใช้เงินมือเติบดีนี่ คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงของตระกูลฮั่วจริง ๆ แล้วหรือไง?"ฉันไม่ได้สนใจคำประชดประชันเย็นชาของเขา แต่ทักทายเขาอย่างหวาน ๆ "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะพี่""ฉันซื้อของขวัญมาให้พี่ด้วย เดี๋ยวฉันเอาให้"พูดจบ ฉันก็รับกล่องกระดาษทรงสี่เหลี่ยมจากมือพ่อบ้านมา ยกไปวางลงบนโต๊ะน้ำชาตรงหน้าฮั่วฉีหยวน "นี่คือของขวัญที่ฉันซื้อมาให้พี่ พี่เปิดดูสิว่าชอบไหม?""คนที่ออกมาจากสลัมอย่างเธอยังจะเลือกของขวัญให้ฉันอีก คงไม่ได้เอาขยะกลับมาด้วยหรอกนะ"เขาเปิดกล่องกระดาษด้วยท่าทางดูแคลน เพียงแค่มองแวบเดียว ก็ได้ยินเสียงตกใจของเขาดังขึ้น"Alienware รุ่นล่าสุด!"เมื่อมองฮั่วฉีหยวนที่ดูประหลาดใจ มุมปากของฉันก็ยกขึ้นเล็กน้อย ดูท่าคงเลือกของขวัญให้ฮั่วฉีหยวนได้ถูกต้องจริง ๆแม้คอมพิวเตอร์เครื่องนี้จะไม่หนักหนาอะไรสำหรับตระกูลฮั่ว แต่เพราะความไม่เอาไหนของฮั่วฉีหยวน ทำให้เขาถูกตัดเงินค่าขนม จนไม่มีทางซื้อรุ่นล่าสุดมาได้พอเห็นรอยยิ้มของฉัน เขาก็รีบทำหน้าเย็นชา แสร้งทำเหมือนรับกล
続きを読む
บทที่ 5
วันเปิดเทอม ฮั่วฉีหยวนนั่งอยู่ในรถด้วยใบหน้าหงุดหงิดเต็มทีฉันไม่คิดว่าเขาจะรอฉันไปโรงเรียนด้วยกัน จึงวิ่งไปหาเขาอย่างดีใจแล้วตะโกนว่า "พี่รอฉันไปด้วยกันเหรอ?"เขาแค่นหัวเราะ "เรียกใครว่าพี่ รีบขึ้นมา ถ้าสายฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่"ก่อนจะลงจากรถ ในที่สุดฮั่วฉีหยวนก็ยอมหันหน้ามาแล้วขู่ฉันอย่างดุดัน "ฉันจะบอกให้นะ อยู่ที่โรงเรียนห้ามพูดว่าเป็นน้องสาวฉัน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ"คนขับรถได้ยินคำพูดของเขาก็รีบหันกลับมาปลอบฉันทันที "คุณอย่าโกรธเลยครับ คุณชายแค่พูดไปอย่างนั้น จริง ๆ แล้วเขาใจอ่อนมากเลย"ฉันมองคนขับแล้วยิ้มพลางพยักหน้า ก่อนจะรีบเดินไปทางโรงเรียนหน้าประตูโรงเรียน ฉันเห็นเข่ออี๋กับเถียนเส้าไป๋ถูกผู้คนล้อมเอาไว้"นายก็คือเถียนเส้าไป๋ที่สอบเข้ามาเป็นอันดับหนึ่งใช่ไหม?""ดูสิ เสื้อผ้าที่พวกเขาใส่ล้วนเป็นของถูก ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะผลการเรียนดี จะเข้ามาเรียนโรงเรียนไฮโซของพวกเราได้ยังไง"เพื่อนนักเรียนที่มุงดูถามพวกเขาด้วยเจตนาร้าย เถียนเส้าไป๋จึงกันเข่ออี๋ไว้ด้านหลัง"ใกล้เข้าเรียนแล้ว รีบแยกย้ายกันเดี๋ยวนี้"ครูที่เดินเข้ามาสลายกลุ่มคนออกไป เมื่อเห็นฮั่วฉีหยวนก้าวเดิ
続きを読む
บทที่ 6
ฉันพุ่งออกไป ทนกับความร้อนแผดเผาจากรถที่กำลังลุกไหม้ แล้วลากฮั่วฉีหยวนออกมาจากที่นั่งคนขับทันทีที่ลากเขาออกมาได้ ก็ถูกใครบางคนตบจนล้มคว่ำลงกับพื้น"เขาเป็นพี่ชายเธอเหรอ? พี่เธอน่ะทำตัวอวดดี คิดว่าวันนี้จะรอดออกไปได้หรือไง?"ฉันเงยหน้ามองเขา เขาก็คือตัวการสำคัญที่ทำร้ายฮั่วฉีหยวนในชาติที่แล้ว ว่าที่นายเหนือหัวของมาเฟียตระกูลหลี่ หลี่เส้ามือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าเส้นผมของฉันแล้วลากฉันออกห่างจากฮั่วฉีหยวน ฉันตบกลับไปด้วยหลังมือทันที แล้วตะโกนอย่างเดือดดาล "ตระกูลฮั่วไม่มีทางปล่อยพวกแกไว้แน่!"ฉันข่มขู่พวกเขา จากนั้นก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา คิดจะโทรหาพ่อบ้าน ทว่าทันทีที่กดปุ่ม วินาทีถัดมาโทรศัพท์ก็ถูกปัดตกลงไปทันทีจากนั้นฝ่ามือก็ตบฉันอีกฉาดจนล้มคว่ำลงกับพื้น"นังเด็กเวร คิดว่ากำลังแหกปากใส่ใครอยู่ คิดว่าคนอย่างฉันจะกลัวตระกูลฮั่วหรือไง?"ฉันนอนคว่ำอยู่บนพื้นอยู่ครู่ใหญ่โดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งสติ ท่ามกลางภาพอันพร่าเลือน ฉันเห็นเงาร่างหนึ่งเดินผ่านไป นั่นคือเถียนเส้าไป๋!"พี่คะ ช่วยฉันด้วย!"ฉันตะโกนเรียกเขาเสียงดัง เถียนเส้าไป๋ได้ยินก็หันมามองทางนี้ ในใจฉันผุดความดีใจขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง
続きを読む
บทที่ 7
"ปล่อยพี่ชายฉันเดี๋ยวนี้!"ฉันยกปืนขึ้นเล็งไปที่พวกเขา เมื่อเห็นปืน พวกเขาก็ค่อย ๆ ถอยออกไปในที่สุด จนกระทั่งฉันไล่พวกเขาออกไปหมดแล้ว ฉันก็รีบรุดเข้าไปแบกฮั่วฉีหยวนขึ้นมา"พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม ฉันจะพาพี่ออกไปเดี๋ยวนี้"เสียงของฉันสั่นเครือ ด้วยผลจากการฝึกฝนทำให้ฉันแบกฮั่วฉีหยวนขึ้นมาได้อย่างโซซัดโซเซ ฉันอดทนต่อความเจ็บปวดบนร่างกาย แล้ววิ่งลงเขาไปอย่างบ้าคลั่งขอแค่ลงเขาไปเห็นคนขับรถก็พอแล้วแต่ตอนที่เหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะถึงเชิงเขา จู่ ๆ ด้านหลังก็มีแรงมหาศาลฉุดกระชากมา ฮั่วฉีหยวนถูกคนที่ไล่ตามมาคว้าตัวจนล้มลงกับพื้น อาการบาดเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้ฮั่วฉีหยวนกระอักเลือด ลมหายใจรวยริน ฉันเซไปหลายก้าวกว่าจะทรงตัวได้พอหันกลับไป ก็เห็นใบหน้ายิ้มเหี้ยมเกรียมของหลี่เส้า"เธอคงไม่คิดว่าจะหนีไปได้จริง ๆ หรอกนะ?"คนรอบข้างหัวเราะคิกคักพลางล้อมพวกเราเอาไว้ จากนั้นชายร่างกำยำที่มีแผลเป็นบนใบหน้าคนหนึ่งเดินออกมาแม้หลายปีมานี้ฉันจะเรียนศิลปะการต่อสู้มาตลอด แต่ถ้าต้องสู้กับคนตัวใหญ่แบบนี้ ฉันก็ไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด ยิ่งไปกว่านั้น ด้านหลังฉันยังมีฮั่วฉีหยวนอยู่ด้วย"หนีไป ไม่ต้องสนใจฉ
続きを読む
บทที่ 8
เดิมทีฮั่วฉีหยวนก็บาดเจ็บสาหัสจากอุบัติเหตุรถชนอยู่แล้ว เมื่อครู่ยังช่วยรับการโจมตีแทนฉันอีก หากยังไม่ได้รับการรักษา เกรงว่าคงจะถึงขีดอันตรายฉันไม่กล้าคิดต่อไปอีก ความไม่สบายใจผุดขึ้นในใจจนกระทั่งฉันกับพ่อบ้านส่งฮั่วฉีหยวนเข้าห้องผ่าตัดได้สำเร็จ หัวใจที่แขวนค้างอยู่ถึงได้วางลงในที่สุดจู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็มืดดับ แล้วฉันก็หมดสติไปเมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นหนึ่งวันให้หลังแล้วพอลืมตาขึ้นมาก็เห็นดอนน่านั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยพลางกุมมือฉันไว้"เข่อซิน ในที่สุดลูกก็ตื่นแล้ว ตอนนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?"ฉันส่ายหน้า แล้วถามเธออย่างร้อนใจ "พี่ชายล่ะคะ เขาเป็นยังไงบ้าง?"เมื่อเอ่ยถึงฮั่วฉีหยวน แววตาของดอนน่าก็ปรากฏความแค้นขึ้นมา"เขาอยู่ในห้องไอซียูแล้ว หมอบอกว่าขอแค่ตื่นขึ้นมาก็ไม่เป็นไรแล้ว เรื่องครั้งนี้ไม่มีทางจบลงง่าย ๆ แบบนี้แน่ พ่อกับแม่ของลูกจะทำให้ตระกูลหลี่ต้องชดใช้"ทันทีที่เอ่ยจบ ก็มีหมอเข้ามาแจ้งว่าฮั่วฉีหยวนฟื้นแล้วฉันกับดอนน่าวิ่งออกจากห้องผู้ป่วยไปพร้อมกัน โดยมีหมอปลอบอยู่ข้าง ๆ ว่า "ไม่ต้องกังวลครับ คุณชายฮั่วบาดเจ็บหนักที่ขา แต่ส่งตัวมาทันเวลา ขาทั้งสองข้างจึงได
続きを読む
บทที่ 9
เพราะหลังจากฉันขึ้นเขาไปแล้วไม่กลับมาสักที คนขับรถจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติและติดต่อพ่อบ้าน พวกเราจึงได้รับการช่วยเหลือสำเร็จสาเหตุหลักของอุบัติเหตุครั้งนี้มาจากการที่ตระกูลฮั่วกับตระกูลหลี่แย่งชิงอาวุธกัน หลายปีมานี้ ตระกูลหลี่ถูกตระกูลฮั่วแย่งเส้นทางลักลอบขนของเถื่อนไปหลายสาย การซื้อขายอาวุธครั้งนี้จึงถูกกวาดล้างจนหมดทั้งขบวนทายาทตระกูลหลี่กลืนความแค้นนี้ไม่ลง จึงมาที่โรงเรียนเพื่อหาเรื่องฮั่วฉีหยวนพ่อทูนหัวลงมือกับตระกูลหลี่อย่างเด็ดขาด ร่วมมือกับตระกูลมาเฟียอื่น ๆ แบ่งทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลหลี่จนหมดสิ้น เพื่อล้างแค้นให้ฉันกับฮั่วฉีหยวนฮั่วฉีหยวนนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลหนึ่งเดือน ส่วนฉันก็ขอลาหยุดจากโรงเรียนมาอยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อช่วยเขาทบทวนความรู้ระดับมัธยมปลายและทฤษฎีการต่อสู้หลังออกจากโรงพยาบาลกลับไปที่โรงเรียน ก็ทันสอบพอดี หลังสอบเสร็จ ฉันก็เห็นใบหน้าที่น่ารังเกียจของเถียนเส้าไป๋กับเข่ออี๋ตรงหน้าประตูโรงเรียนพอเห็นพวกเรา เข่ออี๋ก็แสร้งถามฉันด้วยความตกใจ "พี่ ทำไมพี่ถึงมาสอบได้ล่ะ ได้ยินว่าพี่บาดเจ็บหนักมาก ไม่เป็นไรแล้วเหรอ?"ฉันไม่ได้สนใจเธอ ก่อนจะจูงฮั่ว
続きを読む
บทที่ 10
เถียนเส้าไป๋ไม่พูดอะไรเข่ออี๋ตะโกนใส่เขาอย่างเสียสติ "ได้... ดีมาก ฉันไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปแน่"พูดจบเธอก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นฉันกับฮั่วฉีหยวนก็ถูกเรียกไปที่ห้องครูใหญ่หลังจากทางโรงเรียนตรวจสอบแล้ว ก็พิสูจน์ได้ว่าฉันกับฮั่วฉีหยวนไม่ได้โกง ตรงกันข้าม เข่ออี๋กลับถูกไล่ออกเพราะปล่อยข่าวลือและก่อความวุ่นวายในโรงเรียน"ไล่ออกบ้าอะไร? ทั้งที่พวกเขาเป็นคนผิดแท้ ๆ! เป็นความผิดของพวกเขา ทำไมต้องไล่ฉันออกด้วย!"เธอคิดจะลงมือทำร้ายผู้บริหารโรงเรียนเหมือนคนบ้า แต่ถูกพ่อแม่ตระกูลเถียนที่รีบมาถึงดึงตัวไว้ พวกเขาก้มหัวขอโทษและพูดจาดี ๆ กับผู้บริหารโรงเรียนอยู่สักพักเพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่อเถียนเส้าไป๋ สุดท้ายจึงได้ด่าทอพลางลากเข่ออี๋ออกไปแต่การกระทำบ้าคลั่งของเข่ออี๋แพร่ไปทั่วโรงเรียนแล้ว ในฐานะพี่ชายของเข่ออี๋ เถียนเส้าไป๋ก็ต้องโดดเดี่ยว และถูกกลั่นแกล้งในโรงเรียนเถียนเส้าไป๋ถูกกลั่นแกล้งจนเหนื่อยล้าทั้งกายใจ ผลการเรียนตกฮวบฮาบ ถูกครูเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าหากผลการเรียนของเขาไม่สามารถกลับมาดีขึ้นก็จะถูกไล่ออกเมื่อได้ยินข่าวนี้ เข่ออี๋ก็มาโวยวายที่โรงเรียนอีก บอกว่าครูรับผลประโ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status