ตอนที่ 22 ฝึกหนักจนเหม่อ

ณ มหาวิทยาลัย 

“แกเป็นอะไรยัยเกี๊ยว เหม่อเชียวนะ”

“...” เมื่อเพื่อนไม่ตอบคนเป็นเพื่อนก็แซวต่อ

“คิดถึงบทรักอันเร่าร้อนของหมอพอร์ชเหรอ” เก่งกาจกระซิบถามเกี๊ยวซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เห็นเพื่อเหม่อ ๆ ทั้งห่วงทั้งอดแซวไม่ได้

“เปล่าส่ะหน่อย เก่งพูดอะไร” เกี๊ยวหลุดจากอาการเหม่อทำหน้าเลิ่กลั่กเปลี่ยนสีหน้าที่ขาวเนียนเป็นสีแดงระเรื่องขึ้นทันที เธอไม่ได้เหม่อเพราะคิดถึงบทรักของหมอ แต่ที่เหม่อและน้อยใจด้วยเพราะสามวันแล้วที่หมอไม่ยอมเข้าใกล้เธออีกตั้งแต่วันนั้น คำถามที่วนเวียอยู่ตลอดคือทำไมเขาไม่มา

“อ่าวแล้วเป็นอะไรล่ะ  ไหนลองบอกหมอเก่งหน่อยสิ” เก่งยังคงแซวต่อ

“แกจะแซวอะไรมันหนักหนาเก่ง สนใจที่อาจารย์สอนด้วย” ออยได้ยินเสียงเพื่อนสองคนกระซิบกระซาบกันก็กลัวอาจารย์ได้ยิน และจะโดนตำหนิตามมา

“ชะนีดุ เงียบค่ะ”

“มันแซ่บขนาดนั้นเลยเหรอ เกี๊ยว” เก่งทำเหมือนจะเชื่อฟังที่ออยบอก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหันมาถามเกี๊ยว มันอาจจะเป็นนิสัยของกะเทย  อีกอย่างที่เป็นเอกลักษณ์ไปแล้ว และด้วยความห่วงใยของเก่งที่มีต่อเกี๊ยวด้วย

“เก่ง” เกี๊ยวก้มหน้าม้วนอายเพื่อนเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตั้งใจว่าจะไม่ทำตัวมีพิรุธให้เก่งแซวอีกแล้ว

“ฮื่อ ๆ ฉันอยากได้ผัวเป็นหมอบ้างจัง อยากลองอะไรที่ดุ ดุ” ยิ่งเห็นเพื่อนอายจนม้วนเก่งยิ่งขยันแซว

เมื่ออาจารย์ประจำภาควิชาสัมมนาบัญชีออกจากห้องทุกคนก็หันโต๊ะเข้าหากันโดยมีเกี๊ยวเป็นจุดศูนย์รวม

“แกเหม่ออะไร อาจารย์ถามง่ายๆ ยังตอบไม่ได้” คนที่ยังจอแจเพื่อนก็ยังเป็นเก่งกาจเหมือนเดิม ทั้งในชั่วโมงเรียนและเลิกคลาสไปแล้ว

“คิดถึงผู้ชาย หลงหมอจนโงหัวไม่ขึ้นใช่ไหมยะ”

“พูดบ้า ๆ หน่าเก่ง” ออยพูดตัดเพื่อห้ามปรามเก่ง ที่บางครั้งก็พูดเหมือนดูไม่เกรงใจความรู้สึกของเพื่อน

“หมอพอร์ชจะแซ่บสักแค่ไหนกันเชียว”

เมื่อเพื่อน ๆ คนอื่นเดินเข้าสมทบ ออยและเก่งกาจก็จะเงียบเรื่องนี้ทันที เพราะพวกเขารู้ดีว่าที่สนิทกันคือมีแค่สี่คน ส่วนคนอื่นคือมาเข้าร่วมกลุ่มเพราะต้องทำงานกลุ่มด้วยกันแค่นั้น

“วันนี้เพื่อน ๆ ตกลงจะไปทำรายงานที่บ้านอรัญกัน เกี๊ยวว่าไง”  ออยหันไปถามคนที่เก่งที่สุดของห้อง

“คือ...”  เกี๊ยวนึกถึงคำพูดของหมอพอร์ช  เขาห้ามเธอใกล้ชิดอรัญมากเกินไป  แต่เธอก็ไปทำงานรายงานอีกอย่างเธอไม่ได้ไปคนเดียวมีเพื่อนในกลุ่มสามคน และเพื่อน ๆคนอื่นอีก เพราะรายงานชิ้นนี้อาจารย์ให้จับกลุ่มห้าคนขึ้นไป  

“ไม่ไปก็ได้นะ แต่มันจะไม่ใช่นิสัยของเกี๊ยวนะสิ  เอาหมอออกไปก่อน ท่องไว้คะแนน โอมคะแนนจงมา” เก่งเสนอความคิดเห็นแต่ก็ยังพูดจาเหน็บแนมเรื่องหมอไม่เลิก

“เกี๊ยวไปอยู่แล้ว เรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวเกี๊ยวแยกแยะได้”

“แหม ๆ แยกแยะได้ แยกได้แต่เหม่อแยะทางคาบเลยนะเรา”

“กี่โมง” 

“ก็เนี้ย เลิกจากคลาสนี้แล้วก็ไปกันเลย”

“เก่งก็พูดเกิน จริง ๆแล้วไม่มีอะไรหรอก ถ้าเกี๊ยวไม่ไปพวกเราก็อดคะแนนท็อปสิ คนเก่งของเอกอยู่กลุ่มเราแล้ว เราต้องได้ท็อปด้วย”

“โอเควิชานี้พวกเราก็จะต้องได้ท็อป จัดไป” ทุกคนกำลังเก็บสัมภาระใส่กระเป๋าขณะที่เกี๊ยวเดินไปเพื่อโทรศัพท์

“อ่าวเกี๊ยวไปไหนแล้ว”  

“น่าจะโทรศัพท์รายงานผู้ปกครอง”

“เฮ้อเพื่อนฉันจะโดนหลอกฟันฟรีไหมเนี้ย”

“ยัยเก่งพูดอะไรบ้า ๆ”

“ออยแกอย่าลืมนะ แค่บอกว่าเป็นหมอเป็นนายแพทย์เขาก็ไม่มาสนใจเด็กอย่างพวกเราหรอก หรือถ้าสนใจก็น่าจะเลี้ยงไว้แก้เบื่อแก้เหงา แต่นี่หมอพอร์ชเป็นถึงผู้บริหาร ร้วย รวย เขาจะมาสนใจจริงจังอะไรแค่เด็กในบ้าน”

“แต่เกี๊ยวเพื่อนเราน่าจะรักหมอพอร์ชมากนะ”

“ไม่ใช่แค่รัก หลงเลยล่ะ”

เกี๊ยวเดินออกมาจากกลุ่มเพื่อนเพื่อโทรขออนุญาตหมอพอร์ชเพื่อไปทำรายงานบ้านเพื่อน  และยิ่งเป็นบ้านของอรัญแล้ว เธอยิ่งต้องรายงานให้เขารู้ เกี๊ยวรู้สึกหวั่น ๆ ยังไงไม่รู้เพราะเกี๊ยวรู้ว่าหมอพอร์ชไม่ค่อยโอเคกับอรัญสักเท่าไร

“หมอคะ คือเกี๊ยวจะไปทำงานรายงานบ้านเพื่อนค่ะ”

“บ้านใคร” 

“บะ...บ้านของอรัญค่ะ คือเป็นงานกลุ่มค่ะ”

“ไปตอนนี้เลยหรอ” น้ำเสียงที่นุ่มทุ้มเปลี่ยนเป็นเรียบเย็นขึ้นเล็กน้อยทันที

“ค่ะ หมอไม่ต้องให้คนมารับนะคะเกี๊ยวกลับเองได้”

“ทำรายงานเสร็จแล้วทักมา  หมอจะไปรับเอง”

“ค่ะหมอ”

“ไม่สบายหรือเปล่า ยาที่หมอเอาให้เกี๊ยวได้กินไหม” หมอพอร์ชหมายถึงยาแก้ปวดลดไข้ เพราะรู้มาจากป้าหลิวว่าเกี๊ยวไม่สบาย 

สามวันแล้วสินะ หมอพอร์ชคิดในใจ ตั้งแต่วันที่เธอได้รับการฝึกอย่างหนักจากหมอพอร์ชเกี๊ยวก็จับไข้ทันที  เขาไม่ได้ไปหาเธอเลยเพียงแต่โทรถามอาการ เพราะทั้งติดงานและเขาก็กลัวว่าถ้าอยู่ใกล้เธอแล้วกลัวว่าจะอดใจไม่ไหว  เพราะเขาก็รู้ดีว่าเขาออกจะรุนแรงบ้างนิดหน่อย ทำให้บางจุดบนตัวของเธอได้รับความบอบช้ำบ้างเล็กน้อยจากฝีมือของเขาเอง 

“กินแล้วค่ะ เกี๊ยวไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ”

“ดูแบตเตอรี่โทรศัพท์ด้วย ชาร์จด้วย หมอจะไปรับเอง”

“ค่ะ หมอคะแค่นี้นะคะ”

หมอพอร์ชวางสายจากเกี๊ยวก็นึกถึงไอ้เด็กหนุ่มหน้าหวานที่พยายามเข้าใกล้เกี๊ยวตลอดเวลา  แม้เขาจะส่งสายตาเหมือนหมาหวงก้างให้รู้ เด็กหนุ่มคนนั้นก็ยังไม่สะทกสะท้านอะไร  เหมือนต้องการท้าทายอำนาจของเขา 

“เหม่ออะไรคะหมอพอร์ช”  เสียงพูดร้องทักเหมือนนกแก้วนกขุนทอง ซึ่งหมอพอร์ชจำได้เป็นอย่างดี  โดยไม่ต้องหันไปดูก็รู้เลยว่าเป็นเสียงของใคร

“มาได้ไง หึ”

“อริสคิดถึงพี่พอร์ชค่ะ”