CHAPTER 13 เริ่มวุ่นวาย

ยาหยีเฝ้ามองภาพของหญิงสาวที่อยู่ในความทรงจำของคฑาด้วยแววตาเยือกเย็น เสียงเล่าของคฑาที่พูดถึงอัยย์ญาดาอยู่บ่อยครั้งยังคงดังชัดในหัวของเธอ น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกความอ่อนโยน และบางครั้งก็แฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่น่าเวทนา

           แต่สำหรับยาหยีความเวทนาเหล่านั้นคือไฟเผาใจ เธอรู้ดี รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับอัยย์ญาดาจากคำพูดของคฑา รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นมีความหมายกับเขามากแค่ไหนรู้ว่าเขาเคยรัก และอาจจะยังรักอยู่เธอกัดริมฝีปากแน่น ฝ่ามือกำจนเล็บจิกเนื้อ

           “ไม่มีวัน ไม่มีทางที่ฉันจะยอมให้คฑาเป็นของใคร โดยเฉพาะกับผู้หญิงอย่างเธอ” เสียงของยาหยีเบาราวกระซิบ แต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตเธอไม่สนว่าอัยย์ญาดาจะดีแค่ไหน หรือเคยช่วยชีวิตใครไว้มากมาย เพราะสำหรับเธอความรักไม่ใช่สิ่งที่จะแบ่งให้ใคร

คฑาจะต้องเป็นของเธอ... เป็นของเธอคนเดียวเท่านั้น

           ตอนที่เห็นอัยย์ญาดาในห้องคนป่วยทำให้ยาหยีตกใจไม่น้อย เพราะบนเตียงยังมีเด็กน้อยซึ่งมีใบหน้าคล้ายกับคฑาไม่มีผิด

           คฑาถอนหายใจเขาจะทำให้คนอื่นรู้ไม่ได้ว่าเขากับอัยย์ญาดาเป็นอะไรกัน ไม่อย่างนั้นหญิงสาวคงได้หอบลูกหนีไปจากเขาอีกแน่

           เขาถอนหายใจเบาๆ พลางเม้มปากแน่นความไม่พอใจเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในใจ แม้มันจะไม่ถึงกับรุนแรงแต่ก็เพียงพอให้เขารู้ว่าตัวเองยังรู้สึกอยู่ รู้สึกมากเกินกว่าที่ควรจะเป็น

           แต่คฑาก็สะบัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเสียงของยาหยีเตือนความจำว่าเธอมีเรื่องงานสำคัญจะพูดกับเขา

           เขาจึงเลือกเดินเข้าไปหายาหยี ผู้หญิงที่ยืนรอเขาอยู่ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมายแฝง ซึ่งเขาไม่เคยเข้าใจได้หมดสักที

           “คุณหมอยาหยีจะปรึกษาเรื่องอะไรครับ เวลางานผมรับฟังแค่เรื่องคนไข้” เขาถามเสียงเรียบท่าทีสุภาพ แต่แววตายังหลงเหลือร่องรอยของบางอย่างที่ยังวนเวียนอยู่ในใจ

           “เรื่องงานค่ะ แต่ถ้าใจคุณลอยไปอยู่ที่อื่นยาหยีคงต้องรบกวนดึงกลับมาก่อนนะคะ” ยาหยีเงยหน้าขึ้นยิ้มเพียงเล็กน้อยก่อนตอบ

           “คนอื่นเขาหายไปไหนกันหมด” เขาหันซ้ายหันขวาไม่เห็นเจอใครสักคน

           “กลับไปหมดแล้วค่ะยาหยีจะถามว่าเที่ยงนี้คุณหมอจะทานอะไรดีคะ” เธอทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ส่งยิ้มให้เขาเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

           “ยาหยีผมไม่ใช่เพื่อนเล่นคุณนะ ชีวิตของคนไข้เอามาพูดแบบนี้ได้เหรอ ต่อไปถ้าคุณยังทำแบบนี้อีกอย่าหาว่าผมไม่เตือน!” อายุไม่ใช่น้อยแต่กล้าโกหกเขา

           “แต่ยาหยีเป็นห่วงคุณหมอ...”

           “ผมโตแล้วไม่ต้องให้ใครมาเป็นห่วง” เขาเดินหันหลังกลับไป หงุดหงิดที่ต้องมาทำงานกับคนแบบนี้เมื่อก่อนเขามักระบายกับยาหยีเป็นประจำ เพราะเห็นหญิงสาวคือเพื่อน

           แต่ครั้งนี้เขากลับไม่แน่ใจว่าควรจะบอกเรื่องของเด็กผู้ชายคนนั้นให้กับยาหยีฟังดีไหม เพราะถึงทุกครั้งหญิงสาวจะพูดปลอบใจเขาหรือให้คำแนะว่าสิ่งที่เขาทำไม่ใช่สิ่งที่ผิด แต่อยากให้คฑาเลือกผู้หญิงที่ดีๆ ไม่ใช่ผู้หญิงที่เห็นแก่เงินแรกๆ เขาฟังก็เห็นด้วยเพราะตอนนั้นเขายังไม่รู้ใจตัวเอง

             แต่พอการที่เขาต้องอยู่คนเดียวโดยที่ไม่มีอัยย์ญาดาอยู่ด้วยมันทำให้เขารู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป การมีหญิงสาวมันดีกว่ามาดีจริงๆ เพราะเมื่อก่อนที่เขากลับบ้านไปก็มักจะเจอหญิงสาวรออยู่ที่ห้องตลอด ทั้งยังคอยเตรียมอาหารไว้ให้เขาเสมอ

           “คนไข้ห้องนี้ไปไหนครับ” เขากลับมาหาอัยย์ญาดาอีกครั้งแต่ในห้องไม่มีใครนอกจากแม่บ้าน

           “ออกไปเดินเล่นที่สวนค่ะ”

           “ขอบคุณครับ”

           เขากำลังจะตามไปแต่โทรศัพท์ดังขึ้นเสียก่อน เขาเกือบลืมไปแล้วว่านัดคุณย่าไว้ ทำให้เขาต้องกลับบ้านตามที่รับปากคุณย่าไว้ เรื่องของอัยย์ญาดาเอาไว้ค่อยกลับมาคุยกันใหม่

           เขาไม่ลืมสั่งหมอเจ้าของไข้ว่าเขาจะดูแลคนไข้คนนี้เอง พอมาคิดดูแล้วอรรคน่าจะรู้เรื่องก่อนเขาไม่อย่างนั้นคงไม่วางแผนให้เขามาตรวจแทน

           .

           “เจอกันแล้วเหรอแล้วอาการเป็นยังไงบ้าง” อรรครอฟังคำตอบจากเพื่อน เขาไม่ได้ลาไปไหนแค่อยากให้เพื่อนได้เจอลูก

           “เฉยๆ นะแล้วทำไมถึงอยากให้อัยเจอกับคุณหมอคนนั้น” ชนิตาถามเพื่อน อรรคมักทำเรื่องแปลกๆ จนบางครั้งเธอตามไม่ทัน

           “ไม่มี๊” เขาตอบกลับเสียงสูงดูไม่มีพิรุธอะไรเลย

           “น้องคชาหน้าตาไม่เหมือนอรรค เลยตัดไปเลยว่าคงไม่ใช่พ่อของน้อง ทำตัวเหมือนเฝ้าเมียนี่ก็ 3 ปีแล้วไม่คิดจะเล่าอะไรให้ฟังเลยเหรอ”

           เธอแปลกใจตั้งแต่เพื่อนโทรมาฝากให้ดูแลผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังตั้งท้อง และห้ามบอกว่ารู้จักกับอรรคในเมื่อเจ้าตัวไม่อยากเล่าเธอก็ไม่ถาม

           อัยย์ญาดาจูงมือลูกชายเดินทอดน่องไปตามทางในสวนหย่อมของโรงพยาบาล สายน้ำเกลือที่เคยพ่วงติดกับแขนของคชาถูกถอดออกแล้ว ทิ้งไว้เพียงรอยช้ำจางๆ

           ตอนนี้สิ่งเดียวที่เธออยากจะมองคือใบหน้ากลมๆ ของเจ้าตัวน้อยที่กำลังเดินเคียงข้างเธอ พร้อมเสียงพูดเจื้อยแจ้วที่ไม่หยุดหย่อน

           “ตะกี้คชาเหง เหงนกบินอะ แย้วมันไปหนายยย~” เด็กชายพูดไปชี้ไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตฉายแววซุกซน

           “นกมันคงบินไปหาเพื่อนมั้งลูก” เธอหัวเราะเบาๆ ขณะก้มลงมองลูกชายอย่างรักใคร่

           “บะ บินไปห้าพื่อนใช่มั้ย~” เขาพูดพลางพยักหน้ากับตัวเอง แล้วก็เล่าต่อแบบไม่ต้องรอคำตอบ “คชาจะบินได้มั้ง ถ้าคชาใส่ปีก คชาจะไปบิ๊นไปบิ๊นไกลๆ เลย!”

           “จริงเหรอถ้าคชาบินได้ แม่จะทำยังไงดีเนี่ย?” เธอแกล้งทำหน้าตกใจ

           “พาอัยบิน” เขารีบตอบแล้วก็หัวเราะคิกๆ เสียงใสจนคนเดินผ่านยังอดยิ้มตามไม่ได้

           อัยย์ญาดายิ้มกว้างรู้สึกเหมือนหัวใจถูกละลายทุกครั้งที่ได้ฟังเสียงเล็กๆ นั้นถึงแม้คำพูดจะยังไม่ชัดนัก แต่ทุกคำทุกประโยคกลับชัดเจนในความรู้สึกของเธออย่างไม่มีวันลบเลือน

           เสียงหัวเราะใสๆ ของคชายังคงก้องอยู่ในอากาศ ขณะที่เขาวิ่งเล่นอยู่ตรงลานหญ้าเล็กๆ หน้าเก้าอี้ไม้ใต้ต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ที่กำลังผลิดอก อัยย์ญาดานั่งมองเขาเงียบๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ผสานกับความรู้สึกบางอย่างที่ลึกเกินจะเอ่ย

           เธอมองใบหน้ากลมเล็กที่เปื้อนรอยยิ้มมือป้อมๆ ที่พยายามจะคว้าผีเสื้อที่บินผ่าน และเสียงเจื้อยแจ้วที่ยังพูดไม่ชัด แต่กลับดังชัดในใจของเธอทุกคำ

           ถ้าไม่มีเขาเธอจะมีชีวิตอยู่ยังไงกันนะ ถ้าในวันนั้นเธอยอมทำตามที่เขาพูด

           “ไปทำแท้งซะ ฉันไม่ต้องการเด็กคนนี้”

           คำพูดนั้นยังคงติดอยู่ในหัวของเธอราวกับรอยแผลลึกที่ไม่มีวันจางหาย เธอยังจำได้ดีสายตาเย็นชาของเขา น้ำเสียงแข็งกร้าวราวกับเธอเป็นเพียงปัญหาก้อนหนึ่งไม่ใช่คนไม่ใช่แม่ของลูกเขา

           เธอจำได้ว่าเธอร้องไห้จนหายใจแทบไม่ออก ในขณะที่เขากลับเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

           อัยย์ญาดาหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจลึกพยายามกลืนความขมขื่นในอกกลับเข้าไป ไม่ใช่เพื่อตัวเองแต่เพื่อลูกชายที่กำลังวิ่งหัวเราะอยู่ตรงหน้าสิ่งเดียวที่ทำให้เธอยังมีแรงยืนอยู่จนถึงวันนี้

           เธอลืมตาขึ้นยิ้มบางๆ พลางกวักมือลูกให้เข้ามาใกล้เด็กชายวิ่งกลับมาซุกที่ตักเธอ หัวเราะคิกๆ ก่อนจะเงยหน้ามองเธอด้วยดวงตากลมใส

           “ร้ากกก อัย”

           เธอไม่ตอบเธอเพียงยิ้ม พลางกอดเขาแน่นอย่างที่ไม่เคยกอดใครมาก่อน ราวกับจะยืนยันกับตัวเองอีกครั้งว่าไม่ว่าใครจะใจร้ายแค่ไหนโลกจะโหดร้ายแค่ไหน แต่เธอจะไม่มีวันเสียเขาไป