บทที่ 3

ฉันกลั้นหายใจ มองซิปที่ค่อย ๆ เลื่อนลงทีละนิ้ว

ดวงตาของฉันเบิกกว้าง

ฉันอายุยี่สิบสี่ปีแล้ว แต่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

ฉันคิดว่าตัวเองเห็นมาหมดแล้ว ทั้งนิยายอีโรติก แกลเลอรีในเว็บมืด มีอะไรที่ฉันยังไม่เคยเห็นอีกบ้าง

แต่พอสิ่งนั้นปรากฏขึ้นบนหน้าจอจริง ๆ ฉันก็กรีดร้องแล้วโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง

โทรศัพท์กระแทกลงบนฟูกดังตุ้บ

“นายหญิง?!”

เสียงตื่นตระหนกของแคสเซียสดังลอดออกมาทันที

“นายหญิง เป็นอะไรไปครับ ผมทำให้คุณตกใจเหรอ ผมจะหยุด...”

ฉันยกมือปิดใบหน้าที่ร้อนผ่าว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนัก

พระเจ้าช่วย

พระเจ้าช่วย พระเจ้าช่วย พระเจ้าช่วย

นั่นของจริงเหรอ มันเป็นของมนุษย์จริง ๆ ใช่ไหม

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ สามครั้ง แต่ใบหน้าก็ยังไม่หายร้อน เงาสะท้อนในกระจกแดงก่ำราวกับกุ้งต้ม

ไม่ได้ ฉันจะปล่อยให้เขารู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าตัวเองกำลังเสียอาการ

“นายหญิงครับ?” ตอนนี้น้ำเสียงของเขาร้อนรนยิ่งกว่าเดิม “พูดอะไรหน่อยสิครับ ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า”

ฉันคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดวางสายวิดีโอทันที

ฉันรวบรวมความเย็นชาทุกหยาดหยดในร่างกาย ก่อนพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

[นายยังโตไม่เต็มวัยหรือไง พระเอกในหนังสือที่ฉันอ่านยาวสิบสองนิ้วกันทั้งนั้น]

ปลายสายเงียบสนิทไปห้าวินาทีเต็ม

จากนั้นข้อความเสียงก็เด้งขึ้นมา ฉันจึงกดเปิดฟัง

“...นายหญิงครับ” น้ำเสียงของเขาฟังดูเจ็บปวดและแทบจะอ้อนวอน “หนังสือพวกนั้นไม่ใช่เรื่องจริงนะครับ”

“แปดนิ้วของผมก็... ถือว่าดีมากแล้วนะครับ”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนลดเสียงลงต่ำกว่าเดิม

“ด้วยรูปร่างของคุณ ผมกังวลจริง ๆ นะครับว่าคุณจะรับไม่ไหว”

ใบหน้าของฉันร้อนวาบขึ้นมาอีกครั้ง

ผู้ชายคนนี้—บอสผู้ทำให้เหล่าผู้บริหารมาเฟียหวาดกลัว และสามารถปลิดชีวิตคนได้ด้วยคำพูดเพียงคำเดียว

แต่พอพูดเรื่องนี้กับฉัน เขากลับฟังดู... เป็นห่วงงั้นเหรอ

ฉันส่ายหน้าเพื่อสลัดความรู้สึกวูบไหวแปลก ๆ ในอกออกไป

ไม่ได้ ฉันจะปล่อยเขาไปง่าย ๆ ไม่ได้ ฉันต้องเอาคืนให้สาสมเป็นสิบเท่ากับที่เขาทำให้ฉันอับอายในวันนี้

ฉันสูดหายใจเข้าลึกแล้วรัวนิ้วพิมพ์ข้อความ

[ฉันรับไม่ไหวแน่นอน นายแก่เกินไป]

[ฉันอยากได้แบบที่เป็นสีชมพูกว่านี้]

[บางทีฉันน่าจะหาเด็กหนุ่มมาไว้เล่นสักคน]

ช่องแชตเงียบสนิทลงทันที

ฉันจ้องหน้าจอด้วยหัวใจที่เต้นแรง

ฉันพูดแรงเกินไปหรือเปล่า โดยเฉพาะกับผู้ชายอายุสามสิบที่เป็นถึงดอนมาเฟีย

หนึ่งวินาทีต่อมา คำขอวิดีโอคอลก็ถาโถมเข้ามาที่หน้าจอ

ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม

ฉันกดปฏิเสธทั้งหมด

จากนั้นข้อความเสียงก็พรั่งพรูเข้ามาไม่หยุด

ฉันกดเปิดข้อความแรก

“นายหญิงครับ”

เสียงของแคสเซียสกำลังสั่น สั่นจริง ๆ

“คุณอยากได้สีแบบไหน ผมทำได้หมดครับ อยากได้รูปทรงแบบไหน... ผมจะไปผ่าตัด”

“ผมจะไปพรุ่งนี้เลยครับ”

“คุณอยากได้หมอคนไหนจากประเทศอะไร ผมจะพาตัวพวกเขามาครับ”

ข้อความเสียงที่สองดังขึ้น

“คุณทิ้งผมไม่ได้นะครับนายหญิง นอกจากอายุที่อาจจะมากนิดหน่อย เรื่องอื่นผมแก้ไขได้หมด”

“ผมเอาความหนุ่มกลับคืนมาไม่ได้ แต่... แต่ผมดูแลคุณได้ดีกว่าเด็กหนุ่มพวกนั้นแน่นอนครับ”

“ไม่ว่าพวกนั้นจะให้อะไรคุณ ผมจะให้มากกว่าสิบเท่า ร้อยเท่าเลย”

พอถึงข้อความเสียงที่สาม เขาก็แทบหอบหายใจ

“นายหญิงครับ... ได้โปรด อย่าไปหาคนอื่นเลยนะครับ”

“ผมจะทำทุกอย่างที่คุณบอก”

ฉันเอนหลังพิงหัวเตียง จ้องเพดานพร้อมกับรอยยิ้มที่ค่อย ๆ แผ่กว้างบนใบหน้า

ความรู้สึกนี้มันสะใจเป็นบ้า

ผู้ชายที่ปฏิบัติต่อฉันราวกับหมาตัวหนึ่งเมื่อช่วงบ่าย และขู่ว่าจะส่งฉันไปสังเวียนต่อสู้ใต้ดิน... ตอนนี้กลับยอมผ่าตัด เพราะกลัวว่าฉันจะไม่ชอบขนาดของเขา

แต่แล้วความจริงก็กระชากฉันกลับมา

พรุ่งนี้ฉันต้องส่งแบบร่างงานบูรณะ ชิ้นที่แคสเซียสเรียกว่าขยะนั่นแหละ ฉันต้องอดนอนทั้งคืนเพื่อทำมันใหม่

ฉันหุบยิ้มแล้วตอบกลับไป

[ก็ขึ้นอยู่กับว่านายจะทำตัวดีแค่ไหน ตอนนี้ฉันยุ่งอยู่]

เขาตอบกลับมาทันที

“เกิดอะไรขึ้นครับนายหญิง ให้ผมช่วยไหมครับ ผมทำได้ทุกอย่าง”

ฉันกัดริมฝีปาก เมื่อความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว

นี่คือโอกาสของฉัน

[ฉันอดนอนทำงานบูรณะมาติดกันสามคืน แต่วันนี้มีไอ้สารเลวคนหนึ่งเรียกงานนั้นว่าห่วยเหมือนขี้หมาต่อหน้าทุกคน ตอนนี้ฉันต้องทำใหม่ทั้งหมด]

จังหวะหายใจของเขาเปลี่ยนไปในทันที

“...ไอ้ตาบอดที่ไหนพูดแบบนั้น” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบลงทันที เต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ไม่คิดปิดบัง

“ใครเป็นคนพูดครับนายหญิง ส่งที่อยู่มาให้ผม เดี๋ยวผมจะถือปืนไปที่นั่นตอนนี้เลย”

“ผมจะบังคับให้มันคุกเข่าขอโทษคุณ จนกว่าหัวของมันจะระเบิดออก”

ฉันปิดหน้าจอแล้วหัวเราะออกมาดัง ๆ

เขาคิดจะมาเจอฉันแบบตัวเป็น ๆ หรือไง

แต่เขาไม่รู้เลยว่าไอ้สารเลวที่ตัวเองสัญญาว่าจะไปฆ่า... ก็คือตัวเขาเองนั่นแหละ