Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

หลังจากที่งานศพของป้าพรผ่านไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ ด้วยความอาลัยยิ่งของนางสาวธัญชนก อาบอารี หรือเกี๊ยว ซึ่งเป็นหลานแท้ ๆของป้าพร ที่ป้าพรเลี้ยงมาตั้งแต่เกิดเลยก็ว่าได้ เพราะหลังจากที่น้องสาวของป้าพรได้คลอดเกี๊ยวไว้แล้ว ก็ทิ้งไปอย่างไม่ไยดี จะด้วยเหตุผลใดเกี๊ยวไม่เคยถามป้าพร เกี๊ยวไม่อยากให้ป้าพรต้องคิดมาก เพราะเธอรักป้าพรมาก เกี๊ยวจึงเป็นเด็กดีตลอดเชื่อฟังคำสั่งสอนของป้าพรตั้งแต่เด็กจนตอนนี้ก็เป็นสาวแล้ว นอกจากเธอจะต้องเชื่อฟังคำสั่งสอนของป้าพรแล้วเธอต้องอยู่ในโอวาทของหมอด้วย เพราะหมอเป็นคนส่งเสียให้เธอเรียนตั้งแต่เด็กจนตอนนี้ใกล้จะจบปริญญาตรีแล้ว ตอนนี้เกี๊ยวก็ต้องมานั่งกลุ้มใจอยู่คนเดียวในบ้านหลังเล็ก ๆ แต่ตอนนี้มันหลังใหญ่ขึ้นเมื่อป้าพรเสีย เธอไม่มีใครไม่มีญาติที่ไหนนอกจากป้าพร บ้านหลังนี้คือที่ซุกหัวนอนของเธอกับป้าพร เป็นบ้านพักสำหรับแม่บ้านหรือคนใช้นั่นเอง บ้านหลังนี้เธออาศัยมาตั้งแต่เด็กในตำแหน่งหลานป้าพร ป้าพรเป็นแม่บ้านของบ้านวรโชติเมธีกุล เจ้าของบ้านก็คือหมออคิราห์ วรโชติเมธีกุลหรือหมอพอร์ช เมื่อป้าพรจากไปแล้วตอนนี้ในบ้านหลังนี้ก็มีแค่เธอคนเดียว และบ้านหลังใหญ

“ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมโทรศัพท์ไว้ในรถ”“เดี๋ยวเกี๊ยวไปหยิบให้นะคะ” เกี๊ยวขันอาสา“อื่อหึ” หมอพอร์ชมองสบสายตาที่จ้องเขาอยู่ เขาอมยิ้มและพยักหน้า“ก็น่าจะอยู่ตรงนี้นี่น๊า” เกี๊ยวนั่งหาโทรศัพท์ในรถถที่คิดว่าหมอพอร์ชจะวางตรงนี้เสมอ “เห็นไหม” หมอพอร์ชที่เห็นว่าเธอหายไปนานก็เลยเดินมาดู และอดเป็นห่วงไม่ได้เพราะที่จอดรถออกจะมืดนิดหน่อย เขาถามคนที่นั่งควานหาโทรศัพท์อยู่ในรถตั้งนานแต่ก็หาไม่เจอสักที เกี๊ยวไม่ตอบยังคงหาไปเรื่อย ๆ “อยู่ตรงนี้” หมอพอร์ชเอื้อมตัวเข้าไปในรถกับเกี๊ยวและหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในช่องลับออกมา ซึ่งเป็นช่องที่มีไว้เพื่อเก็บของมีค่าไว้ การเอื้อมตัวเข้าไปในรถของหมอพอร์ชและมีเกี๊ยวที่นั่งอยู่ในเบาะรถอยู่แล้ว รถหรูคันใหญ่หลายล้านก็แคบลงทันที หมอพอร์ชหยุดยิ้มที่มุมปากเพราะได้ยินเสียงหัวใจของบางคน และลมหายใจที่ไม่ค่อยจะเป็นจังหวะปกติเท่าไรเพราะเสียงมันดังออกมาข้างนอก“ก็ใครจะไปรู้ล่ะค่ะว่าหมอเก็บไว้ในที่ลับ” คำพูดที่เกี๊ยวพูดออกในระยะใกล้ชิดนอกจากจะเกิดจังหวะการเต้นหัวใจที่เร็ว และมีลมหายใจอุ่น ๆรดที่ต้นคอของหมอพอร์ช หมอพอร์ชหันหน้าไปทางคนที่พูด“ไม่ลับหรอกเกี๊ยวรู้แต่

เกี๊ยวตื่นเช้าขึ้นมามาด้วยความรู้สึกอ่อนเพลียจากการนอนไม่เต็มอิ่ม เธอคิดทบทวนเรื่องเมื่อคืนทั้งคืน เธอไม่ผิดใช่ไหมที่ปล่อยให้หมอทำแบบนั้น หรือเธอจะต้องอยู่ให้ห่างหมอ แล้วถ้าเขาทำแบบเมื่อคืนนี้อีกเธอต้องทำอย่างไร ถ้าเธอดุเขาแล้วเขาจะโกรธไหม แต่ถ้าหมอพอร์ชหยุดทำแบบนั้นกับเธอไปเลยเธอจะถวิลหาเขาไหม มันเป็นความรู้สึกลึก ๆ ที่เธอควรต่อต้านเขา แต่ทำไมร่างกายของเธอถึงได้ยินยอมยินดีเช่นนี้ เธอพยายามสลัดหัวไปมาหลายครั้ง เพื่อให้ความคิดเรื่องเมื่อคืนออกไปก่อน และต้องไปมหาวิทยาลัยแต่เช้า เพราะวันนี้เธอต้องพรีเซนต์งาน และต้องเตรียมกับเพื่อน ๆก่อนล่วงหน้า อาบน้ำ แต่งตัวให้เร็วที่สุด เกี๊ยวเปิดประตูห้องนอนออกก็ต้องพบกับหมอพอร์ชที่ยืนรออยู่หน้าห้อง“ทำไมตาโบ๋เลย เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ” หมอพูดตามที่เห็น เกี๊ยวดูตาโบ๋และดูอ่อนเพลียก็อดเป็นห่วงไม่ได้“จริงเหรอคะ” เกี๊ยวรีบวิ่งที่กระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่โต๊ะแต่งตัวในห้องทันที เธอรู้สึกวิตกกังวลกับคำว่าตาโบ๋จากหมอ คำพูดของหมอทำให้เธอกลัวว่าตัวเองจะไม่สวย จนลืมไปว่าเขาคือส่วนทำให้เธอต้องตาโบ๋ไม่สวย“เกี๊ยวเลิกเรียนกี่โมง”“เลิกเที่ยงค่ะ วันนี้มีแค่งานพ

“ก็แบบนี้แหละ แบบที่หมอกำลังทำอยู่ คือเกี๊ยว...เอ่อ...”“เกี๊ยวไม่ชอบเหรอ แต่หมอชอบนะ”“เกี๊ยว... เกี๊ยวไม่รู้” เกี๊ยวหลบสายตาหมอเพื่อหลบความอาย เธอไม่กล้าตอบว่าจริง ๆแล้วเธอชอบในสิ่งที่หมอพอร์ชทำเหมือนกัน“แล้วที่อยากไปดูหนังกับเพื่อน สรุปดูหนังรู้เรื่องไหม”“เหอะ” เกี๊ยวส่ายหัว เพราะเธอไม่รู้เรื่องจริง ๆ เธอพิงซบที่ไหล่ของหมอพอร์ชแล้วเธอก็หลับทันที“ฉันก็ดูไม่รู้เรื่องเหมือนกัน”“หมอเป็นอะไรคะ หมอไม่สบายหรือเปล่า” เกี๊ยวรีบลุกขึ้นนั่งทันทีแล้วใช้หลังมืออังที่หน้าผากของหมอ“วัดไข้ให้ฉันเหรอ” หมอพอร์ชเห็นกิริยาน่ารักของเกี๊ยวแล้วก็อมยิ้มพอใจ“ตัวก็ไม่ร้อนนี่ค่ะ ตรงนี้ก็ไม่ร้อน ตรงนี้ก็ไม่ร้อน” เกี๊ยวใช้หลังมืออังที่หน้าผาก และก็เปลี่ยนมาที่ตรงคอของหมอพอร์ช“เกี๊ยวห่วงหมอเหรอ”“ก็ต้องห่วงสิคะ”“ห่วงมากไหม” เสียงคนถามเป็นเสียงแหบพร่าแต่ฟังแล้วรู้สึกละมุนใจ และเหมือนจะไม่ต้องการคำตอบอื่นนอกจากอ้อนให้ได้ตอบว่าห่วงมาก“ก็ป้าพรบอกว่าต้องดูแลหมอดี ๆนะ เพราะหมอทำแต่งานไม่มีเวลาพักผ่อน ห้ามทิ้งหมอไปไหน ต้องคอยรับใช้อย่างใกล้ชิด เพราะหมอคือผู้มีพระคุณ ห้ามดื้อเพราะหมอจะปวดหัว ต้องทำตามคำสั่ง

เป็นเพราะฝีมือใครบางคนจากเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ ทำให้เกี๊ยวจำเป็นก็ต้องเลือกใส่เสื้อคอเต่า แม้อากาศวันนี้จะร้อนกว่าทุกวัน แต่ตัวเสื้อเป็นแบบแขนกุด กับกางเกงขาสั้นสีสันสดใส ให้ลุคชิลล์ ๆ สบาย ๆ หลังจากที่กินหมึกย่างกุ้งย่างตัวใหญ่เบ้อเร่อไปหลายตัวจนอิ่ม ก็มานั่งเล่นในห้องหนังสือของหมอ ซึ่งเป็นห้องที่หมอพอร์ชออกแบบไว้สำหรับเป็นพื้นที่ส่วนตัว นอกจากจะใช้อ่านหนังสือแล้วก็ยังเป็นที่ทำงานส่วนตัวของหมออีกด้วย ป้าหลิวไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในส่วนนี้นอกจากเวลาทำความสะอาดเท่านั้น มีเพียงเธอเท่านั้นที่เข้าออกได้ตามอำเภอใจได้เพราะเหตุการณ์เมื่อคืนยังรู้สึกประหม่าที่จะคุยกับหมอพอร์ช เกี๊ยวจับโทรศัพท์พลิกกลับไปกลับมาอยู่หลายครั้ง เธอไม่แน่ใจว่าจะโทรกลับหมอดีไหม เพราะป้าหลิวบอกว่าหมอพยายามติดต่อเธอหลายครั้งแต่ก็ติดต่อไปไม่ได้ แต่ก่อนที่เธอจะโทรไปก็มีเสียงเพลงสายเรียกเข้ามาก่อน หมอพอร์ช คือชื่อที่โชว์อยู่หน้าจอโทรศัพท์ เธอกดรับสายด้วยมือที่สั่นเล็กน้อยแต่หัวใจกลับเต้นแรงมากพอสายถูกกดรับ หมอก็เอ่ยถามโดยไม่ต้องรอให้คนอีกทางกล่าวทักทายก่อน “ตื่นแล้วเหรอ ป้าหลิวบอกว่าตื่นสาย เป็นอะไรหรือเปล่า”“ปะ เ