4.เรียกร้องความสนใจ

   ช่วงเวลาการแสดง

มีการแสดงก่อนจะให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวเดินเข้ามาในงาน จอมทัพกับชาลินียืนรออยู่หน้าประตูห้องจัดเลี้ยงเพื่อเตรียมเดินเข้างานบนพรมแดงที่จะโรยด้วยกลีบดอกไม้ ชาลินียิ้มกว้างมีความสุขในที่สุดก็ได้เป็นเจ้าสาวของชายที่รักมาตลอดยี่สิบปี

เสียงดนตรีไทยบรรเลงขึ้นพร้อมกับนางรำตัวน้อยขึ้นมาบนเวที จอมทัพกระตุกเล็กน้อยก่อนจะก้มไปมองหน้าเจ้าสาวที่ยืนยิ้มมีความสุข

“อย่าบอกนะว่าจ้างมาเอง”

“ค่ะ”

“ลินีก็ได้ทุกอย่างแล้ว จะแกล้งป่านเพื่อ?” คิ้วเข้มขมวดมองตรงไปบนเวที

“คนของพี่จะได้รู้ตัวว่าไม่ควรแย่งควรสามีคนอื่น” ชาลินีลอยหน้าลอยตาไม่แยแส เขาส่ายหน้าเล็กน้อยควงแขนเธออยู่อย่างนั้นเมื่อการแสดงจบเสียงปรบมือดังขึ้นเสียงเพลงงานแต่งก็บรรเลงเจ้าบ่าวเจ้าสาวเดินบนพรมแดงมีเหล่าเพื่อน ๆ คอยโปรยดอกไม้ให้ตามทาง สายป่านกำกระโปรงสีขาวจนยับแววตาแข็งกร้าวยืนมองคู่บ่าวสาวกล่าวขอบคุณแขกผู้ร่วมงานอย่างเปรมปรีดิ์ เมื่อบ่าวสาวกล่าวขอบคุณจบกำลังจะไปตัดเค้กที่อยู่มุมเวที สายป่านเหลือบมองเด็กเสิร์ฟถือแก้วไวน์มาหลายใบกำลังเดินมา เธอเลยแกล้งเดินไปชนพนักงานเสิร์ฟจนตัวเองและพนักงานล้มลงพื้นทั้งคู่แก้วตกแตกเสียงดังทำให้ทุกในงานหันมองเป็นตาเดียวกัน  จอมทัพหันมองทำท่าจะเดินไปดูแต่ชาลินีกำมือรั้งเขาไว้ สายป่านเขยิบตัวมองรอบงานแล้วมองไปบนเวทีเห็นจอมทัพยังยืนนิ่งเธอเลยเอามือกดลงบนเศษแก้วชิ้นใหญ่เรียกร้องความสนใจ

“โอ๊ย!” สายป่านหน้าเสียเจ็บปวดยกมือขึ้นมาเศษแก้วยังคามือเลือดไหลเป็นทาง จอมทัพเห็นอย่างนั้นจึงวิ่งลงไปหาสายป่าน ชาลินีหน้าเสียรีบตามไปแต่ด้วยชุดแต่งงานที่ยาวทำให้เดินไม่ถนัด จอมทัพดึงผ้าเช็ดหน้าที่กระเป๋าเสื้อสูทมาซับเลือดและจะดึงเศษแก้วออก

“อย่าพึ่งครับ แผลน่าจะลึกถ้าเอาเศษแก้วออกตอนนี้เลือดจะไหลออกมาก พาไปที่ห้องปฐมพยาบาลก่อนผมจะทำแผลให้” ปานเทพรีบขัดแล้วเข้าไปช่วยพยุงตัวสายป่านยืนขึ้นเธอทำหน้าเศร้าหันไปมองอ้อนจอมทัพ

“ผมดูแลเอง พี่จอมไปทำหน้าที่ตัวเองเถอะครับ” ปานเทพมองหน้าจอมทัพที่ลังเล ด้านนักข่าววิ่งตามมากดชัตเตอร์กันรัว ๆ

“รีบไปทำแผลเถอะค่ะ” ชาลินียกกระโปรงเดินตามมาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานสีหน้าห่วงใยถ้าวีนตอนนี้พวกนักข่าวต้องเอาไปเขียนข่าวจนคนรู้กันทั้งประเทศแน่ ปานเทพกับนิ้งหันมองชาลินีอย่างรู้ทันก่อนจะช่วยกันประคองสายป่านออกไปจากงานเลี้ยง ชาลินีเขยิบเข้าไปคล้องแขนเจ้าบ่าว

“ตัดเค้กกันเถอะค่ะ” เธอเงยมองแล้วยิ้มหวานต่อหน้านักข่าวที่กำลังรุมกันถ่ายรูป จอมทัพยกยิ้มเล็กน้อยเดินไปกับเจ้าสาวโดยดี เมื่อพิธีการเสร็จสิ้นบ่าวสาวยังไม่ได้เดินถ่ายรูปตามโต๊ะอาหารกับผู้ร่วมงาน เจ้าบ่าวลงจากเวทีได้ก็รีบเดินออกไปนอกงานเพื่อไปห้องปฐมพยาบาลของโรงแรม ชาลินียกกระโปรงเดินตามไปยิ่งเร่งยิ่งช้า พอเดินมาถึงเปิดประตูห้องปฐมพยาบาลเล็กน้อยเห็นเจ้าบ่าวนั่งเก้าอี้ประคองมือของสายป่านที่พันผ้าพันแผล เธอยืนมองนิ่งอยู่อย่างนั้นปานเทพที่ไปล้างมือในห้องน้ำเดินกลับมาเห็นเจ้าสาวยืนเศร้าหน้าประตูห้องปฐมพยาบาลเลยเดินไปจับมือเธอพาเดินตามเขามาก่อนจะหยุดแล้วปล่อยมือ

“จะแกล้งเขากลายเป็นคนโดนแกล้งเอง ทำอะไรมีสติหน่อยไม่ใช่ใช้แต่อารมณ์”

“ถ้าเทพรักใครสักคนมาก ๆ แล้วเจอแบบลินีเทพก็ไม่มีสติเหมือนกันแหละ” เธอเถียงกลับหน้างอที่เพื่อนพูดซ้ำเติม

“ทำไมเทพจะไม่เคยรักใครมาก ๆ ถ้าเทพใช้อารมณ์ป่านนี้งานแต่งงานของลินีล่มไปแล้ว” เขามองจ้องเจ้าสาวคนสวยที่เขารักเพียงข้างเดียว

“เคยบอกแล้วไงว่าให้เปิดใจรักคนอื่น” เธออึกอักรู้ดีว่าปานเทพรู้สึกยังไงและเป็นคนดีแค่ไหน ทว่าใจของเธอไม่มีเหลือเผื่อให้ปานเทพเลย

“ตัดใจไม่รักมันไม่ง่าย ขนาดลินีรักพี่จอมยังทนเจ็บได้เลย เราก็เหมือนกันถึงจะเจ็บเราก็ยังรักลินีเหมือนเดิม” เขามองสบตาเจ้าสาวคนสวยทั้งสองนิ่งงันก่อนที่หางตาของปานเทพจะเห็นคนยืนอยู่ไม่ห่างเมื่อหันมองถึงรู้ว่าเป็นจอมทัพยืนมองพวกเขาอยู่

“ขอโทษที บังเอิญเดินมาได้ยิน” จอมทัพหน้าบึ้งก้าวเดินเข้ามาใกล้ 

“ปลอบใจกันเสร็จแล้วเหรอคะ” ชาลินีหันขวับแขวะเจ้าบ่าวทันควัน

“ใช่ ป่านเขาเข้าใจง่ายไม่เจ้าอารมณ์เหมือน ลินี”

“แสนดีเหลือเกิน........” เธอเบะปากยื่นปากยาวหมั่นไส้

“ยิ้มแย้มหน่อยเราต้องไปถ่ายรูปกับแขกในงาน” จอมทัพยกมือขึ้นประคองโครงหน้าสวยแล้วยิ้มให้อย่างอบอุ่น เธอเคลิบเคลิ้มไม่บ่อยนักที่เอาเขาจะอ่อนโยน ด้านปานเทพฝืนข่มความหงุดหงิดรู้ว่าจอมทัพตั้งใจทำหวานกับเธอเพื่อเย้ยเขา

“พี่ขอพาเจ้าสาวของพี่เข้าไปในงานก่อนนะ” จอมทัพหันไปบอกปานเทพแล้วโอบไหล่เจ้าสาวแสดงความเป็นเจ้าของ

“ครับ” สองหนุ่มมองหน้ากันอย่างท้าทายแล้วจอมทัพก็พาเจ้าสาวกลับไปที่งานเลี้ยง ปานเทพพ่นลมหายใจ ลึก ๆ เขาก็อิจฉาแต่รู้ตัวว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งมีหน้าที่แค่ดูแลเวลาที่เพื่อนเสียใจเท่านั้น ด้านสายป่านออกมาเห็นบ่าวสาวโอบไหล่เดินไปด้วยความริษยากำมือแน่นจนเลือดซึมแดงฉานเต็มผ้าพันแผล.........