5.จะไปไหนก็ไป

เรือนหอหลังใหญ่สไตล์นอดิคทันสมัยสีเทาล้อมด้วยกระจก

   คู่บ่าวสาวถูกส่งตัวเข้าห้องหอ เมื่อผู้หลักผู้ใหญ่ทยอยเดินออกจากห้อง บ่าวสาวก็ทิ้งตัวนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยล้าสีหน้าอิดโรยทั้งคู่

“พี่อาบน้ำก่อนเลยนะ ลินีขอพักสักแป๊บ” ชาลินีหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าแล้วเผลอหลับไป.........เสียงข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้นถี่ทำให้เธอสะดุ้งตื่นคิดว่าเป็นของตัวเองเธอลืมตามองหาโทรศัพท์ เสียงข้อความที่เข้านั้นไม่ใช่ของเธอแต่เป็นเสียงข้อความของจอมทัพด้วยความอยากรู้อยากเห็น ชาลินีฟังเสียงน้ำฝักบัวในห้องน้ำยังไหลอยู่เลยลุกขึ้นย่องไปแอบดูโทรศัพท์เขาว่าใช่คนที่เธอคิดส่งมาหรือเปล่า เสียงข้อความดังอีกครั้งขึ้นหน้าจอว่าป่าน ชาลินีเบะปากใจคอไม่ดีกลัวสายป่านอ้อนให้จอมทัพออกไปหาในคืนเข้าหอเพื่อทำลายฤกษ์ของเธอ ในระหว่างที่ครุ่นคิดไม่ทันสังเกตว่าเสียงน้ำหยุดลง  ร่างหนาสวมกางเกงขาสั้นเสื้อยืดสีเข้มเดินมาอยู่ด้านหลังเจ้าสาวแล้วโน้มลงกระซิบข้างหู

“แอบดูอะไร?” ลมหายใจอุ่นกับน้ำเสียงของเขาทำเธอสะดุ้งหน้าตาเหลอหลารีบเดินหนีไปนั่งที่ข้างเตียงไม่ให้มีพิรุธ

“ได้ยินเสียงข้อความ เลยมาดูว่าเป็นของลินีหรือเปล่า”

“เหรอ ลินีวางโทรศัพท์ไว้หน้าโทรทัศน์นี่” เขาหรี่ตามองเธอแล้วเหลือบไปยังโต๊ะวางโทรทัศน์

“ก็เหนื่อยง่วง จำไม่ได้ว่าวางโทรศัพท์ไว้ไหน” สายตาสวยหลุกหลิกเหล่หางตามองสามีที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู

“ป่านส่งรูปผ้าพันแผลเปื้อนเลือดกับบาดแผลมาให้ดู”

“นางบีบแผลให้เลือดออกเยอะ ๆ หรือเปล่า เรียกร้องความสนใจให้พี่จอมออกไปหาคืนเข้าหอ” เธอลุกพรวดเดินไปยืนข้าง ๆ ชะเง้อดูรูปบนหน้าจอที่สามีกำลังดูอยู่

“แผลแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก วันนี้พี่ต้องนอนร่วมหอกับเจ้าสาว”

“พี่จอม.....” เสียงหวานอ่อนลงแววตาเป็นประกายดีใจที่เขาคิดถึงความรู้สึกของเธอ

“ถ้าไม่อยู่ด้วย ลินีตามไปฉีกอกป่านถึงที่แน่” คำพูดของจอมทัพทำหน้าสวยที่กำลังเคลิ้มหุบยิ้มลงเซ็ง ๆ เกือบจะดีแล้วเชียวปล่อยให้ฝันหวานนานกว่านี้หน่อยก็ได้ เขาอมยิ้มเอ็นดูแล้วยกมือขึ้นขยี้ผมที่เกล้าไว้

“ไปอาบน้ำได้แล้วจะได้พัก นอนน้อยเดี๋ยวไมเกรนมาเยือนอีกหรอก”

“ค่า.....” เธอสะบัดหน้ามองบนหันหลังเดินไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ถอดเครื่องเพชรออกทีละชิ้นเทคลีนซิ่งลงในสำลีค่อย ๆ เช็ดหน้าลบเครื่องสำอางอย่างเบามือ จอมทัพตามมายืนข้างหลังช่วยแกะดอกไม้ที่มีกิ๊บติดผมยึดไว้หลายตัว

“ทำไมต้องแต่งเยอะหน้าก็หนา กิ๊บก็เต็มหัว” นิ้วแกร่งพยายามดึงกิ๊บออกทีละตัวอย่างระมัดระวังกลัวกระชากผมเธอออกมาด้วย

“เจ้าสาวก็อยากสวยในวันสำคัญกันทั้งนั้นแหละค่ะ” เธอพูดพร้อมกับลอกขนตาปลอมออกทั้งสองข้างแล้วเช็ดเปลือกตา

“แบบนี้ที่เขาเรียกว่าไม่สวยก็เหนื่อยหน่อยใช่ไหม”

“เขาเรียกว่าสวยแล้วสวยอีก ผู้หญิงอย่าหยุดสวยย่ะ” เธอมองเคืองผ่านกระจกเงา เขาอมยิ้มก้มหน้าก้มตาดึงกิ๊บ

“สู้ ๆ นะ พยายามเข้าล่ะ”

“พี่จอม จะไปไหนก็ไปเลย!” เสียงหวานเน้นหนักขุ่นเคืองที่เขาแอบแขวะว่าเธอไม่สวย คิ้วเข้มเลิกขึ้นไม่สนใจแกะกิ๊บออกจนหมดแล้วดึงดอกไม้วางลงบนโต๊ะเครื่องแป้งจากนั้นก็ค่อย ๆ คลายผมที่เกล้าไว้ออกทีละนิด ชาลินีนั่งมองความอ่อนโยนของจอมทัพที่เป็นแบบนี้มาตลอดในบางครั้งก็ดีจนเคลิ้มในบางทีก็ร้ายคล้ายฉุดลงเหว เธอรู้ดีว่าที่เขาร้ายเพราะเธอเจ้าอารมณ์จะให้ทำไงได้เป็นใคร ๆ ก็โมโหที่ชายคนรักดันใส่ใจผู้หญิงอีกคนเหมือนกับที่ใส่ใจเธอ ๆ ก็แค่อยากให้เขาทำดีอ่อนโยนกับเธอแค่คนเดียวเท่านั้น.....

ชาลินีเข้าไปในห้องน้ำพยายามเอื้อมมือรูดซิปด้านหลังชุดแต่งงานแบบปาดไหล่นิ้วเรียวสะกิดออกได้เพียงเล็กน้อยหลังจากพยายามจนเริ่มร้อนเพราะความอุดอู้ในห้องน้ำเลยต้องเปิดประตูไปขอความช่วยเหลือจากสามี

“พี่จอม....หลับหรือยัง....พี่จอม” หน้าสวยชะเง้อหน้าออกมาตรงประตูห้องน้ำ

“ฮืม”

“ช่วยรูดซิปข้างหลังลงให้หน่อย” เธอเดินมาหาเขาที่นอนอยู่และขอความช่วยเหลือ จอมทัพที่เผลอหลับไปแล้วค่อย ๆ ลุกจากเตียงนอนอย่างงัวเงีย

“อ่อยปะเนี่ย”

“อ่อยได้เปล่าล่ะ” เธอสวนกลับยิ้มยั่วยวน เขาถอนหายใจดังเฮือกจะทิ้งตัวนอนต่อเธอรีบหันหลังให้ดู

“เนี่ยมันติดอยู่ตรงเนี้ย น้องเอื้อมมือไม่ถึง” นิ้วเรียวพยายามจะจับซิปรูดลงแต่มันไม่ได้ เขาทำหน้ารำคาญลุกขึ้นยืนช่วยรูดซิปลงให้ “ฟืด” ชุดเจ้าสาวปาดไหล่ร่วงลงอย่างรวดเร็วเกือบถึงเอว

“ว้าย!” ชาลินีหน้าเหวอรีบคว้าชุดมาปิดบังหน้าอก จอมทัพก็รีบเอื้อมคว้าไม่ให้ชุดร่วงด้วยความตกใจจับหมับที่หน้าอกอวบ

“เฮ้ย!” เขาสะดุ้งรีบกระชากมือออกหน้าตาเหลอหลาตาทำอะไรไม่ถูก ชาลินีเขินหน้าแดงรีบวิ่งกลับไปห้องน้ำปิดประตูเสียงดังยกมือขึ้นปิดปากกรีดร้องตื่นเต้นที่เขาจับหน้าอกเธอ ด้านจอมทัพรีบนอนคลุมโปงใจเต้นแรงเป็นครั้งแรกที่จับหน้าอกผู้หญิงเน้น ๆ นิ่ม ๆ เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่รู้สึกร่างกายร้อนวูบวาบแปลก ๆ