Romances de อมราวรินทร์/shinkiroxอมราวรินทร์

"บอกแล้วไงให้เจียมตัว" “ฉันได้ลูกแล้วตอนนี้เธอเป็นอิสระ อยากไปอยู่ไหนทำอะไรก็แล้วแต่เธอ” (เขารีบหย่ากับเมียอุ้มบุญเพื่อไปแต่งงานกับคนรักที่กำลังตั้งท้อง)

ฉันกลายเป็นนางมารร้ายทำลายชีวิตพวกเขาเพียงเพราะฉันเป็นเมียแต่งที่เขาไม่รัก แม้แต่ในวันที่คลอดลูกเขาก็อยู่กับผู้หญิงที่เขารัก ไม่มีแม้แต่ความห่วงใยฉันกับลูกเลยสักนิด ในเมื่อคุณใจร้ายนักก็ไปเสวยสุขกันเสียเลย ฉันเหนื่อยคอยวิ่งตามราวีมาพอแล้ว

ครอบครัวจับเราสองคนหมั้นกันตั้งแต่เด็ก เขาไม่สนใจฉันหลีกเลี่ยงการแต่งงานทุกทาง ส่วนฉันที่แอบรักเขาจนท้อทำเหมือนไม่แคร์แต่ลึก ๆ แล้วฉันก็เจ็บ

“อาไม่ได้เลี้ยงอันนาเพื่อให้ใครคาบไปกิน!” “อันนาจะดื้อ ถ้าอากรไม่จับจองสักที”

เธอคือเหยื่อเพื่อแก้แค้น “ผมไม่ชอบสาวบริสุทธิ์ มันน่ารำคาญไม่สนุก.....” “คุณจะเปลี่ยนใจไม่ยุ่งกับฉันใช่ไหมคะ”ลินินยิ้มดีใจมีความหวัง “เปล่าจะให้ลูกน้องช่วยทำแทน ตอนนี้กำลังคิดอยู่ว่าเรียกยาม คนสวน หรือคนขับรถดี”เขายิ้มเยาะหน้าตาเจ้าเล่ห์ ลินินหน้าเสียมองอย่างตัดพ้อ “คุณใจร้ายกว่าที่ฉันคิด” “ผมร้ายจนคุณคิดภาพออกเลยแหละ” ****************** ลูกน้องหันไปมองหญิงสาวหน้าสวยก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ตามคำสั่งเจ้านาย

เพราะโดนมอมยาในคืนนั้น ทำให้ถูกเขาตามติดเป็นเจ้ากรรมนายเวรจนถึงวันนี้ “หยุดได้แล้ว ปล่อยฉันไป!” “ผมช่วยให้คุณไม่ต้องไปยุ่งกับผัวคนอื่น ตอบแทนกันนิด ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง”

พ่อเขาตายทำให้เธอกลายเป็นหม้าย เธอจึงเป็นของต้องห้ามที่เขาปรารถนาครอบครอง “ฉันอาบน้ำอยู่ดี ๆ ใครกันแน่ที่มาแอบดู”หน้าสวยผุดยิ้มจ้องมองอย่างท้าทาย “รู้ว่าดูทำไมไม่หนีล่ะ”สายตาคมจ้องมองมันเขี้ยว “หนีทำไมคะ ในเมื่ออยากอยู่ใกล้............”มือเรียวแตะลงหน้าอกแกร่งแผ่วเบาเผยอริมฝีปากอมชมพูเล็กน้อย แขนแกร่งโอบกระชับแน่นมองสบตากันหวานเยิ้ม มือบางค่อย ๆ ดันหน้าแกร่งออกห่างสายตา “ของบางอย่างทำได้แค่ดู แต่แตะต้องไม่ได้ เพราะเป็นของ..ต้องห้าม”