หน้าจอลับของเจ้านายเย็นชา

ฉิบหายแล้ว หัวหน้ามาเฟียผู้โหดเหี้ยมของฉันคือเสี่ยสายเปย์ที่เรียกฉันว่า “นายหญิง” ในเว็บมืด

หลังจากโทรศัพท์ของฉันเผลอโทรออกหาเขา โทรศัพท์ส่วนตัวของดอนแคสเซียสก็สั่นขึ้นบนโต๊ะประชุม

ทั้งห้องประชุมเงียบกริบ

ฉันกลั้นหายใจ ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ

สิบวินาทีก่อน ฉันเผลอกดปุ่มวิดีโอคอลหาคนที่บันทึกชื่อไว้ว่า ‘สูง 6 ฟุต 1 นิ้ว เจ้าบุญทุ่มสมองทึบ กล้ามท้อง 8 แพ็ก’

และตอนนี้ เจ้าของชื่อนั้นก็กำลังนั่งอยู่หัวโต๊ะ เขาคือผู้ชายคนเดียวกับที่เพิ่งฉีกแบบร่างงานบูรณะศิลปะของฉันออกเป็นห้าชิ้น

ต่อให้ฝันเพ้อเจ้อแค่ไหน ฉันก็ไม่เคยคิดว่าผู้ชายแสนเชื่องที่ร้องไห้อ้อน “นายหญิง” ผ่านโลกออนไลน์ และโอนเงินหลายล้านให้ฉันโดยไม่กะพริบตา จะเป็นเจ้าพ่อมาเฟียที่ผู้คนทั่วทั้งเมืองหวาดกลัวที่สุด

สิบนาทีก่อน เขาใช้นิ้วเคาะผืนผ้าใบของฉันแล้วแค่นหัวเราะ “อาเรีย นี่แบบร่างชิ้นที่ห้าของเธอแล้วเหรอ หัวโดนประตูหนีบมาห้ารอบหรือไง”

ตอนนั้นฉันแทบร้องไห้ออกมาตรงนั้น

ครอบครัวของฉันจมอยู่กับหนี้สินหลายล้านดอลลาร์ ทางรอดเดียวของฉันคือการบูรณะภาพวาดโบราณ และเขาก็คือเจ้านายที่กุมชะตาชีวิตของฉันไว้ในมือ

แต่ตอนนี้—ถ้าเขารับสายวิดีโอคอลแล้วเห็นหน้าฉัน ทุกอย่างจะพลิกกลับทันที

ความหวาดกลัวว่าแบบร่างจะถูกปัดตกซ้ำแล้วซ้ำเล่า หนี้สิน และฝันร้ายที่พ่อแม่จะขายฉันให้แต่งงานแบบคลุมถุงชน

ปัญหาทุกอย่างจะจบลง

ฉันจ้องโทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ หัวใจเต้นกระหน่ำจนแทบทำซี่โครงช้ำ

รับสิ เร็วเข้า รับสายสิ

หน้าจอสว่างขึ้น

แต่เขากลับกดปฏิเสธสาย

หนึ่งวินาทีต่อมา โทรศัพท์ของฉันก็สั่นขึ้น

[นายหญิง ผมกำลังประชุมอยู่ ตอนนี้ถอดกางเกงไม่ได้ ทำตัวดี ๆ ก่อนนะครับ]

[อย่าโกรธผมนะ ผมจะโอนเงินให้ ไว้ติดต่อไปทีหลัง รักนะครับ]

[ยอดโอน: 52,000 ดอลลาร์]

ฉันอึ้งไปทันที

แต่พอเห็นยอดเงิน มุมปากของฉันก็ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

เสี้ยววินาทีต่อมา เสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งแตกร้าวก็กระชากฉันกลับสู่ความเป็นจริง

“อาเรีย”

ฉันเงยหน้าพรวดขึ้น สายตาปะทะเข้ากับดวงตาสีเทาเย็นชาราวไร้ชีวิตของแคสเซียส

“ยิ้มบ้าอะไรอยู่”

ทุกคนในห้องประชุมหันขวับมามองฉัน ลูกน้องมาเฟียในชุดสูทนับสิบคนจ้องมาราวกับฉันเป็นศพไปแล้ว

ฉันอ้าปาก “ฉัน...”

“เธออะไร” แคสเซียสลุกขึ้นยืน ด้วยความสูงหกฟุตหนึ่งนิ้ว เขายืนตระหง่านเหนือฉันในชุดสูทสามชิ้นไร้ที่ติ “เธอได้ยินที่ฉันพูดสักคำไหม”

“ฉัน... ฉันได้ยินค่ะ”

“ถ้างั้นมันมีอะไรน่าขำ” เขาก้าวเข้ามาหาฉัน แรงกดดันจากตัวเขาทำให้แทบหายใจไม่ออก “อาเรีย ฉันอยู่ในวงการนี้มาสิบปี แต่ไม่เคยเจอช่างบูรณะที่ห่วยแตกเท่าเธอมาก่อน”

ริมฝีปากของฉันสั่นระริก

“การจับคู่สีของเธอเละไม่เป็นท่า ฝีแปรงก็เหมือนเด็กสามขวบขีดเล่น เธอรู้ไหมว่า ‘แบบร่าง’ ของเธอนี่มันคืออะไร”

“บอสคะ...”

“หุบปาก”

เขาก้าวมาหยุดตรงหน้าฉัน ก่อนเท้ามือข้างหนึ่งลงบนโต๊ะ เงาร่างสูงใหญ่ของเขาปกคลุมฉันทั้งตัว

“เธอรู้ไหมว่าภาพวาดนี้มีมูลค่าเท่าไร”

“...”

“ยี่สิบล้านดอลลาร์” คำพูดของเขาคมกริบราวใบมีด “หนี้ของพ่อแม่เธอรวมดอกเบี้ยแล้ว ยังเป็นเพียงเศษเสี้ยวของราคานี้”

เลือดทั่วร่างของฉันเย็นเฉียบ

“ฉันให้โอกาสเธอมาแล้วห้าครั้ง” แคสเซียสกระซิบด้วยเสียงต่ำอันตราย “ถ้ายังเอาขยะแบบนี้มาให้ฉันดูอีก ฉันจะโยนเธอเข้าไปในสังเวียนต่อสู้ใต้ดิน”

“ด้วยรูปร่างของเธอ คงอยู่ได้ไม่เกินสามยก”

“เงินค่าตัวคงพอซื้อโกศให้เธอพอดี”

ห้องทั้งห้องพลันเอียงวูบ

ฉันรู้ดีว่าสังเวียนต่อสู้ใต้ดินคืออะไร เมื่อเดือนก่อน ช่างบูรณะที่ทำผลงานไม่ได้เรื่องถูกส่งไปที่นั่น เขากลับมาพร้อมผ้าพันแผลเปื้อนเลือดพันอยู่ทั่วทั้งตัว

น้ำตาไหลพรากออกมาจากดวงตา ฉันห้ามมันไม่ได้เลย

“บอสคะ ฉัน...” เสียงของฉันสั่นอย่างหนัก “แฟนฉันเพิ่งส่งข้อความมา ฉันเลยเผลอ—”

“พอ”

แคสเซียสตัดบทอย่างเย็นชา

“ไม่มีใครสนใจเรื่องเธอกับแฟนหรอกนะ”

เขาชี้นิ้วตรงมาที่หน้าผากของฉัน ราวกับพร้อมยิงกระสุนฝังเข้าระหว่างคิ้ว

“ฉันจ่ายแพงลิบเพื่อดึงตัวเธอมา เพื่องานประมูลครั้งนี้ ถ้ายังทำเรื่องระยำแบบนี้อีก ฉันจะแสดงให้เห็นว่าตระกูลฟัลโคเนจัดการธุรกิจกันยังไง”

ใครบางคนในห้องแค่นหัวเราะเบา ๆ

ฉันก้มหน้าต่ำกว่าเดิม น้ำตาหยดลงบนโต๊ะทีละหยด

ข้อความแจ้งเตือนยอดโอน 52,000 ดอลลาร์ยังคงสว่างอยู่บนหน้าจอของฉัน

ผู้ชายที่ร้องไห้อ้อนนายหญิง ขอไม่ให้ฉันทิ้งเขาไป

กับทรราชมาเฟียที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน พร้อมปลิดชีวิตฉันตามอำเภอใจ

ทั้งสองคนคือคนคนเดียวกัน

ฉันจิกเล็บลงบนฝ่ามืออย่างแรง

อย่าร้องไห้ อย่าเถียง อย่าให้เขาจับพิรุธได้

ถ้าแคสเซียสรู้ว่าฉันคือ “นายหญิง” ที่สั่งให้เขาคุกเข่าและเรียกตัวเองว่าเป็นหมาของฉัน... ฉันคงไม่เหลือแม้แต่เถ้าให้ใส่โกศ

เขาคงฝังฉันทั้งเป็น

“ได้ยินที่ฉันพูดไหม” น้ำเสียงของแคสเซียสกดทับลงมาจนฉันแทบหายใจไม่ออก

เลือดในกายของฉันแข็งค้าง ฉันฝืนเค้นคำพูดออกมาจากลำคอที่ตีบตัน

“เข้าใจแล้วค่ะบอส มันจะไม่เกิดขึ้นอีกค่ะ”