All Chapters of หมดเวลาเมียเก็บตก: Chapter 1 - Chapter 10

ท่ามกลางความเงียบสงบในค่ำคืนหนึ่ง รถมายบัสสีขาวคันโตเลื่อนแล่นมาจอดติดตรงสามแยกชานเมือง บนรถหรูมีนักการเมืองคนสำคัญระดับประเทศกำลังนั่งตาเยิ้มมึนเมาอยู่ด้านหลัง“ไอ้นิก มึงรู้ไหม ตั้งแต่เกิดจนโตยังไม่มีคนทำกูเจ็บได้ขนาดนี้เลย” เสียงเจ้านายหนุ่มคล้ายจะร่าเริงผิดแผกกับความหมายที่พูดลิบลับ‘นิกสกล’ ผู้มีสถานะเป็นผู้ช่วยคนสนิทกึ่งเลขา และยังรับหน้าที่คนขับรถมองผ่านกระจกด้วยสายตาเป็นห่วง เขาอยากเอ่ยปากปลอบแต่ก็ไม่รู้จะใช้คำไหนถึงจะดี“ความรักตลอดสิบห้าปี แม่ง..ไม่เคยมีความหมายอะไรกับเกดเลยเหรอว่ะ?”“ท่านครับ ท่านอย่าคิดมากเลยนะครับ”“มึงไม่ให้กูคิดมาก ทั้งที่เมียกูหนีไปแต่งงานกับคนอื่นนี่นะ?” รณดิษเอ่ยเถียงกลับเสียงขื่น“ท่านเมาแล้ว”“กูไม่ได้เมาไอ้นิก” คนเมาที่ปกติแทบไม่พูดไม่จารีบปฏิเสธว่าตนกำลังเมา ทว่าก่อนที่นิกสกลจะทันได้เถียง เสียงเคาะหน้าต่างจากเบาะนั่งด้านหลังก็ดังขึ้นดวงตาคมเฉียงขึ้นดำสนิทเพ่งมอง มือแกร่งเลื่อนไปยังกระจกหน้าต่างก่อนที่คนขับจะทันห้าม แสงจันทร์นวลผ่องด้านหลังประกอบกับแสงไฟดวงเล็กจากไฟข้างถนนสว่างวาบ เผยให้เห็นใบหน้าเล็กปราศจากเครื่องสำอางกำลังเอียงคอมองมาที่เขา“น

หลังเสร็จกิจรณดิษขยับตัวลุกด้วยความรู้สึกสดชื่น ดวงตาคมหลุบมองร่างเล็กบนเตียงด้วยความรู้สึกเอ็นดู นวลเพ็ญนั้นเป็นผู้หญิงซ่อนรูป แม้ตัวจะเล็กแต่อะไรที่ควรมีเธอล้วนมีครบ เธอพร้อมจะสนองอารมณ์เขาได้ทุกรูปแบบถือเป็นโชคดีที่วันนั้นเขาเก็บเธอได้จากข้างถนน..เธอเป็นหนึ่งในการลงทุนที่โคตรจะคุ้มค่า“เหนื่อยเหรอคะ?” เขาเอื้อมมือลูบศีรษะทุยที่ตอนนี้กำลังชื้นเหงื่อจากกิจกามเธอผินหน้ามองเขาตาแป๋ว ก่อนจะหลุบตาลง เริ่มกระดากอายด้วยเนื้อตัวกำลังเปลือยเปล่า รณดิษหลุดยิ้มจริงใจ ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะสังเกตเห็นน้ำข้นขาวที่ตนเผลอพ่นเต็มรักแม้หลายครั้งจะบอกตนเองว่า ‘งดสด’ แต่ทุกครั้งก็แทบเป็นไม่ได้ ก็ช่วยไม่ได้ เธอดันน่าเอาทำไมล่ะ?คนอายุมากกว่าลูบศีรษะคนตัวเล็กเบาๆ ก่อนจะพูดเอาใจ“นวลนอนต่อเถอะ เดี๋ยวคืนนี้คุณมาทานข้าวเป็นเพื่อนนะ”“คุณเกลี้ยงจะมากินข้าวเป็นเพื่อนนวลจริงเหรอคะ?”“จริงสิคะ” เขาทอดเสียงอ่อน พร้อมเอื้อมมือไปยังหัวเตียงหยิบยาคุม ก่อนจะลอบคำนวณว่าเธอกินครบทุกเม็ดไหม พลางยกยิ้มพอใจ เมื่อเจ้าหล่อนยังคงซื่อสัตย์และพูดรู้เรื่องเขาแกะยาออกมาหนึ่งเม็ด พลางประคองเธอนั่งอย่างใส่ใจ“ทานยาก่อนนะคะ”

แน่ล่ะ คอมมูนิตี้แถวนี้ล้วนแต่ราคาแพงระยับค่าห้องหนึ่งห้องเท่ากับเงินทั้งชีวิตของคนชนชั้นกลางจะหาได้ ยิ่งห้องเพนท์เฮ้าส์สองชั้นของคุณเกลี้ยงยิ่งเป็นสิ่งที่คนธรรมดาไม่มีปัญญาแม้แต่คิดจะครอบครอง หญิงสาวจึงสำเหนียกดีว่าชนชั้นทางสังคมนั้นมีอยู่จริงและรุนแรงมากด้วย เธอฝืนส่งยิ้ม ขณะกำลังลังเลว่าจะเอ่ยเตือนความมีมารยาทของผู้หญิงตรงหน้าดีไหม เสียงหวานมีเสน่ห์จากคนด้านหลังก็เรียกความสนใจจากเธอได้ก่อน“มีอะไรหรือเปล่ามิ้น”“ไม่มีอะไรหรอกเกด” คนชื่อมิ้นบอกปัดเสียงขุ่น ก่อนจะส่งสายตาไม่เป็นมิตรมาให้เธอนวลเพ็ญลอบถอนหายใจ พลางส่ายหน้ากับมารยาทต่ำทรามที่ขัดกับเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ฝ่ายนั้นใส่ลิบลับ“เพื่อนฉันแย่งรถเข็นคุณหรือเปล่าคะ ฉันขอโทษแทนนะคะ” เพื่อนที่ดูผู้ดีทุกระเบียบนิ้วรีบเอ่ย เพราะเธอก็เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง“ไม่เป็นไรเลยค่ะ เรื่องเล็กน้อย” คนตัวเล็กกว่ารีบตอบกลับอย่างเป็นมิตร พลางจ้องผู้หญิงตรงหน้าด้วยความทึ่งบนโลกนี้มีคนสวยขนาดนี้ได้ยังไงใบหน้ารูปไข่ ริมฝีปากเล็กรูปกระจับแดงฉ่ำราวกับผลเชอร์รี่ตัดกับผิวขาวสว่างวาบ ดวงตาสองชั้นหลบในรับกับจมูกขึ้นสันเข้ากับรูปหน้า เจ้าหล่อนทัดผมไปด้านหลังใ

‘ขอโทษ’การะเกดสามารถพูดคำนี้ออกมาได้ง่ายๆ ราวกับว่าความรู้สึกที่เขาเสียไปเป็นเพียงเรื่องขำๆรณดิษดึงมือออกจากการกุมอย่างมีมารยาท ดวงตาคมกริบหลุบลง“เกลี้ยงยังโกรธเกดอยู่ไหม?” เสียงขาดความมั่นใจจนชายหนุ่มสังเกตได้ เขายกยิ้มเล็กน้อยจนเห็นลักยิ้มเล็กๆ ข้างแก้ม“เกดอยากได้คำตอบแบบไหนล่ะ?”“ฮึก...เกดเข้าใจ เกดผิดเองที่ตอนนั้นตาบอดไปเลือกไอ้สารเลวคนนั้น” น้ำตาใสๆ เอ่อเต็มหัวตา ก่อนจะไหลออกมาเป็นสาย ถ้าเป็นในอดีตเขาคงพะว้าพะวังปลอบใจเธอแต่นั่นแหละนะ‘อดีตก็คืออดีต’ “แล้วนี่แม็คไม่กลับมาพร้อมเกดด้วยเหรอ?” เขาแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ การะเกดนิ่งงันไปชั่วครู่เมื่อคิดถึงไอ้ผัวสารเลวก็เริ่มโกรธเกลียด บรรยายเป็นคำพูดแทบไม่ออก“ไม่ เกดหย่ากับไอ้ชั่วนั่นแล้ว”“อ้อ” อดีตคนรักและเพื่อนสมัยเด็กทำเสียงในลำคอเขาดูไม่แปลกใจหรือเขาแค่ไม่สนใจ?กิริยาที่ติดจะเฉยเมยผิดกับในอดีตพาให้การะเกดหวั่นใจไม่น้อย“เกลี้ยงไม่คิดจะถามอะไรหน่อยเหรอ?”“ถาม..” เขาเว้นวรรคไปครู่ ก่อนจะเสริมต่อยิ้มๆ ว่า“เกดอยากให้เกลี้ยงถามอะไรเกดล่ะ?”“ก็แบบทำไมเราถึงเลิกกับแม๊ค ฮึก..ทำไมถึง...”“หืม”“เกลี้ยง” เธอครางเสียงแผ่ว ดวงตาคู่สวย

ณ เพนท์เฮ้าส์หรูใจกลางเมืองใหญ่แสงจากพระอาทิตย์ยามเช้าลอดผ่านม่านตัวใน สาดกระทบใบหน้าเล็ก แพรขนตาหนากระพือขึ้น ก่อนที่หญิงสาวจะสะดุ้งตื่นทั้งตัวนี่เธอเผลอหลับไปเมื่อไรกันนะ?นวลเพ็ญรีบกวาดสายตาหาชายหนุ่ม ก่อนจะผิดหวังเมื่อไม่เห็นร่างสูงใหญ่คุ้นตามือเล็กเอื้อมหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ไม่ไกล พลางไล่สายตาหาข้อความใน app ทว่าข้อความล่าสุดก็ยังเป็น ‘ครับ’น่าแปลกปกติเขาไม่กลับห้อง เขาต้องโทรมาบอกเธอสิ ครั้งนี้จึงเป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่เขาหายไปโดยไม่บอกกล่าวความรู้สึกไม่สบายใจปนลางสังหรณ์ไม่ดีตีตื้นขึ้นเต็มอกเธอกัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือด ขณะลังเลว่าจะโทรหาเขาดีไหมสายของคนที่บ้านก็ดันโทรมาก่อน“ว่าไงยัยดาว” เธอกรอกเสียงไปตามสาย ก่อนที่น้องสาวจะวีนมาตามสาย“นี่เมื่อไรพี่จะมาหายายที่โรงพยาบาล”“เมื่อวานตอนเช้าพี่ก็พึ่งไปเยี่ยมเองนะ” นวลเพ็ญตอบกลับเสียงนุ่ม น้องสาวคนละพ่อนิ่งไปชั่วครู่ไม่รู้จะต่อบทสนทนายังไงดี ซึ่งคนเป็นพี่ก็รู้ทัน ด้วยดารานั้นกำลังเรียนมหา’ ลัยเอกชนปีสอง ปัจจุบันพักอยู่หอไม่ไกลกันกับที่เรียนนัก ดังนั้นตัวหญิงสาวเองก็ไม่ได้มาเฝ้าที่โรงพยาบาล“ดาวมีอะไรก็พูดตรงๆ เถอะ