บทที่ 1 หญิงร้าย ชายเลว (1)

บทที่ 1

หญิงร้าย ชายเลว

ตึกผู้ป่วยนอกศัลยกรรมทางเดินปัสสาวะ

“ชาชวนแฟนไปด้วยนะ ผู้ชายในสังกัดเราก็ไปกันเหมือนเดิม”

หลังจากเรียกสติตนเองกลับคืนมาจากเรื่องแย่ ๆ และประสบการณ์บ้าบิ่นที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เธอต้องแข็งแกร่งมากแค่ไหนที่กลับมาทำงานตามหน้าที่ได้โดยที่ทำตัวประหนึ่งว่าไม่มีเรื่องราวสะเทือนใจใด ๆ เกิดขึ้น เรื่องของคนทรยศหักหลังทั้งสองเธอไม่อยากเอ่ยให้เป็นเสนียดจัญไรในชีวิต แต่ก็คงจำต้องประกาศให้ทุกคนที่นี้ทราบกันถ้วนทั่วและเข้าใจในสถานะ

“ชาโสดแล้วค่ะ”

ตอบพี่หัวหน้าแผนกเพียงสั้น ๆ ปีนี้จะเป็นปีแรกที่การไปเที่ยวของแผนกช่วงหลังปีใหม่เธอจะไปแบบที่ไม่มีคนติดตามเหมือนอย่างที่เคยมีในทุกปี

“หืม”

อรนรินทร์ คิ้วผูกโบไม่ต่างจากลูกน้องอีกสองคนที่ขึ้นเวรด้วยกันในวันนี้ มองใบหน้าสวยเฉี่ยวดวงตาคู่งามที่ไร้แววขบขันของนันทิชาด้วยความสงสัยระคนประหลาดใจ นั่งนิ่งรอฟังน้องสาวคนสวยอธิบายขยายความต่อ

“ชาเลิกกับผู้ชายคนนั้นแล้วค่ะ”

แม้แต่ชื่อยังไม่อยากจะเอ่ยถึงให้ระคายเคืองริมฝีปาก

ใบหน้าสวยเชิดรั้นขึ้นนิด ๆ ในขณะที่ทุกคนต่างทำหน้าตะลึงในสิ่งที่เธอบอก ทุกคนรู้และสัมผัสได้ว่ามันไม่ใช่เรื่องรื่นรมย์ที่นันทิชาอยากจะเอ่ยถึงมันเท่าใดนัก แต่เจ้าตัวก็บอกเล่าเพียงสั้น ๆ ให้ทุกคนเข้าใจพร้อมกับตามมาด้วยความเห็นใจในสิ่งที่เกิดขึ้น

“เขานอกใจชา”

ผู้หญิงร้ายผู้ชายเลวสองคนนั้นลับหลังเธอไปทำอะไรกันที่มันมากกว่าคำว่าเพื่อน ถามว่าเจ็บหนักแค่ไหนตอบได้เลยว่าเจ็บมาก หากคนที่อดีตผู้ชายของเธอเลือกนั้นไม่ใช่เพื่อนที่เคยกินเคยนอนเคยช่วยเหลือกันมาตั้งแต่สมัยที่เรียนมัธยมจนกระทั่งกลายมาเป็นเพื่อนร่วมห้องกันเธออาจจะทำใจยอมรับได้มากกว่านี้

ต้องเลวแค่ไหน ต้องหน้าด้านไร้ยางอายแค่ไหนที่เอาแฟนเพื่อน เสพสุขอยู่บนเตียงที่เธอนอน

ภาพที่เธอเห็นคนทั้งคู่นอนกอดก่ายกำลังทำรักกันบนเตียงนอนในคอนโดมิเนียมที่เธอเช่าอยู่กับเพื่อนเลวคนนั้นมันทำให้เธอถึงกับสติแตก

เธอไปเรียนเฉพาะทางการติดเชื้อในโรงพยาบาลที่จังหวัดจันทบุรีเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือน เมื่อวานมีสอบก่อนจบการเรียนการสอน ทางทีมมีปาร์ตี้กันเล็กน้อย วันเกิดเขาที่เราร่วมฉลองกันทุกปีถูกเลื่อนมาเป็นวันนี้โดยที่ฝ่ายนั้นบอกกับเธอว่าเขาเข้าใจดีไม่ต้องกังวลไม่อยากให้เธอเหนื่อยล้ากับการเดินทาง

แรกเริ่มที่คบกันเราคุยกันเข้าใจแล้วว่าจะไม่มีอะไรกันจนกว่าจะแต่งงาน

อาจจะดูเหมือนตนเป็นคนหัวโบราณ แต่ 5 ปีที่ผ่านมาเตวิชปฏิบัติกับเธอเฉกเช่นสุภาพบุรุษคนหนึ่งได้ดี มากสุดคือกอดจูบ นอนด้วยกันแต่ไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้น

เมื่อต้นปี 2566 คุยกันแล้วว่าเราจะช่วยกันขยันทำงานเก็บเงินแต่งงานสร้างครอบครัวแพลนเอาไว้คือต้นปี 2567 แต่ช่วงเดือนกันยายนที่ผ่านมานี้บริษัทเล็ก ๆ ของเขามีปัญหาเธอรู้ว่าเขาเครียดมาก พยายามประคับประคองจิตใจและการเงินในบางส่วนที่เราสามารถทำได้

ในวันหนึ่งที่เขาขอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง คืนนั้นเธอปฏิเสธเขาและเราทะเลาะกัน หลังจากวันนั้นสัมผัสได้ว่าเตวิชหงุดหงิดรำคาญใจ ตัวเธอเองก็ไม่ได้สบายใจเลยสักนิด ปัญหาหลายด้านที่รุมเร้าให้เขาเครียดก็ไม่อยากสุมไฟในใจเขาขึ้นไปอีก

ใจหนึ่งก็คิดว่าคนรักกันจะมีอะไรกันคงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ที่สำคัญอีกไม่นานเราจะเข้าประตูวิวาห์กันแล้ว ตัดสินใจเอาไว้แล้วว่าเซอร์ไพรส์วันเกิดรอบนี้หากเตวิชต้องการอยากทำเรื่องอย่างว่าเธอจะยินยอมเป็นของขวัญชิ้นพิเศษให้เขาอย่างเต็มใจ

ตีตั๋วนั่งรถตู้จากจันทบุรีหวังกลับมาเพื่อเซอร์ไพรส์เขาตั้งใจกลับคอนโดมิเนียมที่ตนเองพักเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งตัวให้สดสวยในวันพิเศษ ไม่ได้บอกเพื่อนตัวดีเพราะรายนั้นส่งไลน์บอกกับเธอเอาไว้ว่าจะกลับบ้านต่างจังหวัด แต่ไฉนเลยกลายเป็นเธอเองที่ถูกเซอร์ไพรส์เมื่อคนทั้งคู่มานอนจิ้มกันหัวร่อต่อกระซิกอย่างมีความสุขบนเตียงนอนของเธอแบบนี้

จำความรู้สึกของตนเองได้ว่าในตอนนั้น เสียงของคนทั้งสองที่ต่างพยายามจะอธิบายอะไรต่อมิอะไรไม่เข้าสู่โสตประสาทของเธอใด ๆ ทั้งสิ้น โกรธมาก เสียใจมาก หน้ามืดตามัวคว้าโคมไฟรูปหัวใจที่ผู้ชายเลวคนนั้นมอบให้เป็นหนึ่งในของขวัญปีใหม่เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาได้ทุ่มลงศีรษะผู้ชายชาติชั่วกระโดดถีบของสงวนให้มันสูญพันธุ์แล้วกระชากหัวคนหน้าด้านแย่งแฟนเพื่อนมาตบไปหลายฉาด ก่อนจะหอบร่างกายบอบช้ำออกจากที่ตรงนั้นมา ของใช้ทุกอย่างของเธอในห้องคอนโดมิเนียมแห่งนั้นเธอยังไม่กลับไปขนออกมาเลยเสียด้วยซ้ำ

เป็นการเริ่มต้นปี 256９　ที่แสนสาหัสของเธอมากถึงมากที่สุด