บทที่ 1 หญิงร้าย ชายเลว (จบบท)

“ฉันทำอะไร”

ตอกกลับเตวิชเสียงห้วน

“ชาทำร้ายร่างกายรุ้งอีกทำไม”

“เหอะ นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่มันทำกับเพื่อน”

เธอแรงได้อีกถ้าอยากจะเห็น

“รุ้งไม่ได้เป็นคนเริ่ม พี่เองที่เป็นคนเริ่มต้นทุกอย่าง”

เตวิชประคองรุ้งพรายลุกขึ้น โอบประคองร่างบางของเพื่อนสาวทรยศเธอเอาไว้ในอ้อมกอด นันทิชายิ่งมองทั้งสองแล้วภายในใจยิ่งปวดหนึบราวกับมีค้อนอันใหญ่ทุบลงมาซ้ำ ๆ ไม่ปรานีเธอเลยสักนิด

ยามนี้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลไปเสียแล้ว ไวอย่างใจคิดปรี่เข้าไปตวัดฝ่ามือลงบนใบหน้าคมคร้ามของเตวิชอย่างรวดเร็ว

เพียะ!

“เลว”

พ่นคำด่าใส่หน้าผู้ชายมักมากไม่รู้จักพอ แล้วลามจะเอื้อมมือไปกระชากผมคนในอ้อมกอดของเตวิชเพราะความโกรธ

“หยุดนะ”

แต่ทว่าเตวิชไวกว่าคว้ามือเธอได้ทันแล้วออกแรงผลักเธอกระเด็นออกมาปะทะกับประตูห้อง

“ชา”

ทั้งสองอุทานขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ ในขณะที่เธอเองก็มองหน้าอดีตคนรักด้วยอารมณ์หลากหลายไม่ต่างกัน แค้นเคือง โกรธ เสียใจ ผิดหวัง น้อยใจ ประดังประเดเข้ามา ที่มากไปกว่านั้นคำพูดที่ไม่คิดว่าจะได้ยินออกจากปากคนที่เคยรักจะทำร้ายเธอได้อีกซ้ำ ๆ เหยียบย่ำความรู้สึกเธอประหนึ่งว่าเธอกลายเป็นนางร้ายในสายตาเขา

“เลิกเอาแต่ใจอารมณ์ร้ายได้แล้ว ก็เพราะชาเป็นแบบนี้ไง ใครจะไปทนชาไหว”

ตาสว่างรู้แจ้งเห็นชัดในวินาทีนี้เป็นต้นไป คนที่มันหมดใจเมื่อถึงเวลาที่จะไปเหตุผลมากมายก็สามารถยกขึ้นมาอ้างได้หมด แม้กระทั่งว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเธอไม่ใช่คนเริ่มต้นเลยเสียด้วยซ้ำ มือบางของนันทิชากำเข้าหากันแน่นยืนมองภาพคนทั้งสองด้วยหัวใจที่รวดร้าว

“หึ ทนไม่ไหวเพราะชาไม่ยอมอ้าขาให้สักทีเหมือนอย่างที่อินี่มันทำสินะ”

“ชา”

เตวิชคำรามมองหน้าสวยของพยาบาลสาวตาวาว เรื่องราวระหว่างเขากับรุ้งพรายเกิดขึ้นมาเมื่อหนึ่งเดือนที่ผ่านมา หากจะบอกว่าเขาหวั่นไหวไปกับความน่ารักเอาใจใส่เขาก็ว่าได้ ในช่วงที่เขาเครียดเรื่องงานคนที่ควรอยู่เคียงข้างให้กำลังใจเขาคือคนรัก แต่เจ้าตัวกลับทำงานขึ้นเวรยาว ๆ ไม่มีเวลาให้กันในช่วงนั้น ต่างคนต่างอารมณ์หงุดหงิดกลายเป็นทะเลาะกันบ่อย ท้ายสุดนันทิชาก็เลือกที่จะเสนอตัวไปเรียนเฉพาะทางการติดเชื้อที่จันทบุรีหนึ่งเดือน

แต่เขาก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีอารมณ์รัก โลภ โกรธ หลง ในวันที่อารมณ์อ่อนไหวผสานความเครียดจากเรื่องงาน พอแอลกอฮอล์ได้ที่มีคนที่คุยเข้าใจรู้ใจกัน กว่าจะรู้ตัวว่าทำอะไรผิดมากมายมหาศาลต่อคนรักมันก็กู่ไม่กลับ หลงมัวเมาเข้ากระแสเลือด เสพติดความอ่อนหวานนุ่มนวลของอีกคนไปเสียแล้ว

“ทำไม พูดความจริงแล้วรับไม่ได้หรือไง”

“พี่เสียใจ แต่พี่ทำมันลงไปแล้ว พี่คงไม่แก้ตัวอะไร”

เหตุผลง่าย ๆ ของผู้ชายเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ก็ไม่เข้าใจว่าคบกันมาได้ยังไงถึงห้าปี นันทิชาจ้องสบตาเตวิชชั่วครู่ก่อนจะเบนสายตาไปที่หญิงสาวในอ้อมกอดของเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เชิญปีนต้นงิ้วกันตามสบาย”

นัยน์ตาเธอแดงก่ำมองคนทั้งสองด้วยความแค้นเคืองไม่คลายก่อนจะเบี่ยงตัวเดินหนีเข้าห้องนอนไปเพื่อไปเก็บของสำคัญของตนเอง ชิ้นไหนที่ผู้ชายคนนี้มอบให้เธอเก็บมันทิ้งเป็นขยะเสียหมด ออกจากห้องมาด้วยท่าทีมาดมั่นเข้มแข็ง ก่อนจะลงมาฟุบหน้าร้องไห้อยู่เพียงลำพังที่รถยนต์ของตนเองระบายความรู้สึกที่มันอัดอั้น

จะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงจะโกหกตัวเอง 5 ปีที่เป็นแฟนกันมากลายเป็นไร้ค่าไร้ความหมายภายในแค่ชั่วคืน เขาเลือกผู้หญิงที่สามารถมอบกายและใจให้เขาได้ทันที ไม่ใช่ผู้หญิงที่ยึดมั่นใช้ความรักแทนการใช้พรหมจรรย์ในการประคับประคองรักให้ไปถึงจุดหมายปลายทาง

ก็แค่เยื่อบาง ๆ ที่ไม่ใช่เครื่องการันตีว่าผู้ชายคนนี้จะรักและทะนุถนอมเธอไปตลอดชีวิต แล้วตอนนี้เธอก็เลือกที่จะทำลายมันด้วยการมอบให้กับผู้ชายคนนั้น คนที่เธอรู้จักเขาเพียงแค่ชื่อว่า ดิน

พอกันทีผู้ชายเลว ๆ เห็นแก่ตัวคนนี้ที่ชื่อเตวิช