บทที่ 2 พักกาย พักใจ

บทที่ 2

พักใจ

สองวันที่ผ่านมาพี่หัวหน้าแผนกอนุมัติให้เธอแลกเวรหยุดเพื่อเคลียร์ตัวเอง ในความโชคร้ายนั้นยังคงพอมีโชคดีอยู่บ้างเกี่ยวกับเรื่องที่พัก มีบ้านพักสวัสดิการของโรงพยาบาลไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในส่วนที่ไม่จำเป็นไปเช่าคอนโดมิเนียมอย่างเช่นเก่าก่อน

หอพักพยาบาลไม่มีห้องว่างก็จริง แต่กลับได้โชคหลายชั้นยิ่งกว่าเมื่อพี่สายรหัสชักชวนให้เธอมาอยู่ด้วยกันที่บ้านพักสวัสดิการของพี่เขา พี่วัลภาหรือพี่วัน อายุที่ห่างกันเกือบเป็นรอบตามความจริงนั้นควรจะเรียกว่าป้าแต่ด้วยธรรมเนียมของวิทยาลัยพยาบาลจะรุ่นใหญ่ขนาดไหนก็เรียกพี่ตามที่เคยปฏิบัติสืบต่อกันมา สนิทสนมกันพอสมควรยามมีปัญหาปรึกษาได้ทุกเรื่อง พอน้องเดือดร้อนหรือต้องการความช่วยเหลือพี่ใหญ่ใจดีในวัย 45 ปีก็ไม่รีรอที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือน้องรัก

“ไม่ต้องเกรงใจนะชา ทำตัวตามสบายได้เลยนะหนู ชาก็เหมือนลูกเหมือนหลานพี่คนหนึ่ง”

รองหัวหน้าพยาบาลวัลภายิ้มเป็นมิตรให้กับน้องตระกูลคนสวย พอนันทิชาตอบตกลงรู้สึกดีใจมากที่หลังจากนี้ไปสาวโสดอย่างเธอจะมีเพื่อนพูดคุยกันบ้าง รู้จักกันมาเกือบจะ 9 ปี ตั้งแต่นันทิชาเป็นนักศึกษา 4 ปี จบการศึกษาทำงานที่โรงพยาบาลเดียวกันอีก 5 ปี สายสัมพันธ์แน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น ในบรรดาน้องรหัสแต่ละรุ่นของตนนันทิชาดูจะเป็นคนที่กล้าพูดกล้าเข้าหาเธอมากที่สุด ด้วยนิสัยที่เป็นคนตรง ๆ คิดอย่างไรก็พูดแบบนั้นตรงจริตกันจึงกลายเป็นคู่หูต่างวัยกันอย่างไม่ยากเย็น

“ขอบคุณมากนะคะพี่วัน งั้นชาขออนุญาตเอาของขึ้นไปเก็บในห้องก่อนนะคะ”

“ได้ ๆ ของทุกอย่างที่สามารถใช้ร่วมกันได้ และก็ของกินในครัวชาหยิบใช้หยิบกินได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ ถือว่าพี่อนุญาตแล้วไม่ต้องขอซ้ำ ไม่มีของหวงห้ามอะไร ดีเสียอีกมีคนมาช่วยพี่ใช้หน่อย”

นันทิชาเพียงแค่อมยิ้มน้อย ๆ ตอบรับ กวาดสายตามองทั่วบ้านพักสวัสดิการของพี่รองหัวหน้าพยาบาลแล้วเห็นด้วยทุกประการกับพี่เขา เรื่องข้าวของเครื่องใช้ อารมณ์เด็กหอซื้อของตุนไว้กินไว้ใช้อันนี้คือเรื่องจริง จะว่าไปพี่เขามีบ้านแถวดอนเมืองหลังใหญ่ แต่โรงพยาบาลของเราอยู่ใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร การคมนาคมไปมาอาจจะไม่สะดวกเท่าใดนักหากจะไปกลับในทุก ๆ วัน สาวโสดอย่างพี่เขาเลือกที่จะอยู่บ้านพักในวันทำงานจันทร์ถึงศุกร์ ส่วนเสาร์อาทิตย์กลับบ้านไปใช้เวลาอยู่กับครอบครัว

“พี่วันก็รู้ว่าชากินเก่งนะ”

“เออ… แกจะกินเป็นกะละมังพี่ก็เลี้ยงแกได้สบายอยู่แล้วแหละ”

พูดจบก็หัวเราะชอบใจ แล้วขอตัวขึ้นมาชั้นสองเพื่อเก็บข้าวของและเสื้อผ้าจัดเข้าที่ให้เรียบร้อย ทุกวันนี้ยามมีปัญหาถึงแม้จะไม่มีพ่อแม่อยู่เป็นที่ปรึกษาแล้ว แต่โชคดีเหลือเกินที่ยังมีเพื่อนร่วมงานที่ดี พร้อมจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอทุกเมื่อ ไม่มีใครถามหรือพูดถึงเรื่องร้าย ๆ ที่เธอเจอขึ้นมาอีก พี่ ๆ ในตระกูลที่น่ารักของเธอต่างส่งกำลังใจให้ ชวนเธอไปกินข้าวอยู่เป็นเพื่อนเสริมพลังบวกเพื่อให้เธอทิ้งสิ่งที่ไม่ดีทั้งหมดเอาไว้ข้างหลังแล้วก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง กลับมาเป็นน้ำชาสดใสชื่นใจของทุกคน

เธอใช้เวลาอยู่ในห้องนานพอสมควรจนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“ชาไม่ได้ล็อกประตูค่ะพี่วัน”

วัลภาเปิดประตูแง้มออก ยามนี้พี่ใหญ่ใจดีเปลี่ยนจากชุดพยาบาลเป็นชุดไพรเวตดูสุภาพ ทำให้นันทิชามองพี่รองหัวหน้าพยาบาลด้วยความสงสัย

“วันนี้พี่ต้องไปกินเลี้ยงปีใหม่กับทีมผู้บริหารที่บ้านท่านผู้อำนวยการ คงซักสามสี่ทุ่มถึงจะกลับ ชาอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”

วัลภามองน้องด้วยความเป็นห่วง ย้ายเข้ามาพักด้วยวันแรกก็กลายเป็นว่าเธอทิ้งน้องให้อยู่คนเดียวเสียแล้ว

แต่สำหรับนันทิชานั่นไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด

“สบายมากค่ะ”

ยิ้มหน้าบาน ผ่อนคลายเพื่อให้พี่ใหญ่สบายอกสบายใจ แต่เอ๋ เธอจำได้พี่วันบอกกับเธอว่ารถยนต์คู่ใจของพี่เขาตอนนี้น้ำมันเบรกรั่วถูกนำเข้าศูนย์ซ่อมไปเคลมจะได้กลับคืนวันพรุ่งนี้

“แต่พี่วันไม่มีรถไปนี่ เอางี้เดี๋ยวชาขับรถไปส่งเอง”

ตั้งท่าจะลุกขึ้นเตรียมตัวคว้ากระเป๋าและกุญแจรถยนต์คันเก่ง แต่ถูกรองหัวหน้าฝ่ายการพยาบาลเบรกเธอเอาไว้เสียก่อน

“ไม่เป็นไรชา พี่วันมีคนมารับแล้ว”

“อ๋อ… โอเคค่ะ”

ค่อยใจชื้น สักพักเสียงโทรศัพท์ของพี่เขาดังขึ้น ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นนิด ๆ เมื่อได้ยินประโยคที่เขาโต้ตอบคนปลายสาย

“เดี๋ยวลงไปครับ”

โบกมือลาพี่ใหญ่วัย 45 ปีแล้วหันมาสนใจเก็บข้าวของเครื่องใช้ของตนเองต่อ

ช่วงเวลาสามทุ่มครึ่ง

พรุ่งนี้วันหยุดของเธออีกวัน หลังจากพูดคุยกับพี่ ๆ และน้อง ๆ ในไลน์แอปพลิเคชันของแผนกว่าด้วยเรื่องสถานที่ท่องเที่ยว 2 วัน 1 คืนนี้ ต่างลงความเห็นกันเรียบร้อยแล้วว่าจะไปเกาะเสม็ดใกล้กรุงเทพมหานครมากที่สุด ทริปนี้คงสนุกอย่างเช่นทุก ๆ ปี กินเที่ยวร้องเต้นและจับฉลากของขวัญในธีมตัวอักษรแรกของชื่อเสียด้วย

นอนแผ่ร่างบนเตียงใหม่ในใจพลางนึกถึงการแต่งกายและของขวัญที่จะนำไปจับให้เข้ากับธีมอยู่คนเดียวตามลำพัง

“ชอช้างเหรอ แต่งเป็นอะไรดีน้า”

ก่อนจะดีดมือเปาะไอเดียบรรเจิด ดีที่ว่าวันพรุ่งนี้เป็นวันหยุดอีกหนึ่งวันจะได้รังสรรค์ไอเดียชุดธีมชอช้างขึ้นมาเอง ส่วนว่าด้วยเรื่องของขวัญเธอจดลิสต์รายการเอาไว้แล้วว่าจะซื้ออะไรบ้าง

เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดในช่วงเวลาสี่ทุ่มครึ่ง นันทิชารับรู้ได้ทันทีว่าพี่วันกลับมาจากงานเลี้ยงปีใหม่ เสียงพูดคุยกันเบา ๆ ที่หน้าบ้านลอยมาให้ได้ยินที่บ้านไม้ชั้นสอง คิ้วเรียวผูกโบด้วยความสงสัย

เสียงทุ้มหนักแน่น พอจะฟังออกว่าเป็นเสียงผู้ชาย

ใครกัน เสียงยังหนุ่มยังแน่นเสียด้วย

แฟนพี่วันอย่างนั้นหรือ?

ระยะเวลาคุยกันนานเกือบสิบนาทีที่หน้าบ้านทำเอาคนที่นอนอ่านนิยายบนเตียงใคร่อยากรู้อยากเห็นลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินไปแง้มผ้าม่านส่องลงไปดูที่หน้าบ้าน

แสงไฟสลัวที่หน้ารั้วประตูบ้านทำให้เธอมองเห็นหน้าคนที่โบกมือลาพี่สายรหัสของเธอไม่ชัดนัก แต่ทว่าเพียงแค่เห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายคนนั้นที่ค่อย ๆ เลื่อนกระจกรถขึ้นเพียงชั่วขณะ จู่ ๆ ก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าเหตุใดใบหน้าของชายหน้าคมเข้มคนหนึ่งถึงได้ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด

สะบัดหน้าแรง ๆ หนึ่งทีมองตามรถยนต์คันนั้นคันที่ไม่คุ้นตาจนกระทั่งเลี้ยวออกจากซอยบ้านพักโรงพยาบาลไปแล้วพี่วัลภาของเธอเดินกลับเข้าบ้าน