บทนำ

ท่ามกลางความเงียบสงบในค่ำคืนหนึ่ง รถมายบัสสีขาวคันโตเลื่อนแล่นมาจอดติดตรงสามแยกชานเมือง บนรถหรูมีนักการเมืองคนสำคัญระดับประเทศกำลังนั่งตาเยิ้มมึนเมาอยู่ด้านหลัง

“ไอ้นิก มึงรู้ไหม ตั้งแต่เกิดจนโตยังไม่มีคนทำกูเจ็บได้ขนาดนี้เลย” เสียงเจ้านายหนุ่มคล้ายจะร่าเริงผิดแผกกับความหมายที่พูดลิบลับ

‘นิกสกล’ ผู้มีสถานะเป็นผู้ช่วยคนสนิทกึ่งเลขา และยังรับหน้าที่คนขับรถมองผ่านกระจกด้วยสายตาเป็นห่วง เขาอยากเอ่ยปากปลอบแต่ก็ไม่รู้จะใช้คำไหนถึงจะดี

“ความรักตลอดสิบห้าปี แม่ง..ไม่เคยมีความหมายอะไรกับเกดเลยเหรอว่ะ?”

“ท่านครับ ท่านอย่าคิดมากเลยนะครับ”

“มึงไม่ให้กูคิดมาก ทั้งที่เมียกูหนีไปแต่งงานกับคนอื่นนี่นะ?” รณดิษเอ่ยเถียงกลับเสียงขื่น

“ท่านเมาแล้ว”

“กูไม่ได้เมาไอ้นิก” คนเมาที่ปกติแทบไม่พูดไม่จารีบปฏิเสธว่าตนกำลังเมา ทว่าก่อนที่นิกสกลจะทันได้เถียง เสียงเคาะหน้าต่างจากเบาะนั่งด้านหลังก็ดังขึ้น

ดวงตาคมเฉียงขึ้นดำสนิทเพ่งมอง มือแกร่งเลื่อนไปยังกระจกหน้าต่างก่อนที่คนขับจะทันห้าม 

แสงจันทร์นวลผ่องด้านหลังประกอบกับแสงไฟดวงเล็กจากไฟข้างถนนสว่างวาบ เผยให้เห็นใบหน้าเล็กปราศจากเครื่องสำอางกำลังเอียงคอมองมาที่เขา

“นมเปรี้ยวไหมคะ?” เสียงหวานใสเอ่ยถามซื่อพร้อมกับชูถุงใส่ขวดนมเปรี้ยวให้เขาดู อาจเพราะรอยยิ้มจริงใจที่หาได้ยากยิ่งส่งผลให้คนเมาถามกลับ

“เท่าไร?”

“สิบขวดร้อยค่ะ ถ้าสองถุง หนูคิดคุณร้อยแปดสิบบาทค่ะ”

“อืม” เขาทำเสียงในลำคอ ดวงตาคมดำสนิทหลุบลงราวกับคิดอะไรในใจ

นิกสกลมองเจ้านายหนุ่ม ก่อนเอื้อมไปหยิบกระเป๋าเงินใบเล็กเพื่อหยิบธนบัตรออกมาจ่าย แต่ก็ไม่ทันเมื่อชายหนุ่มเลือกจะเปิดประตูออกไป

“ท่านครับ!!!”

นายกู คิดจะทำอะไรอีกวะเนี่ย

คนขับรถกึ่งผู้ช่วยคิดอย่างตกใจ ดวงตามองไปยังที่สัญญาณไฟจราจรที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีเขียว ยังดีที่เป็นชานเมือง เวลานี้จึงแทบไม่มีรถผ่าน

รณดิษซวนเซพายามประคองร่างสูงเฉียดร้อยเก้าสิบเซ็นให้ตั้งตรง ก่อนจะก้มมองร่างเล็กที่กำลังเงยมองกลับมาด้วยสายตาสงสัย

“คุณไม่ต้องลงมาเองก็ได้ค่ะ”

“ขึ้นรถ”

“คะ?” เธอย้อนถามตกใจ 

คนเมาหน้าหล่อแทบไม่สนใจใบหน้าเหวอที่เจ้าหล่อนส่งมา แถมยังข้อมือคนตัวเล็กกว่าดึงเข้าหาตัว 

กลิ่นเหล้าชั้นดีผสมกับกลิ่นกายชายส่งผลให้หญิงสาวเริ่มตระหนก ทว่าน่าแปลกเพียงสบตาดำสนิทที่กำลังเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์กลับทำให้หัวใจสาวเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ

มากกว่าความกลัวคือความรู้สึกสั่นไหว...

“เธอชื่ออะไร?” เสียงทุ้มแหบพร่า ลมหายใจอุ่นๆ กลิ่นเหล้าหอมหวานผิดแผกจากกลิ่นเหล้าเถื่อนที่บรรดาคนในหมู่บ้านดื่มกัน และนั่นพาให้เธอเกิดอาการประหม่าโดยไม่รู้ตัว

“หนูชื่อนวลเพ็ญค่ะ”

“โบราณ” เขาพูดกลั้วหัวเราะ ก่อนจะเสริมต่อว่า

“แต่ก็สมกับเธอดี”

“คะ?”

“ก็ชื่อเธอหมายถึงจันทร์เต็มดวงนี่ เหมือนคืนนี้” เขาพูดพร้อมกับมองไปที่ดวงจันทร์ที่กำลังเต็มดวง 

“ใช่ค่ะ” เธอก้มหน้าตอบอย่างเขินอาย 

เขาเป็นคนแรกที่ทักความหมายของชื่อ ในหัวตอนนี้เต็มไปด้วยความสับสน แทบลืมต่อรองเขาว่าจะเหมานมเปรี้ยวหมดเลยไหม?

“ท่านครับ” นิกสกลที่พึ่งลงจากรถ เตรียมจะพูดแทรก ทว่าก็ไม่ทันเจ้านายหนุ่มที่กำลังฉุดร่างเล็กขึ้นรถตาม

“เดี๋ยวก่อนสิครับท่าน ท่านกำลังจะทำอะไร?”

“คุณคะ ปล่อยหนูค่ะ” นวลเพ็ญกล่าวเสียงสั่น ใจสาวแรกรุ่นเริ่มไหวแรง ทั้งกลัวทั้งหวิว

ร่างเล็กถูกยัดเข้าไปด้านใน เธอขยับชิดเข้าไปจนชิดอีกฝั่ง มือน้อยรีบฉวยโอกาสเอื้อมไปยังประตูเพื่อเปิดประตู ทว่าเสียงทุ้มแหบพร่าของเขากลับพูดขึ้นก่อน

“กลับบ้านกัน”

บ้านคำง่ายๆ ที่ดูเลือนรางในความรู้สึก

หญิงสาวชะงักมือ ก่อนดวงตากลมโตจะหันไปสบกับดวงตาคมดำสนิทชวนหลงใหล รอยยิ้มของเขาถูกกดลงจนเห็นลักยิ้มเล็กข้างแก้ม มันเป็นยิ้มที่มีเสน่ห์ที่สุดตั้งแต่นวลเพ็ญเคยเห็นมา