ตอนที่ 13 ปล่อยให้ทรมาน

“เกี๊ยวรู้ไหม..กาแฟอร่อยต้องกินร้อน ๆ” น้ำเสียงแหบพร่าดังใกล้ชิดหูเธอนิดเดียว

“หมอ!” การขยับลำบากจึงค่อย ๆหมุนตัวช้าๆ แต่กลับขยับไม่ได้ เพราะหมอพอร์ชขยับเข้ามาโอบกอดเธอจากด้านหลัง และเขาก็ทำในสิ่งที่เธอไม่คาดคิด “อุ้ย! หมอ” เธอโดนหมอเล่นขบกัดที่ใบหูเบา ๆ 

“หมอชอบแบบร้อนๆ” เขาอดมันเขี้ยวเด็กไม่ได้ เสียงสั่งแต่เป็นน้ำเสียงแหบพร่า

“ค่ะ หมอ” เธอรับรู้ว่าหมอชอบกินกาแฟร้อน ๆ สิ่งที่รับรู้ได้อีกอย่างคือมีสิ่งหนึ่งที่แข็ง ๆ มันดุนอยู่ตรงก้นของเธอ มันดิ้นได้ เธอไม่ใช่เด็กที่ไม่รู้มันคืออะไร เพราะในโลกออนไลน์ทุกวันนี้มีให้ดูเกลื่อนเต็มไปหมด 

ความร้อนจากร่างกาย ลมหายใจสั่น ๆ ของกันและกัน  เกี๊ยวค่อย ๆหมุนตัวกลับและพยายามใช้มือดันแผงอกกว้างของหมอพอร์ชให้ออกห่าง แต่เขากลับรวบมือทั้งสองข้างของเธอยกเอาไว้เหนือศีรษะ เธอตกอยู่ภายใต้พันธกานของหมออย่างไร้ทางหนี แม้จะรู้สึกอึดอัดอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้รังเกียจ ที่ชัดเจนกว่านั้นคือเกี๊ยวไม่แสดงกิริยาปฏิเสธกลับรู้สึกพอใจกับความวาบหวามอย่างยากจะอธิบาย

“หมออยากกินกาแฟ ที่เกี๊ยวป้อน”

“หมอ หมอต้องกินเองค่ะ”

“ทำไมล่ะ”

“เกี๊ยวป้อนให้ไม่ได้หรอก ก็หมอจับมือเกี๊ยวไว้อย่างเนี่ย”

“หมอไม่อยากกินกาแฟแล้ว”  

แสงไฟสะท้อนกับเนื้อแก้วคริสตัลวาววับ เผยให้เห็นของเหลวสีทับทิมที่แกว่งไกว ปลายนิ้วเรียวยาวที่จับก้านแก้วนั้นดูคมคาย ขณะที่เขากำลังเอนศีรษะไปด้านหลังเล็กน้อย เตรียมจิบไวน์  สายตาของทั้งสองสบกันในจังหวะที่ไวน์แดงกำลังแตะริมฝีปากหยักได้รูปของเขา เป็นภาพเคลื่อนไหวที่เนิบนาบแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด

“เกี๊ยว” 

เด็กน้อยไม่ได้ยินเสียงเขาเรียก ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังลำคอแกร่งของหมอ และพลันสายตาของเธอก็เผลอไปหยุดอยู่ตรงลูกกระเดือกที่นูนออกมาอย่างเห็นได้ชัด มันขยับขึ้นลงเล็กน้อยตามการกลืนไวน์  วินาทีนั้นเอง สายตาคมกริบของหมอพอร์ชก็เลื่อนมาสบตาเด็กน้อยอย่างจัง พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เหมือนจับได้คาหนังคาเขา 

ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาบนใบหน้าของเธอทันที เกี๊ยวรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งเพราะถูกจับได้ว่าแอบพินิจร่างกายเขา ความอับอายทำให้รู้สึกฝืดคอจนต้องกลืนน้ำลายตัวเองลงไปอึกใหญ่ เสียงกลืนนั้นดังราวกับก้อนหินที่ตกลงในความเงียบงัน ขณะที่ไวน์ในแก้วของหมอถูกกลืนลงไปอย่างนุ่มนวลกว่าหลายเท่า

“เอ่อ..หมอบอกอยากกินกาแฟไม่ใช่เหรอคะ แล้วทำไม...”  ใบหน้าร้อนเห่อเมื่อถูกจับได้ว่าเธอจ้องเขาเกินงาม จึงกลบด้วยคำถาม

“อยากลองไหม” เขาเองอยากจะบอกเด็กว่ารสชาติของไวน์ที่ถูกปากแต่ริมฝีปากอวบอิ่มถูกลิ้นถูกใจจนไวน์โปรดของเขาเทียบไม่ติด

“เอ่อไม่ค่ะ”

“หมออยากให้เกี๊ยวลองแล้วจะชอบ”

“มันหวานไหมคะ งั้นเกี๊ยวขอหลอดหน่อยค่ะ ขอชิมนิดเดียว”

“เดี๋ยวหมอเอาให้” เป็นจังหวะที่แก้วไวน์แดงกำลังแตะริมฝีปากหยักหมออีกครั้ง แล้วแก้วคริสตัลวาววับก็ถูกวางบนเคาเตอร์ 

แล้วเขาก็ประทับริมฝีปากเข้ากัน มือหนารั้งร่างบางเข้าแนบชิด ก่อนจะค่อย ๆ ส่งผ่านน้ำไวน์รสชาติดีที่ผสมผสานกันอย่างลง สมกับเป็นไวน์ราคาแพงและหายาก  

คนที่ไม่ได้ตั้งตัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำได้เพียงเปิดรับน้ำไวน์รสชาติดีจากปากของหมอ เธอก็ไม่รู้จะทำอย่างไรหลังจากที่เขาผลักน้ำไวน์เข้ามา ทำได้แค่กลืนลงทั้งหมดตามที่เขาป้อน 

“ชอบไหมครับ” เขาไม่รอคำตอบ ประทับริมฝีปากเข้าหากัน ส่งลิ้นหนาควานหาความหวานของไวน์จากโพรงปาก 

“หวาน ไม่รู้ว่าหวานลิ้นหรือหวานไวน์” 

“อืมม หมอคะ”

“อีกครั้งนะครับ” แล้วแก้วไวน์คริสตันถูกยกขึ้นจิบอีกครั้ง คราวนี้ถูกยกพรวดเดียวหมด ไวน์ราคาแพงไม่ได้ไหลลงคอของหมอ แต่หมอกำลังบรรจงป้อนน้ำไวน์ที่มีรสชาติดีสมกับราคาแพงเพื่อไหลลงสู่ริมฝีหวาน 

ไม่รู้เพราะรสชาติของไวน์ที่เธอเพิ่งเคยได้ลอง หรือเพราะฤทธิ์จูบของหมอพอร์ช ดวงตาปรือหวานริมฝีปากอวบอิ่มเผยอรอรับอย่างใจจดจ่อ

ริมฝีปากประกบแนบชิด ส่งผ่านความหวานผสมกับน้ำไวน์อย่างลงตัว ก่อนที่ลิ้นจะเข้าไปคละคนอีกรอบเพื่อเพิ่มความหวานขึ้นอีก แล้วฝ่ามือหนากอบกำข้อมือเกี๊ยวขึ้นเหนือหัวอีกครั้ง 

“เกี๊ยว อืมม” 

เสียงแหบพร่าทำเอาเกี๊ยวแทบหยุดหายใจ เธอไม่สามารถขัดขืนด้วยมือได้เลย แม้พยายามดีดดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธการ ใบหน้าเห่อร้อนลามไปยันใบหู 

เขาบดจูบอย่างเร่าร้อน พลางดันร่างบางไปติดกับเคาเตอร์ มือที่ว่างอีกข้างประครองใบหน้าหวานให้บดจูบตามอารมณ์ได้อย่างถนัด ปลายนิ้วโป้งไกล่เกลี่ยคราบน้ำไวน์ทั่วริมฝีปากบางสีชมพู ท่อนล่างที่ดุนดันคอยบดเบียดเข้าหา 

“เสียวเหรอครับ ถึงได้เบียดเข้าหาหมอ”

“....” เกี๊ยวเกิดความรู้สึกเบาหวิว ราวกับล่องลอยขึ้นสู่ที่สูง เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเธอไม่ได้ขัดขืนดีดดิ้นออกจากกายเขา แต่... เธอกำลังเบียดร่างกายตัวเองให้แนบชิดกับหมอ 

“อืมม” ลิ้นร้อนหมอกวาดต้อนลิ้นเล็ก มือว่างเริ่มบีบขยำทุกสัดส่วนจนมาหยุดที่ทรวงอก บางสิ่งบางอย่างพอโตอยู่กลางลำตัว หมอต้องส่ายร่อนสะโพกกลมกลึงเพื่อระบายความซ่านเสียวของตัวเอง สองร่างแทบหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียวกัน