ตอนที่ 12 เพียงภายนอก

“อ้ะ! ค่ะเกี๊ยวเข้าใจแล้วค่ะหมอ” เธอตอบรับด้วยเสียงกระท่อนกระแท่นริมฝีปากอวบอิ่มบ่วมเจ่อเพราะเจอฤทธิ์แรงจูบของหมอพอร์ช 

“ไม่ชอบที่หมอทำเหรอ”

“เอ่อ..”

“ไม่ชอบ หมอจะไม่ทำอีก”

“หมอคะ เอ่อ..” เกี๊ยวไม่รู้เธอพูดอะไรผิด จนทำให้หมอหยุดทุกอย่าง นี่หมอเป็นอะไร “หมอ เกี๊ยวแค่..”

“หืมม ว่าไงครับ” มือใหญ่เริ่มเคล้นคลึงสะโพกผายต่อ และค่อย ๆ กดกายลงคลึงวนเป็นวงกลม เมื่อรู้ว่าเด็กเริมคล้อยตาม พร้อมกับส่งสายตาละห้อยเหมือนกลัวเขาจะหยุดอีก ยิ่งเห็นใบหน้าแดงซ่านยิ่งปลุกเร้าอารมณ์หมอเองก็ไม่อยากจะหยุดสักวินาทีเดียว

“อ๊ะ”

หมอเองไม่รู้จะเลือกอันไหนดีระหว่างโพรงปากที่แสนหวานตราตรึงใจ กับสองเต้าใหญ่แทบทะลักล้นมือเขา ปลายยอดถันกำลังชูชันอย่างตั้งใจเชิญชวนให้ลองกัดชิม สายตาร้อนแรงมองปาดจากยอดชูชันไปหยุดที่ริมฝีปากอวบอิ่ม แล้วหมอก็ตัดสินใจเลือกดูดซับที่เต้าใหญ่ แต่ไม่ลืมควานเอวหวานคอยบดคลึงเรียกเสียงครางจากริมฝีปากอวบอิ่มด้วย

“โอ้วว มันใหญ่จริง ๆ เกี๊ยว อืม จ๊วบ ๆ”

“อะ! หมอขา” ขาเรียวถูกจับอ้าออกกว้าง แล้วเธอก็ได้สัมผัสของอะไรบางอย่างที่แข็งและใหญ่ซ่อนในกางเกงของหมอ

“ซี้ด เรียกหมอขาอีก เรียก” เป็นคำบรรชาการของผู้อยู่บนสุด พร้อมกับเสียงหายใจฟืดฟาด มือใหญ่เปลี่ยนมาไล้แผ่นหลังขาวเนียน ไล้มาถึงสะโพกผายก่อนจะยกขึ้นเหนือพื้นเตียงนุ่ม

“อืมม หมอขา” เด็กว่านอนสอนง่ายเรียกหมอขาเสียงอ่อนเสียงหวาน  เกี๊ยวไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าระหว่างหญิงชายจะร้อนแรงถึงขนาดนี้ เธอไม่ใช่เด็กไร้เดียงสา เพียงแต่ยังไม่เคยมีประสบการณ์จริง ๆ เคยเห็นภาพในโซเชียลพอผ่าน ๆ เท่านั้น 

“โอ้ววเกี๊ยวครับ หมอใจจะขาด อ่าส์” ความอดกลั้นแทบระเบิดเป็นเสี่ยง เขาอยากจะกระแทกจุดกระสันในตอนนี้ให้รู้แล้วรู้ลอด

“หมอขา” 

ยิ่งก้นงอนของเธอถูกยกขึ้นสูง เธอยิ่งได้สัมผัสความแข็งแกร่งของกาย หมอ  แม้ยังไม่ได้สอดใส่เพียงภายนอกยังร้อนแรงดั่งเปลวเพลิง หมอทำเกี๊ยวแทบจะละลายสลายไปกับเตียงนอนของตัวเอง

“อืมมม เด็กน้อย...”

สองร่างรับรู้ถึงหัวใจที่เต้นระรัวของกันและกัน หมอเกร็งปลายลิ้นไล่วนยอดชูชันก่อนลากเรียวลิ้นระเลียดเป็นวงกลมไปรอบ ๆ ฐาน  สองเต้าใหญ่ทั้งสองข้างมันล้นมือจนคนดูดอยากจะเก็บไว้หมดทีเดียว จนต้องตะโบมดูดดันสองเต้าอย่างหนักจนเกิดเสียงดังออกมาด้านนอก ช่วงล่างแข็งขืนดุนดันเนื้อผ้าเพราะอยากออกมาข้างทักทายเต็มที  ฝีปากอวบอิ่มเผยอเสียวจนตัวโก่งหายใจถี่จนทวงอกกระเพือม คนที่อยู่ด้านบนเห็นเป็นต้องคลั่ง จนต้องงับลงที่ต้นคอเพื่อระบายความร้อนของตัวเอง ลมหายใจถี่แผงอกสั่นไหวเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ   จับจ้องจ้องเบื้องล่างด้วยใจระทึก มือหนาค่อย ๆ ไล้ฝ่ามือสัมผัสทุกอณูเนื้อจนถึงส่วนสงวนด้านหน้า 

“อ๊ะ หมอ ยุ หยุด” เกี๊ยวเบิกตาโตพร้อมใบหน้าเห่อร้อน เธอหยั้งใจตัวเองแทบไม่ได้ รีบตะปบฝ่ามือบนส่วนสงวนของตนไว้  ใบหน้าหวานผละไปสั่นไป 

“อืมม เกี๊ยว” 

“อืมม หมอขา  หนูนุดาคงจะรอเราแล้วค่ะ” แม้จะรู้สึกซ่านเพียงใดแต่เธอก็ต้องให้เขาหยุด คงไม่ดีแน่ถ้าหนูนุดาวิ่งเข้ามาเห็นเธอกับพ่อในสภาพนี้

“เกี๊ยว” ยิ่งหมอได้สัมผัสกับความเปียกชื้นผ่านเนื้อผ้ากางเกงเขาเองก็ไม่อยากหยุด  สายตาละห้อยแสนเสียดายเหมือนคนแก่กำลังโดนขัดใจแต่ก็ไม่ได้โกรธและเข้าใจในความหวังดีของเธอ  

หมอพอร์ชลงมาหาหนูนุดาก่อนและปล่อยให้เกี๊ยวได้แต่งตัว  เธอใส่กระโปรงสั้นพลิ้วสีขาวมีระบายลูกไม้เล็ก ๆ ตรงขอบโปรง ซึ่งเข้ากับเสื้อลายสายเดี่ยวตัวสั้นมีเชือกผูกประดับที่เอว มองแล้วก็หวานเหมือนสาวญี่ปุ่นยังไงยังงั้นเลย สายตาร้อนแรงมองเด็กตั้งแต่ก้าวลงจากบันได แทบจะปลดเชือกผูกออกด้วยปากของเขาเอง

สายตาคมเข้มเหมือนเปลวไฟแผ่ความร้อนซ่านไปทุกอณูเนื้อ สบสายตากันชั่วขณะ  ความร้อนแรงที่เปิดเผยทำเอาเด็กเกี๊ยวหน้าร้อนเห่อ 

“พี่เกี๊ยวจ๋า”

“จ๋า ว่าไงคะ”

“นุดาอยากกินฟ๊อฟฟี้”  เกี๊ยวได้ยินนุดาเรียกชื่อทอฟฟี่ก็หัวเราะชอบใจ 

“ถ้ากินแล้วก็ต้องแปลงฟันนะคะ เดี่ยวฟันหลอไม่สวยน๊า”

“โอเคค่าพี่เกี๊ยว”

“กินทอฟฟี่แล้วเราไปอ่านหนังสือที่ห้องกันค่ะ”

“เย้ ๆ ไปกันค่ะหนูนุดาอยากฟังนิทานแล้ว” เกี๊ยวจูงมือหนูนุดาขึ้นห้อง ห้องของหนูนุดาซึ่งเป็นห้องเล็ก และอยู่ติดกับห้องของหมอพอร์ช  เป็นห้องที่ภรรยาของเขาตั้งใจทำไว้ให้ลูกสาว แม้ทั้งสองจะเลิกลากันไปแต่ห้องนี้ก็ยังเหมือนเดิม เกี๊ยวรู้ว่าห้องไหนเป็นยังไงเพราะเธอเดินเข้าออกทุกห้องเพื่อทำความสะอาดช่วยป้าพรตั้งแต่เล็กจนโตเป็นสาว

เธอพาหนูนุดาไปล้างมือล้างเท้าแล้วก็พาสาวน้อยมานอนที่เตียง และก็ไม่ลืมที่จะหยิบหนังสือนิทานขึ้นมาอ่าน อ่านได้ไม่ถึงสามหน้าหน้าไม่นานหนูนุดาก็หลับพริ้ม น่าจะเล่นกับคุณพ่อจนเหนื่อยจึงทำให้เพลียหลับไป เธอมองหน้าเด็กน้อยแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า  ถ้าเธอมีลูกแบบนี้บ้างก็คงจะดี ชีวิตคงจะมีความสุขไม่เงียบเหงา  คิดแล้วก็ต้องสลัดความคิดออกไป  เพราะขณะนี้พ่อของลูกก็ยังหาไม่เจอ หรือไม่อาจจะยังไม่เกิด นึกแล้วก็ขำตัวเอง แต่เกี๊ยวก็แอบคิดว่าถ้าพ่อของลูกเธอคือหมอพอร์ชล่ะจะเป็นไปได้ไหม แล้วเสียงประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างเบามือ เกี๊ยวหันไปมองตามเสียงนั้น

“หมอ” 

“หนูนุดานอนแล้วเหรอ”

“ค่ะ เพิ่งหลับ”เกี๊ยวหันไปตอบด้วยเสียงเบาที่สุด แต่พอที่หมอพอร์ชจะได้ยิน  สองสายตาสบกันอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าอุณหภูมิห้องร้อนขึ้นทั้ง ๆ ที่ห้องนี้ก็เย็นเพราะติดเครื่องปรับอากาศ และหน้าเธอรู้สึกร้อน ๆ บางทีก็รู้สึกหนาว ๆทุกครั้งที่ต้องสบตากับหมอ ก็เหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายมันยังตราตรึงไม่เคยจางหายเลย  เกี๊ยวเลยยกมือขึ้นเช็ดจมูกของตัวเองไปมาเพื่อแก้เขิน 

แต้ก็ไม่อาจพ้นสายตาของหมอพอร์ชได้ที่ตอนนี้แอบยิ้มกริ่มอย่างพอใจ  ก่อนจะเดิมมานั่งลงข้าง ๆตัวเธอเพื่อดูหนูนุดาอย่างใกล้ ๆ ตอนนี้เกี๊ยวรู้สึกไม่ใช่ร้อนแค่ที่หน้า แต่ความร้อนมันแผ่ซ่านไปทุกจุดที่เขาสัมผัสราวกับมีไฟร้อน พยายามใช้มือดันแผงอกให้ออกห่าง เสียงของหมอพอร์ชหัวเราะหึ ๆ อย่างเจ้าเล่ห์ จนเธอเองก็รู้สึกหมั่นใส้

“หนูนุดาหลับแล้ว ฉันขอกาแฟสักแก้วได้ไหม” หมอพอร์ชหันมาสั่งกับเธอในระยะใกล้ชิด 

เกี๊ยวสัมผัสได้กับลมหายใจอุ่น ๆ และกลิ่นหอมของผู้ชายสะอาด ๆ บางครั้งเธอก็อยากจะก้มลงดมตัวหมอพอร์ชจริง ๆ ว่าความหอมมันมาจากไหน

“ดะ ได้ค่ะ” ความรู้สึกเหมือนโดนไฟช๊อตยังไม่หาย  เมื่อได้ยินคำสั่งเกี๊ยวก็รีบลุกขึ้นที  

“ชงกาแฟเสร็จแล้วก็รออยู่ที่ห้องทำงานนะ มีงานด่วนอยากให้เกี๊ยวช่วยหน่อย” 

เกี๊ยวรับทราบคำสั่งแล้วก็รีบลงมาปฏิบัติ ในขณะชงกาแฟอยู่ก็อดคิดถึงความหลังไม่ได้ ตั้งแต่เกี๊ยวเข้าเรียนมหาวิทยาลัยหมอพอร์ชจะชอบทำกับเธอแบบนี้เป็นประจำ  ไม่ใช่สินะ ตั้งแต่หมอพอร์ชหย่ากับภรรยาเขาก็ชอบมาอยู่ใกล้ ๆเธอ และชอบทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหว วูบ ๆ หวาม ๆ ร้อนผ่าวไปทั้งตัว บางครั้งเธอรู้สึกแปลก ๆ เธอไม่กล้าที่จะว่าเขา เพราะเขาคือนายจ้างเขาคือผู้ปกครอง หรือว่าเกี๊ยวเองรู้สึกชอบในสิ่งที่หมอพอร์ชทำมาตลอด