جميع فصول : الفصل -الفصل 10

13 فصول

บทที่ 1

ฉิบหายแล้ว หัวหน้ามาเฟียผู้โหดเหี้ยมของฉันคือเสี่ยสายเปย์ที่เรียกฉันว่า “นายหญิง” ในเว็บมืดหลังจากโทรศัพท์ของฉันเผลอโทรออกหาเขา โทรศัพท์ส่วนตัวของดอนแคสเซียสก็สั่นขึ้นบนโต๊ะประชุมทั้งห้องประชุมเงียบกริบฉันกลั้นหายใจ ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อสิบวินาทีก่อน ฉันเผลอกดปุ่มวิดีโอคอลหาคนที่บันทึกชื่อไว้ว่า ‘สูง 6 ฟุต 1 นิ้ว เจ้าบุญทุ่มสมองทึบ กล้ามท้อง 8 แพ็ก’และตอนนี้ เจ้าของชื่อนั้นก็กำลังนั่งอยู่หัวโต๊ะ เขาคือผู้ชายคนเดียวกับที่เพิ่งฉีกแบบร่างงานบูรณะศิลปะของฉันออกเป็นห้าชิ้นต่อให้ฝันเพ้อเจ้อแค่ไหน ฉันก็ไม่เคยคิดว่าผู้ชายแสนเชื่องที่ร้องไห้อ้อน “นายหญิง” ผ่านโลกออนไลน์ และโอนเงินหลายล้านให้ฉันโดยไม่กะพริบตา จะเป็นเจ้าพ่อมาเฟียที่ผู้คนทั่วทั้งเมืองหวาดกลัวที่สุดสิบนาทีก่อน เขาใช้นิ้วเคาะผืนผ้าใบของฉันแล้วแค่นหัวเราะ “อาเรีย นี่แบบร่างชิ้นที่ห้าของเธอแล้วเหรอ หัวโดนประตูหนีบมาห้ารอบหรือไง”ตอนนั้นฉันแทบร้องไห้ออกมาตรงนั้นครอบครัวของฉันจมอยู่กับหนี้สินหลายล้านดอลลาร์ ทางรอดเดียวของฉันคือการบูรณะภาพวาดโบราณ และเขาก็คือเจ้านายที่กุมชะตาชีวิตของฉันไว้ในมือแต่ตอนนี้—ถ้าเขารับสายวิดีโอคอลแล้
اقرأ المزيد

บทที่ 2

การประชุมสิ้นสุดลงทุกคนรีบออกจากห้องอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครกล้ามองฉัน เพราะกลัวจะโดนลูกหลงจากอารมณ์ของแคสเซียสฉันทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว“อาเรีย”เอเลน่าเดินเข้ามาคว้าแขนฉัน ก่อนลดเสียงกระซิบอย่างเคร่งเครียด “เธอบ้าไปแล้วหรือไง”“...”“เธอกล้าวิดีโอคอลหาใครบางคนต่อหน้าบอสเนี่ยนะ ใครกัน”ฉันเช็ดหน้าแล้วกวาดตามองรอบตัว ห้องประชุมว่างเปล่าแล้วนี่คือโอกาสของฉัน“เอเลน่า” ฉันเลียริมฝีปากที่แห้งผาก พยายามทำเสียงให้เป็นธรรมชาติ “เธอคิดว่า... บอสคบใครทางออนไลน์บ้างไหม”เอเลน่าชะงักไปทันทีเธอจ้องฉันราวกับจู่ ๆ ฉันก็งอกหัวที่สองออกมา“อะไรนะ”“ก็แบบว่า...” ฉันรวบรวมความกล้า “ในเว็บมืดน่ะ เขาอาจมีแฟนออนไลน์อยู่หรือเปล่า”เอเลน่าเงียบไปสามวินาทีจากนั้นเธอก็หัวเราะ เสียงหัวเราะเย็นชาและว่างเปล่าจนทำให้ฉันขนลุก“อาเรีย” เธอย่อตัวลงมา เน้นเสียงชัดทีละคำ “เธอเครียดจนหลอนไปแล้วหรือไง”“ฉันแค่ถาม—”“แคสเซียส ฟัลโคเน” เอเลน่าตัดบทฉัน “อายุสามสิบปี ไม่มีข่าวฉาวเรื่องผู้หญิงแม้แต่ครั้งเดียว รู้ไหมว่าทำไม”ฉันส่ายหน้า“เมื่อสองปีก่อน ลูกสาวคนเล็กของตระกูลตอร์เรสคิดว่าตัวเองสวยมากพอ ก็เ
اقرأ المزيد

บทที่ 3

ฉันกลั้นหายใจ มองซิปที่ค่อย ๆ เลื่อนลงทีละนิ้วดวงตาของฉันเบิกกว้างฉันอายุยี่สิบสี่ปีแล้ว แต่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนฉันคิดว่าตัวเองเห็นมาหมดแล้ว ทั้งนิยายอีโรติก แกลเลอรีในเว็บมืด มีอะไรที่ฉันยังไม่เคยเห็นอีกบ้างแต่พอสิ่งนั้นปรากฏขึ้นบนหน้าจอจริง ๆ ฉันก็กรีดร้องแล้วโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงโทรศัพท์กระแทกลงบนฟูกดังตุ้บ“นายหญิง?!”เสียงตื่นตระหนกของแคสเซียสดังลอดออกมาทันที“นายหญิง เป็นอะไรไปครับ ผมทำให้คุณตกใจเหรอ ผมจะหยุด...”ฉันยกมือปิดใบหน้าที่ร้อนผ่าว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักพระเจ้าช่วยพระเจ้าช่วย พระเจ้าช่วย พระเจ้าช่วยนั่นของจริงเหรอ มันเป็นของมนุษย์จริง ๆ ใช่ไหมฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ สามครั้ง แต่ใบหน้าก็ยังไม่หายร้อน เงาสะท้อนในกระจกแดงก่ำราวกับกุ้งต้มไม่ได้ ฉันจะปล่อยให้เขารู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าตัวเองกำลังเสียอาการ“นายหญิงครับ?” ตอนนี้น้ำเสียงของเขาร้อนรนยิ่งกว่าเดิม “พูดอะไรหน่อยสิครับ ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า”ฉันคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดวางสายวิดีโอทันทีฉันรวบรวมความเย็นชาทุกหยาดหยดในร่างกาย ก่อนพิมพ์ข้อความตอบกลับไป[นายยังโตไม่เต็มวัยหรือไง พระเอกในหนังสือที่ฉันอ่านยา
اقرأ المزيد

บทที่ 4

ฉันยังคงหัวเราะไม่หยุด แต่ดวงตากลับเริ่มแสบร้อนแคสเซียสเป็นเพียงคนเดียวที่สนใจความรู้สึกของฉันในทันทีฉันพิมพ์ตอบกลับไปว่า [ไม่ต้องหรอก หมอนั่นมีอำนาจมาก ฉันล่วงเกินเขาไม่ได้]เขาตอบกลับมาทันที [ไม่มีใครมีอำนาจมากกว่าผม]ฉันไม่กล้าตอบข้อความนั้นหลังจากกดรับเงิน 52,000 ดอลลาร์ ฉันก็โยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัวแล้วจ้องเพดานอย่างเหม่อลอยสองปี ฉันรู้จักหมาตัวนี้มาสองปีแล้วเมื่อสองปีก่อน บนเว็บมืด ในสตรีม BDSM ลับสุดยอดตอนนั้นฉันเพิ่งอายุครบยี่สิบสองปีหนี้จากยาเสพติดของพ่อแม่เพิ่มพูนจนควบคุมไม่อยู่ ส่วนบ้านเก่าของเราก็ถูกนำไปจำนองถึงสามครั้ง พวกเจ้าหนี้เริ่มมาดักล้อมฉันหลังเลิกงานตอนกลางวันฉันทำงานบูรณะภาพวาดอยู่ที่แกลเลอรี ส่วนกลางคืนก็กลับไปยังอะพาร์ตเมนต์โทรม ๆด้วยความสิ้นหวัง ฉันรับงานเสริมทุกอย่างที่หาได้ ทั้งทำภาพจำลอง ปลอมแปลงภาพ และประเมินราคาจนกระทั่งเพื่อนคนหนึ่งดึงฉันไปด้านข้าง แล้วกระซิบบอกความลับ“ในเว็บมืดมีกลุ่มลับอยู่ เป็นสตรีมที่ไม่เปิดหน้า เธอสามารถหาเงินเท่ากับเงินเดือนหนึ่งเดือนจากแกลเลอรีได้ภายในคืนเดียว”เธอลดเสียงลง “แต่เธอต้องรู้ว่าควรวางตัวยังไง”“วางตัวแบบไหน”“เ
اقرأ المزيد

บทที่ 5

ฉันรีบพิมพ์ตอบกลับไป[อย่าส่งใครมานะ ฉันจะจัดการเอง ถ้านายโผล่มา ฉันจะบล็อกนายตลอดไป]เขาเงียบไปสองสามวินาที[...ครับ ตามที่นายหญิงสั่ง]ฉันไม่ได้ตอบกลับไปฉันวางโทรศัพท์ลง ขยี้ดวงตาที่แสบร้อน แล้วเดินไปยังขาตั้งสำหรับวาดภาพแบบร่างงานบูรณะที่แคสเซียสฉีกออกเป็นห้าชิ้นยังคงกองอยู่บนพื้น ไม่ต่างอะไรจากชีวิตของฉันฉันย่อตัวลง เก็บชิ้นส่วนเหล่านั้นขึ้นมาทีละชิ้นเวลา 00:01 น.ขณะที่ฉันกำลังใช้แหนบจัดวางชั้นสีที่แตกร้าวกลับเข้าที่อย่างระมัดระวัง โทรศัพท์ก็สั่นข้อความเสียงยาวเหยียดถูกส่งเข้ามาฉันขมวดคิ้วแล้วกดเปิดฟัง“นายหญิงครับ” เสียงแหบพร่าและสั่นเครือของแคสเซียสดังออกมา “คุณทิ้งผมไปไม่ได้จริง ๆ นะครับ”มือของฉันสั่นจนเกือบทำแหนบหลุดมือ“ผมรู้ว่าผมอายุมากไปหน่อย ผมรู้ว่าตัวเองอาจดีไม่พอ แต่ตลอดสองปีที่ผ่านมา...”เขาหยุดพูดแล้วสูดหายใจเข้าลึกอย่างติดขัด“ตลอดสองปีที่ผ่านมา คุณคือแสงสว่างในชีวิตของผม คุณเป็นเพียงคนเดียวที่รับฟังผม”ข้อความเสียงถัดมาแทบทำให้หัวใจของฉันหยุดเต้น“นายหญิงครับ ผมอยากเจอคุณ ผมอยากแต่งงานกับคุณ ผมไม่ต้องการคนอื่น ไม่ว่าคุณจะไม่ชอบส่วนไหนของร่างกายผม ผมจะแก้ไขมัน
اقرأ المزيد

บทที่ 6

แต่ในวินาทีต่อมา ความเงียบก็เข้าปกคลุมแคสเซียสเอนหลังพิงเก้าอี้หนังของเขา ค่อย ๆ จัดกระดุมข้อมืออย่างใจเย็นฉันจ้องเขาเขม็ง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง มือทั้งสองข้างยันแน่นอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาฉันคิดว่าเขาจะเป็นเหมือนเมื่อคืน—ดวงตาแดงก่ำ อ้อนวอนไม่ให้ฉันทิ้งเขาไป และยอมปล่อยฉันไปทันทีแต่ตลอดสิบวินาทีเต็ม ใบหน้าของแคสเซียสกลับว่างเปล่าไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง“อาเรีย”ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงสงบนิ่งเสียจนทำให้ฉันขนลุก“เธอเป็นผู้ใหญ่อายุยี่สิบสี่ปีแล้วนะ การอาละวาด งอแง ร้องไห้ ในโลกใต้ดินมันแก้ปัญหาอะไรไม่ได้”ฉันแข็งทื่อไปทั้งตัว“ที่นี่คือสำนักงานของตระกูลฟัลโคเน ไม่ใช่ห้องนอนที่เธอจะร้องไห้อ้อนผู้ชายน่าสมเพชที่เจอทางออนไลน์”สมองของฉันระเบิดตู้ม เลือดทั่วกายเย็นเฉียบคำพูดนั้นทำให้ฉันได้สติขึ้นมาทันทีฉันจ้องชายที่นั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ อารมณ์มั่นคงเย็นชาราวกับเครื่องจักรนี่คือแคสเซียส ฟัลโคเน ไม่ใช่ลูกหมาน่าสมเพชเมื่อคืนที่ร้องห่มร้องไห้และเสนอว่าจะไปผ่าตัดเพียงเพราะฉันบอกว่าชอบผู้ชายหนุ่ม ๆ ต่อให้ฉันหลุดคำว่า “เมีย” ออกมาตอนนี้ เขาก็คงไม่เชื่อมโยงฉันเข้ากับผู้หญิงในเว็บมืดคนนั้น
اقرأ المزيد

บทที่ 7

สิบห้านาทีต่อมา เสียงเพลงในคลับก็ดับลงอย่างกะทันหันทุกสายตาหันไปยังประตูแคสเซียสเดินเข้ามาในเสื้อโค้ทยาวสีดำ โดยมีลูกน้องติดอาวุธหกคนขนาบข้างเส้นผมของเขายุ่งเล็กน้อย ปอยผมที่ปกติหวีเสยเรียบกริบถูกลมพัดหลุดลงมาแนบหน้าผากแต่ทรงผมที่ยุ่งเหยิงไม่ได้ลดทอนบารมีของเขาเลย กลับทำให้เขาดูอันตรายยิ่งกว่าเดิมและเซ็กซี่จนแทบเป็นอันตรายถึงชีวิตฉันจ้องเขาผ่านดวงตาพร่ามัวเพราะความเมา ราวกับกำลังเห็นผี“ฉันจบเห่แล้ว” ฉันฟุบหน้าพึมพำกับโต๊ะอย่างสิ้นหวัง “เขาพาทีมสังหารมาจัดการฉัน”“ฉันต้องถูกโยนลงแม่น้ำแน่ ๆ”เอเลน่ารีบลุกขึ้นไปขวางเขา “บอสคะ เธอเมาแล้ว ก็เลยพูดจาไร้สาระค่ะ”แต่แคสเซียสไม่แม้แต่จะชายตามองเอเลน่าสายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน พุ่งทะลุแสงสลัวและฝูงชนเมามายในคลับราวกับลำแสงเลเซอร์จากนั้นเขาก็เดินตรงเข้ามาทีละก้าวทุกย่างก้าวราวกับกำลังเหยียบย่ำลงบนหัวใจของฉันเขาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน ก่อนจะค่อย ๆ ย่อตัวลงมาให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับฉันดวงตาสีเทาที่ปกติเย็นชาเต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อนราวกับกำลังประเมินเหยื่อชนิดใหม่ที่เขาไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไรจากระยะใกล้ขนาดนี้ ฉันได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพง
اقرأ المزيد

บทที่ 8

เมื่อฉันตื่นขึ้นมา เวลาก็ล่วงเลยมาถึงเที่ยงของวันถัดไปแล้วหัวของฉันปวดร้าวราวกับกำลังจะแตก ส่วนในปากก็มีรสชาติเหมือนกรดแบตเตอรี่ฉันยกมือกุมหัวที่ปวดตุบ ๆ แล้วฝืนลืมตาขึ้นสิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่อะพาร์ตเมนต์โทรม ๆ ที่มีน้ำรั่วซึมของฉันแต่เป็นเตียงกำมะหยี่ขนาดใหญ่ ผ้าปูที่นอนสีครีมเนียนนุ่มซึ่งน่าจะมีราคาแพงกว่าอะพาร์ตเมนต์ของฉันทั้งห้อง และโคมระย้าคริสตัลราคาแพงลิบที่ห้อยอยู่เหนือศีรษะฉันผุดลุกขึ้นนั่งทันทีฉันอยู่ที่ไหนกันเนี่ย?!ฉันถูกลักพาตัวมาเหรอฉันรีบเอื้อมมือไปใต้หมอนเพื่อหาโทรศัพท์โดยสัญชาตญาณเจอแล้ว ขอบคุณพระเจ้าฉันกดโทรหาเอเลน่าด้วยมือที่สั่นเทา“ฮัลโหล” น้ำเสียงของเอเลน่าฟังดูอ่อนแรงยิ่งกว่าฉันเสียอีก“เอเลน่า!” ฉันกระซิบอย่างตื่นตระหนก “ฉันถูกลักพาตัว! โทรแจ้งตำรวจเร็ว!”“อะไรนะ” เอเลน่าชะงักไป ก่อนหัวเราะอย่างขมขื่น “อาเรีย เธอไม่ได้ถูกลักพาตัว เธออยู่ในเพนต์เฮาส์ของบอส”“อะไรนะ?!”“เมื่อคืนบอสพาเธอกลับมาที่เพนต์เฮาส์ของเขา ฉันก็นอนเป็นเพื่อนเธออยู่ในห้องรับแขก จำไม่ได้เหรอ”สมองของฉันว่างเปล่าไปในทันที“เมื่อคืน... ฉันทำอะไรลงไปบ้าง”เอเลน่าเงียบไปครู่หนึ่ง “แน่ใจนะว่า
اقرأ المزيد

บทที่ 9

เพื่อไม่ให้แคสเซียสเปลี่ยนใจ ฉันแทบจะวิ่งไปหยิบกล่องเครื่องมือสิบนาทีต่อมา ฉันถืออุปกรณ์เดินตามเขาเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวห้องทำงานแห่งนี้หรูหราเกินบรรยายพื้นที่เปิดโล่งกว่าสามพันตารางฟุต รายล้อมด้วยหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ซึ่งมองเห็นแม่น้ำที่ไหลผ่านเมืองชั้นหนังสือทอดยาวจากพื้นจรดเพดาน อัดแน่นไปด้วยหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ศิลปะและการบริหารธุรกิจตรงกลางมีโต๊ะทำงานไม้วอลนัตขนาดใหญ่ตั้งอยู่ และข้างกันนั้นคือโต๊ะบูรณะระดับมืออาชีพ ไม่น่าเชื่อเลยว่าบอสจะเป็นช่างบูรณะที่เก่งที่สุดในตระกูล...“นั่งตรงนี้” แคสเซียสชี้ไปยังเก้าอี้ข้างโต๊ะบูรณะฉันวางกล่องเครื่องมือลงและกำลังจะนั่ง แต่กลับสังเกตเห็นว่าเขาลากเก้าอี้อีกตัวเข้ามาด้วยวางอยู่ติดกับเก้าอี้ของฉันใกล้เสียจนหัวเข่าของเขาแทบจะสัมผัสต้นขาของฉันฉันนั่งลงอย่างเกร็ง ๆ พยายามจดจ่อกับภาพวาดตรงหน้าให้มากที่สุดแต่การมีแคสเซียสนั่งอยู่ใกล้ ๆ กลับสร้างแรงกดดันมากเกินไปเขานั่งอยู่ทางขวามือ แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ของฉัน ราวกับกำลังโอบกอดฉันอย่างไม่ตั้งใจฉันสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากแผงอกแข็งแกร่ง รวมถึงลมหายใจอุ่น
اقرأ المزيد

บทที่ 10

ก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบ แคสเซียสก็รีบเดินออกจากห้องทำงานไปฝีเท้าของเขาเซเล็กน้อย ราวกับสัตว์ที่ได้รับบาดเจ็บฉันจ้องประตู รู้สึกว่าปฏิกิริยาของเขาแปลกประหลาดเหลือเกินทำไมเขาถึงใส่ใจนักว่าฉันเกลียดลิ้นจี่ฉันส่ายหน้าแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาฉันเปิดบัญชีเว็บมืด ก่อนจะกะพริบตาปริบ ๆแคสเซียสไม่ได้ส่งข้อความมาหาฉันเลยตลอดทั้งวันข้อความล่าสุดถูกส่งมาเมื่อคืนตอน 23:20 น. [นายหญิง ผมอยากแต่งงานกับคุณครับ]นี่ไม่เหมือนเขาเลยตามปกติ แค่ฉันตอบช้าไปนิดเดียว เขาก็จะส่งข้อความมาถล่มโทรศัพท์ฉันจนแทบระเบิดไปแล้วฉันจึงเป็นฝ่ายส่งข้อความไปก่อน [นายกำลังทำอะไรอยู่]เขาตอบกลับมาทันที[กำลังคิดถึงคุณครับ]ฉันขมวดคิ้ว [ทำไมวันนี้นายไม่คุยกับฉันเลย]แต่คราวนี้เขาไม่ได้ตอบกลับมาทันทีขณะที่ฉันกำลังสงสัย เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นฉันเงยหน้าขึ้น แล้วเห็นแคสเซียสยืนอยู่ตรงประตูพร้อมจานแอปเปิลหั่นชิ้นในมือแต่เขาไม่ได้เดินเข้ามาเขาเพียงจ้องฉันเขม็ง ความสับสนในดวงตาค่อย ๆ จางหายไป และถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มอันตรายที่ปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆหัวใจของฉันกระตุกวูบเขาจับได้แล้วหรือเปล่า“เมื่อกี้เธอกำลังดูอะไรอยู่” เขาถามขณะเดิ
اقرأ المزيد
السابق
12
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status