บทที่ 1 หญิงร้าย ชายเลว (2)

อรนรินทร์มองรุ่นน้องที่แผนกด้วยความเข้าใจ เธอเดินเข้ามากอดน้องเพื่อให้กำลังใจนันทิชา แผลมันยังสดยังใหม่เชื่อแน่ว่าไม่มีใครที่จะสามารถทำใจได้รวดเร็วทันใจขนาดนั้น

ผู้ชายเจ้าชู้ เธอเองก็เกลียดมากไม่ต่างจากนันทิชาเลยสักนิด เพราะคู่ชีวิตของเธอที่เคียงคู่ใช้ชีวิตร่วมกันมาจนถึงเข้าปีที่ห้านี้ได้ อดีตก็เคยเป็นเสือผู้หญิงตัวพ่อถูกเธอปราบราบคาบมาได้จนถึงทุกวันนี้

“พี่ส่งกำลังใจให้นะชา ดีแล้วที่หางโผล่ตอนนี้ให้เราเห็น ดีกว่าโผล่หลังจากที่แต่งงานกันไปแล้ว”

พอพี่เขาคลายอ้อมกอดนันทิชาฝืนยิ้มตอบรับพร้อมกับให้กำลังใจตัวเอง

“ค่ะ ชาก็คิดแบบนั้น แต่อย่าถามนะคะว่าให้อภัยกับสิ่งที่เขาทำกับชาไหม ชาตอบได้เลยว่าไม่ค่ะ”

ถอนหายใจแรง ๆ หนึ่งหนก่อนจะเดินเข้าไปนั่งประจำตำแหน่งของตนเองหน้าเคาน์เตอร์พยาบาลพร้อมที่จะเริ่มงานของตนเองในเช้าวันนี้ ทุกคนได้แต่มองตามด้วยแววตาแห่งความห่วงใย ถึงจะรู้ดีว่านันทิชาเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งมากมายแค่ไหน แต่ภายในใจคงสั่นสะเทือนไปมากมายนัก

ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ชีวิตยังคงต้องก้าวไปข้างหน้า เวลาเท่านั้นที่จะช่วยเยียวยาทุกสิ่งทุกอย่างได้

“เฮ้อ”

ผ่านไปอีกหนึ่งวันกับความรู้สึกที่ยังต้องปรับจูนตนเอง อันที่จริงวันนี้เธอมีเวรพิเศษถึงช่วงเวลาสองทุ่ม หากแต่ว่าหัวหน้าแผนกเข้าใจสภาวะอารมณ์ของเธอดี ออกคำสั่งให้จบการปฏิบัติหน้าที่ถึงแค่เวรเช้าเพราะต้องการให้เธอได้พักผ่อนร่างกายและจิตใจ นันทิชาไม่ได้รบเร้าหรือปฏิเสธยืนกรานจะอยู่ต่อ คิดแล้วว่าก็ดีเหมือนกันวันนี้เธอจะได้เข้าไปเก็บข้าวของเครื่องใช้ออกมาจากที่สกปรกคาวโลกีย์ของคนทรยศหักหลังเธอเสียแต่วันนี้

เดิมทีเป็นคนไม่มีเพื่อนมาก หากแต่พอมีเพื่อนที่สนิทสนมไว้ใจคุยกันได้ทุกเรื่องตอนนี้ก็กลายเป็นคนที่ทำให้ความรู้สึกของเธอแปรเปลี่ยนเป็นตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงเดินทางมาถึงคอนโดมิเนียมย่านพระรามเก้า หยุดยืนหน้าห้องด้วยใบหน้าเรียบนิ่งก่อนจะออกแรงเคาะประตูห้องให้คนข้างในรับรู้

ไม่ได้กลัวการเผชิญหน้า เพียงแต่เธอไม่อยากเจอภาพอุจาดตาอย่างเช่นเมื่อวานอีก

เพียงไม่นานประตูห้องถูกเปิดออก หญิงสาวหน้าหวานท่าทีเรียบร้อยพูดน้อยมองมาที่เธอด้วยนัยน์ตาเบิกโพลงขึ้นด้วยความตกใจก่อนหม่นเศร้าเหี่ยวเฉาลงเมื่อรู้อยู่แก่ใจตัวเองดีว่าทำความผิดที่ไม่น่าให้อภัย

“ชา”

เสียงแผ่วเบาที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางก่อนที่เจ้าตัวจะยืนนิ่งอึ้งเป็นหุ่นยนต์ขวางทางเธอเอาไว้ นันทิชาถอนหายใจแรง ๆ หนึ่งหนก่อนก้าวไปข้างหน้า

“อ๊ะ”

รุ้งพรายอุทานด้วยความตกใจ ใจสั่นไหวก่อนจะก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ในขณะคนที่ถูกยัดเยียดให้เป็นนางมารร้ายในสายตาของคนทั้งคู่ยิ่งมองท่าทีหวาดกลัวของอดีตเพื่อนสนิทตนใจที่มันแข็งแรงขึ้นมาบ้างเริ่มอัดอั้นตันใจขึ้นมาอีกหน เค้นประโยคคำถามเพื่อนสาวสายหวานแต่แอบแรดเงียบด้วยความแค้นเคือง

“กลัวอะไร”

“ชาคือเรา”

นันทิชายังก้าวเดินเข้าหาเพื่อนทรยศด้วยแววตาแข็งกร้าว โดยที่อีกฝ่ายก้าวถอยหลังเข้าห้องไปด้วยเนื้อตัวสั่นเทา

“ฉันถามว่าเธอกลัวอะไร”

“รุ้งขอโทษนะชา รุ้งผิดไปแล้ว”

คำขอโทษพรั่งพรูออกมาพร้อมกับน้ำตาเจือเสียงสะอื้นไห้ นันทิชาสูดลมเข้าปอดลึก ๆ พยายามเข้มแข็งกับสิ่งที่เผชิญอยู่ เบือนหน้าหนีคนที่เธอคิดว่าเป็นเซฟโซนของเธอมาโดยตลอด

“รุ้งขอโทษ ฮือ ๆ”

น้ำท่วมปากหาคำอธิบายใด ๆ มาลบล้างความผิดคงยากยิ่งจะเอ่ย ที่มากกว่านั้นแม่นางเอกสายดรามาขยับเข้ามาคว้ามือของเธอ นันทิชาสะบัดมือหนีอย่างไวราวกับกำลังจับโดนของร้อน

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน”

นันทิชาตวาดลั่น แสดงท่าทีรังเกียจอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด

“ฮึก… ชา รุ้งเสียใจ รุ้งมันเลว ชาจะตบตี ชาจะให้รุ้งทำยังไงก็ได้เพื่อให้ชาหายโกรธ”

ตอนทำไม่รู้จักคิด ภาพที่นอนหัวร่อต่อกระซิกกันบนเตียงยังตามหลอกหลอนเธอให้เจ็บปวดไม่คลาย ทำยังไงก็ได้อย่างนั้นหรือ เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าสิ่งใดก็คือเพื่อนที่รักและไว้ใจหักหลังเราได้อย่างเลือดเย็น มือบางสองข้างกำเข้าหากันแน่น เล็บจิกผิวเนื้อที่ว่าเจ็บยังไม่ได้ครึ่งความเจ็บปวดที่หัวใจเธอเลยสักนิด หันกลับมามองจ้องคนตรงหน้าตาพราว

“ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรหรือทำยังไงจำเอาไว้ว่าฉันจะไม่มีวันยกโทษให้คนทรยศอย่างเธอเด็ดขาด หลีกไป ฉันมาเก็บของ ต่อไปอยากจะเอากันที่ไหนก็ตามสบายได้เลย”

บอกให้หลบไม่หลบยังยืนไหล่ห่องอตัวร้องไห้ คนอื่นมองอาจจะดูน่าสงสาร แต่สำหรับเธอคือไม่ เมื่อครู่ยังทำท่าทีกลัวเธอจนตัวสั่นแต่หน้าด้านหน้าทนเสียเหลือเกิน บอกให้หลบแต่ไม่ยอมขยับหลบหลีกให้ทางเธอแต่โดยง่าย มือบางดันร่างรุ้งพรายให้ถอยห่าง และทันทีที่มือของเธอแตะถูกตัวแม่คนอ่อนแอน่าทะนุถนอมเจ้าตัวก็ทรุดลงไปกองกับพื้นตรงหน้าเธอ ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวเข้าห้องไปด้วยซ้ำ ตามด้วยเสียงตื่นตระหนกตกใจของคนทรยศอีกคนนั้นดังมาจากทางด้านหลังพร้อมกับโผเข้าไปประคองแม่นางเอกผู้อ่อนแอเสียก่อน

“รุ้งเป็นยังไงบ้าง”

เตวิชย่อตัวลงประคองคนร้องไห้ก่อนจะตวัดสายตามองใบหน้าบึ้งตึงของนันทิชา

“ทำแบบนี้ทำไมชา”

นันทิชาสะดุดกึกจ้องเขม็งอดีตคนที่เคยไว้วางใจมอบหัวใจให้ทันใด เป็นเธอเสียงั้นที่กลายเป็นนางมารร้ายในสายตาเขา

“ฉันทำอะไร”