CHAPTER 12 วนกลับมาเจอกันอีก

คฑาที่ถูกเพื่อนไหว้วานให้มาตรวจแทนในเช้านี้ เขาจึงต้องเปลี่ยนจากการเข้ากะบ่ายมาเป็นช่วงเช้าแทน คฑาเข้ามาตรวจคนไข้เรื่อยๆ จนมาถึงห้องพิเศษเมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปก็พบกับผู้หญิงคนเมื่อวานและเด็กผู้ชายคนที่หน้าตาคล้ายกันกับเขานั่งอยู่ด้วยกันในห้อง ยิ่งทำให้เขาแน่ใจเป็นอย่างมากว่าผู้หญิงคนนี้เป็นแม่ไม่มีผิดตัวอย่างแน่นอน

           “สวัสดีครับผมมาตรวจคนไข้แทนคุณหมออรรค ผมหมอคฑาครับ”

           “สวัสดีค่ะคุณหมอ น้องคชาสวัสดีคุณหมอเร็ว”

           “หวัดดีฮะ” เด็กน้อยยังคงนอนอยู่ที่เดิมเพราะเพิ่งกินนมเสร็จ

           ชนิตามาเฝ้าไข้แทนอัยย์ญาดา เช้านี้หญิงสาวกลับบ้านไปเตรียมเสื้อผ้าแล้วจะรีบกลับมา

           “คุณแม่ออกไปข้างนอกก่อนนะครับหมอขอดูแผลหน่อย”

           “ฮะโหลล~ คุณหมอ!” น้องคชาส่งเสียงเจื้อยแจ้วทันทีที่เห็นร่างสูงในชุดกาวน์สีขาวเดินเข้ามาในห้อง เสียงของเขานุ่มนิ่มและลากคำยาวๆ ตามประสาเด็กพูดไม่ชัดนิดหน่อยจนฟังแล้วอดยิ้มไม่ได้

           “ลุงหมอขอดูแผลหน่อยครับเจ็บไหม?” เชื่อแล้วว่าเด็กคนนี้เป็นขวัญใจของพยาบาล เพราะเดินเข้ามาพยาบาลชมกันใหญ่ว่าคนไข้ห้องนี้น่ารักพูดเก่ง

           “ม่ะ...มะเจ็บฮับแม่บอกว่า ผะ ผู้ชายต้ง ต๊องเข้มแงง”

           เด็กชายพยายามพูดประโยคยาวๆ แต่ลิ้นยังไม่แข็งแรงนัก แต่ชัดเจนว่ากำลังพยายามอย่างเต็มที่

           “โอ้โห เข้มแข็งขนาดนี้หมอจะกลัวไม่กล้าล้างแผลเลยนะเนี่ย”

           “ม่ะกลัวฮะ ล้างเลย! ล้างเลย!”

           หมอคฑายิ้มกว้างก่อนจะค่อยๆ แกะผ้าพันแผล แต่ทันทีที่ผ้าเริ่มหลุดจากแผลสด ตอนนี้แผลเริ่มแห้งแล้วอีกไม่กี่วันตัดไหมได้แล้ว

           “อ๊าาาาา เจ็บบบ! ม่ายล๊ายยยยย~ ฮืออออ แสบอะ!” เสียงร้องของเจ้าตัวเล็กดังลั่น น้ำตาซึมออกมาโดยอัตโนมัติเด็กชายยกมือจะปัด แต่ก็ยังฝืนพูดไปด้วยเสียงสะอื้น

           “มะ ม่ายได้ร้องนะฮะ อัยบอกว่าผู้ชายห้าม งือออ ฮึก ห้ามงอแง”

           หมอคฑารีบยื่นมือมาลูบผมเด็กชายเบาๆ พร้อมหัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดู

           “ไม่เป็นไรครับร้องได้นะ ร้องแล้วค่อยหายไงเดี๋ยวหมอเป่ามนต์วิเศษให้ จะได้หายแสบเร็วๆ”

           “จิ จริงเหรอฮะ?”

           “จริงสิ ฟู่ววววว~”

           “อุนยุงเป่งม๊นต์เก่งจัง~” เด็กชายยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะหัวเราะแผ่วๆ

           อัยย์ญาดาได้ยินเสียงกรีดร้องของลูกชายเธอจะขาดใจแทน เมื่อพยาบาลเข้ามาเรียกจึงรีบวิ่งเข้าไปกอดลูกชาย โดยไม่ทันหันมามองว่าใครเป็นคนมาตรวจอาการลูก

           “น้องคชาเจ็บไหมลูก”

           “อัย แง่งงงง” พอเห็นหน้าคนเป็นแม่จึงร้องไห้ออกมา และชี้ไปที่หมอที่ทำเขาเจ็บและรีบฟ้องแม่ทันที

           “อัยจ๋าาอุนยุงคนนี้ ทะ ทำคชาจ๊บ จ๊บแง่ะ ฮือออ~” เธอโอบกอดแน่นเบาๆ

           “ไหนดูซิ ใครคนเก่งของแม่โดนทำเจ็บตรงไหนน๊า~” เธอพูดปลอบเสียงนุ่มพลางหอมแก้มฟอดใหญ่ เจ้าตัวน้อยพูดเสียงกระเง้ากระงอดชี้นิ้วป้อมๆ ไปที่หมอคฑาแบบไม่ไว้หน้า

           อีกฝ่ายหมอคฑายืนนิ่งราวกับถูกสาปเพราะคนตรงหน้าคืออัยย์ญาดา คนที่เขาไม่มีวันลืมหญิงสาวกอดเด็กน้อย แล้วแทนตัวเองว่าแม่ทำให้หัวใจของสั่นระรัวกับความจริงที่ได้รู้

           “อาจารย์หมอคะ” พยาบาลสาวเข้ามาเรียก

           “คุณออกไปรอข้างนอกก่อน” เขาหาเสียงตัวเองมองสองแม่ลูกกอดกันกลม ไม่หันมามองเขาเลยสักนิดจนน้องคชาเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเสียก่อน

           สายตาของเธอประสานเข้ากับหมอคฑาเพียงเสี้ยววินาที โลกทั้งใบเหมือนเงียบงันลงชั่วคราวทั้งสองจ้องหน้ากันไม่ลดละ

           อัยย์ญาดาที่เห็นคฑาก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก แต่เธอก็รีบทำสีหน้าให้เป็นปกติเพื่อไม่ให้เผยพิรุธออกมาว่าเธอมาทำอะไรที่นี่ หรือต่อให้ชายหนุ่มจะรู้ว่าคชาเป็นลูกของเขา เธอก็จะไม่มีทางยอมให้คชาเรียกคฑาว่าพ่ออย่างแน่นอน เพราะคนยังคฑาไม่เหมาะที่จะเป็นพ่อของลูกเธอ

           “อาการของน้องดีขึ้นมากแล้วครับรอพ้นยาให้ครบหมออนุญาตให้กลับบ้านได้” กว่าเขาจะหาเสียงตัวเองเจอ

           คฑามองใบหน้าของอัยย์ญาดาตรงหน้าอย่างนิ่งงัน แววตาเต็มไปด้วยคำถามที่เขาเก็บงำมานานหลายปี คำพูดติดอยู่ที่ปลายลิ้น หัวใจเต้นแรงจนเขารู้สึกเหมือนเวลารอบตัวช้าลง

           “อัย...” เขาเอ่ยชื่อเธอออกมาเบาๆ ราวกับลองทดสอบว่าเสียงเรียกนี้ยังมีความหมายอยู่บ้างหรือไม่

           เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตานั้นไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ยังอบอุ่นและมีบางอย่างที่เขาคุ้นเคยจับใจ

           “สบายดีไหม”

           “ก็ไม่ยังไม่ตาย!” เธอพูดประชดเขาทันทีวนกลับมาเจอกันดันถามว่าสบายดีไหม จะให้เธอตอบว่ายังไงการเลี้ยงลูกตามลำพังคงสบายมั้ง

           “น้องคชา...”

           “อย่ามายุ่งกับพวกเรา”

           “อัยฮะ” เด็กน้อยรู้สึกว่าผู้ใหญ่พูดกันเสียงดังจึงหันไปเรียกคนเป็นแม่

           “ฉันจะพาลูกกลับบ้านวันนี้”

           “อัยลูกยังไม่หายดีเลยนะต้องพ้นยาอีก” คฑาพยายามเอาเหตุผลมาพูด เพื่อให้อัยย์ญาดาคิดถึงหน้าลูกเขารู้ว่าเธอไม่อยากเจอหน้าเขา

           ผลัวะ! เสียงเปิดประตูดังขึ้น

           “หมอคฑา! ขอโทษนะคะมีเคสฉุกเฉินยาหยีอยากปรึกษาค่ะ”

           เสียงคุ้นหูของหมอยาหยีดังขึ้นก่อนที่เธอจะก้าวเข้ามาในห้องดวงตาสวยเฉียบกวาดมองไปยังคฑา และทันทีที่เห็นอัยย์ญาดานั่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร แต่ความตึงเล็กๆ ในอากาศก็ปะทุขึ้นทันที

           คฑาเม้มปากแน่นเขาหันไปมองหญิงสาวอีกครั้ง ก่อนจะพูดด้วยเสียงเบาแต่แน่วแน่

           “เดี๋ยวพี่จะกลับมาคุย เรายังคุยกันไม่จบ”

           อัยย์ญาดากลับไม่ตอบและหันหน้าหนี พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยากให้ลูกชายเห็นว่าเธอกำลังอ่อนแอ

           เขารีบออกไปหัวใจที่เต็มไปด้วยความค้างคา ก่อนจะก้าวออกจากห้องไปพร้อมกับหมอยาหยีทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของอดีตที่ยังไม่ทันถูกคลี่คลาย

           อัยย์ญาดาแอบมานั่งร้องไห้ตามลำพังยามที่ลูกชายหลับ กลัวว่าเขาจะกลับเข้ามาในชีวิตของเธออีกครั้ง หากรู้ว่าน้องคชาคือลูกของเขาจะทำอย่างไรต่อไป

           เธอเครียดจนไม่อยากทานอะไร แต่ต้องปั้นหน้ายิ้มทุกครั้งยามที่ลูกชายถาม

           “อัยฮะ อุนยุงไปหนาย”

           “คุณหมอกลับไปแล้วค่ะ”

           “อุนยุงจายดี” น้องคชาพูดเสียงดังทำให้อัยย์ญาดาเริ่มเก็บสีหน้าไม่อยู่

           หากวันข้างหน้าเขามาแย่งลูกเธอไปจะทำอย่างไร ทั้งชีวิตเธอมีแค่ลูกที่เป็นดั่งดวงใจ หญิงสาวกอดลูกชายไว้แน่น

           “แม่รักลูกนะน้องคชา”

        อัยย์ญาดารีบเช็ดน้ำตาเพราะไม่อยากให้ลูกเห็นว่าเธอร้องไห้ เด็กวัยนี้กำลังจำเธอไม่อยากให้เขาเห็น