ตอนที่ 2 พบกันนับเป็นวาสนา

พรูด…ฮ่า ฮ่า ฮ่า อุ๊บ…ฮ่า ฮ่า

พรืด…

กงฉางหมิง ศอกไถลหล่นจากท่อนขา คางของเขาจึงตกกระแทกสันมือตัวเอง ดวงตาเหยี่ยวเบิกโตอึ้งงัน คางที่เจ็บยังไม่เท่าเจ็บที่ใจ

‘ชายขยะเปียก?! เขาเนี่ยนะ’

หวังหยูซินขมวดคิ้วเอียงคอครุ่นคิด เห็นชายอีกคนในรถหัวเราะจนน้ำตาเล็ด จึงอ้าปากถามไม่แน่ใจ

“มิใช่ขยะเปียกหรือ…พยาบาลสวีบอกข้า...ฉันว่าชายปากพล่อยที่มาทักหญิงสาวที่เดินคนเดียว มักเป็นชายขยะเปียก เจ้าชู้เสเพล”

ยิ่งคนแต่งตัวฉูดฉาดจัดจ้านเช่นนี้ต้องใช่แน่

หวังหยูซินเหลือบมองเสื้อสีแดงทับทิมมันวาวที่ไม่ทบสาบ แถมยังเปิดโชว์ผิวเนื้อจนถึงกลางอกแล้วเบือนสายตาหนี ติ่งหูมีหินขัดที่ล้อแสงไฟวิบวับ (เพชร) แขนเสื้อก็พับขึ้นจนเกือบถึงข้อศอก

การแต่งกายเยี่ยงบุรุษไม่สามไม่สี่ [1]

ดูเสเพลกว่าศิษย์น้องตอนปลอมเป็นชายเสียอีก

กงฉางหมิงรู้สึกเหมือนถูกรังเกียจทั้งที่ลูกแมวจอมหยิ่งนี่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้า

“ยอมแพ้~ พวกพี่ชายไม่ใช่คนไม่ดี เห็นคนเจ็บอย่างเธอยังมาอุ้มคนไม่ได้สติเลยคิดอยากจะช่วยเหลือ ทำความดีสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น”

“พูดมากหว่านล้อมล้วนไม่คิดดี...” เด็กสาวพึมพำเสียงเบา แต่ขมับชายหนุ่มเต้นตุบ มุมปากก็กระตุกยิก

“โอ๊ย…ฮ่า ฮ่า ไม่ไหว จะตายแล้ว…เหล่าหมิง ผมชอบเธอว่ะ” สือหย่งเลี่ยง หัวเราะจนหายใจไม่ทัน เขายกนิ้วให้เด็กสาว เรื่องนี้ต้องเล่าให้พวกเพื่อนที่รออยู่ฟัง

“ให้พวกพี่โทรเรียกรถพยาบาลไหม หรือตามญาติมารับพวกเธอ” กงฉางหมิงพยายามยิ้มให้ดูเป็นคนดี แต่สันกรามปูดนูนฟ้องว่าอยากขบหัวเด็กสาวแค่ไหน

“เรียกเจ้าหน้าที่ทางการมาได้ไหม…คะ”

“ได้มันก็ได้อยู่ เธอไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?” ชายหนุ่มลังเลแต่ก็ขยับลงจากรถคิดจะเข้าไปดูอาการหญิงสาวที่หมดสคิ

“ไม่ใช่เธอจะเรียกตำรวจมาจับนายหรอกนะ” สือหย่งเสี่ยงหน้าตาตื่นรีบมาดึงแขนเพื่อนไว้

“…” หวังหยูซิน / กงฉางหมิง

พวกเขาสองคนถอนหายใจพร้อมกันใช้สายตามองคนโง่แล้วเบือนหนี

“เฮ้ เฮ้ สายตานั่นมันอะไร”

“รถพยาบาล” เลิกคิ้วข้างหนึ่งรอคำตอบ

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ครึ่งเค่อเธอก็ตื่นแล้ว” กงฉางหมิงพยักหน้ารับรู้ เขาหยิบมือถือมาโทรแจ้งเหตุ

“บอกตำรวจว่าอะไร”

“อืม…แจ้งเหตุพยายามลักทรัพย์ ทำร้ายร่างกายค่ะ”

“ผู้ต้องสงสัยล่ะ”

“หมายภึงคนร้ายใช่ไหมคะ”

หวังหยูซินเอียงหัวแล้วหยุดนิ่งเล็กน้อย ใช้คางเรียวแหลมกับปากบุ้ยใบ้เป็นสัญญาณ กงฉางหมิงกดหน้าลงก้าวเท้าเดินตามรถเข็นไป

“เดี๋ยววววว หยุด...อย่าทำเป็นไม่สนใจฉันสิ เฮ้! จะคุยรู้เรื่องกันสองคนแบบนี้มันเสียมารยาทนะ นี่...” สือหย่งเลี่ยงทำหน้าเหมือนสะใภ้ที่ถูกรังแก รีบลงจากรถตามติดด้านหลัง

หวังหยูซินค่อนข้างเห็นใจ มองไปทางชายอีกคน “เหนื่อยหน่อยนะคะ”

“อืม ชินแล้วล่ะครับ”

‘สองคนนี้เกินไปแล้วนะ ไปสนิทสนมกันตอนไหน แถมยังทำเป็นไม่สนใจฉันอีก’

คนที่เดิมตามหลังขมุบขมิบไม่กล้าออกเสียง เพราะสายตาเย็นจัดที่ส่งมาเขาจึงหุบปากฉับ

“อืม…เวียนหัวจัง”

เลี้ยวอีกครั้งก็จะถึงจุดที่หวังหยูซินทิ้งคนร้ายไว้ จังหวะพยาบาลสวีตื่นขึ้นพอดิบพอดีเหมือนคำนวณไว้ เด็กสาวรีบส่งตัวพยาบาลให้ไปทางพี่ชายขยะเปียก เธอเห็นเขาเบี่ยงตัวหลบเร็วเหมือนใช้ท่าร่างไร้เงา ใช้หลังมือดึงแขนเสื้อบังผิวกระแทกแขนพยาบาลตัวเซถลาเข้าอ้อมแขนชายปากเปราะ

เอ๊๊ยด เอี๊ยด อี๊ด…

หวังหยูซินโคจรลมปราณเกร็งกำลังแขนหมุนล้อรถเข็นที่ฝืดจากสนิม รถพุ่งทะยานไปข้างหน้าจนมองตามไม่ทัน

“แก! นังแพศยา นังปีศาจปล่อยพวกฉันนะเว้ย’

‘คุณหวังปล่อยพวกผมไปเถอะ ผมไม่กล้าแล้ว”

เธอรีบมาถึงตัวชายสองคน ดึงเข็มเงินที่ปักคาตามจุดต่าง ๆ เก็บใส่กล่อง กงฉางหมิงเดินมาถึงช้าไปครึ่งก้าวทุกอย่างก็กลับมาปกติ

“คนร้ายมีสองคนสินะครับ คุณหนูไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพี่ชายจัดการให้”

“ผู้หญิงคนนี้ไม่ใข่คน ยัยนี่ใช้วิธีประหลาด ๆ ทำให้พวกเราขยับตัวไม่ได้ เหวอ…” นายไหลว่าร้ายด่าทอนึกว่ายังขยับตัวไม่ได้ มาตอนนี้ทั้งตัวคนล้มตึงหน้าคว่ำ ขากับแขนที่ค้างแข็งไว้นานยังชาอยู่

“พี่ชายขยะ…”

“พี่ชายกง! หรือจะเรียกเหล่ากง [2] ก็ไม่ติด” กงฉางหมิงแก้คำเรียกเสียงห้วน ตอนท้ายกลับลากเสียงขี้เล่นขยิบตาให้อีกที

“…” หวังหยูซิน

‘ไม่คิดจะตามมุกหน่อยเหรอเนี่ย’ กงฉางหมิงยกมือปิดหน้าหนีอาย ไม่เคยเจอผู้หญิงไร้ความสนใจ แถมมองเขาเหมือนคนบ้าแบบนี้มาก่อน

“ฮ่า ฮ่า บรรพบุรุษน้อย เธอเจ๋งจริง ๆ ไม่เคยเจอคนที่แค่อยู่เฉย ๆ ก็ทำพี่ใหญ่กงคนนี้พูดไม่ออก ฉันอยากตั้งป้ายบูชไว้กราบเช้ากราบเย็นเลยล่ะ”

สาปแช่งให้ข้าตาย? จึงจะตั้งป้ายบูชา

“อย่าลืมเรียกย่าทวดหวังตอนเผากระดาษ”

นายเติ้งที่นั่งเงียบขยับตัวถอยหลังไปทางตรอกเล็ก

“อ๊ะ…คุณตำรวจจับตัวคนร้ายเลยค่ะ กำลังจะหนีแล้ว”

พยาบาลเดินมาพร้อมตำรวจสองคนเห็นหนึ่งในคนร้ายกำลังจะหลบหนีจึงตะโกนเตือน นายเติ้งนิ่วหน้าเสียดายและเหมือนจะคิดหาทางรอดได้

“พวกคุณไม่มีสิทธิ์จับผมนะ ไหนล่ะหลักฐาน พูดปากเปล่าคิดจะจับใครก็ได้เหรอ”

“ใช่ ๆ เสี่ยวเติ้งพูดถูกพวกเราไม่ได้ทำอะไรนังผู้หญิงสองคนนี้เลยนะคุณตำรวจ เราเป็นฝ่ายถูกทำร้ายเสียด้วยซ้ำ”

นายไหลกับนายเติ้งร้องรับกันเป็นลูกคู่ ยึดจับหนทางรอดใบหน้ายิ้มแย้มเย้ยสองสาว ตอนนี้ทำยังไงก็ได้ต้องเอาตัวให้รอด หนทางรวยค่อยวางแผนทีหลัง

“เพ้ย…พวกเราไม่ได้โกหกนะคุณตำรวจ พอมาถึงนี่นายคนนี้ก็โผล่มาดักเราไว้ นายเติ้งก็เอามือปิดปากฉันไม่ให้ร้องให้คนมาช่วย”

พยาบาลสวีโมโหจนตาแดง เธอกระทืบเท้าแบบขัดใจ

“เฮอะ…แถวนี้มันเป็นที่ตาบอดไม่มีกล้องวงจรปิด แน่จริงเปิดหลักฐานมาวัดกันเลย ถ้าไม่มีก็หุบปากไว้ระวังฉันฟ้องกลับนะ”

“หนอยแน่…ไอ้พวกหัวหมอ”

“พวกผมไปได้แล้วใช่มะคุณตำรวจ เสียเวลาทำมาหากิน”

หวังหยูซินมองส่งคนร้ายทั้งวองด้วยสายตาลึกล้ำ ตอนฟังคำโต้แย้งเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง นางรู้สึกอึดอัดที่ไม่รู้เรื่อง ทั้งภาษาที่ฟังไม่เข้าใจ ไหนจะของที่เรียกว่า ‘กล้องวงจรปิด’ ต้องใช้เป็นหลักฐานให้เจ้าหน้าที่

“พี่ชายกล้องวงจรปิดคือสิ่งใด”

กงฉางหมิงอึ้งกับคำถาม เขาคิดว่าเธอล้อเล่นแต่ดวงตาใสแจ๋วกระจ่างมีแต่การรอคำตอบอย่างจริงใจ ไม่มีการล้อเล่นหรือสิ่งอื่นเจือปน

ชายหนุ่มเปิดให้เธอดูคลิปภาพจากกล้องวงจรปิด

“ท่านบอกว่า สิ่งนี้บันทึกคนลงไป ทำให้เรารู้ว่าเขากระทำการใดมาใช่หรือไม่”

“ใช่แล้วล่ะ แต่จะบันทึกได้ก็ต้องมีกล้องแบบนี้ติดตั้งในรัศมีใกล้เคียง แถวนี้บังเอิญไม่มีกล้องติดไว้" กงฉางหมิงอธิบายให้เธอเข้าใจอย่างใจเย็น ความอดทนใจเย็นแบบไม่เป็นตัวของตัวเองค้านสายตาเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กอย่างสือหย่งเลี่ยง

“พี่ใหญ่หมิง พี่คุยกันรู้เรื่องได้ยังไง ผมแทบฟังไม่ออกเลยว่าเธอพูดอะไร”

“ชี่..ขอบคุณมากนะคะคุณตำรวจ ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้เสียเวลาราชการ” พยาบาลสวียกนิ้วชี้แตะปากตัวเองบอกใบ้ให้คุณชายสือหยุดพูด จากนั้นก็หันไปส่งตำรวจกลับสถานี

“คุณพยาบาลสรุปเรื่องที่คุณหวงใช้คำพูดแปลกจากคนอื่นนี่มันยังไงเหรอครับ”

สือหย่งเลี่ยงรอจนแน่ใจว่าตำรวจไปแล้วรีบถูมือเข้ามายืนทำสายตาอยากรู้ ถ้าไม่ได้รับความกระจ่างคงไม่ยอมจากไป

“ฉันเล่าได้ไหมคะคุณหวัง…โอเค ที่จริงคุณหวังเธอมีภาวะความจำสับสนเนื่องจากความจำเสื่อมค่ะ เธอใช้ภาษาจีนตัวเต็มแบบคนโบราณใช้กัน ใช้ไป่ตู้ [3] คุยกับเธอสิคะ”

พยาบาลสวีชูมือถือยิ้ทกริ่มใส่สือหย่งเลี่ยงที่ยกมือตบหน้าผากตัวเอง ชายหนุ่มลืมคิดไปสนิทใจ

หวังหยูซินให้พยาบาลพูดถึงเพื่อเป็นข้อแก้ตัวชั้นดีในความแปลกของเธอ นางหายใจเข้าบอกกับตัวเองให้ใจเย็น

ในเมื่อมาแล้วก็ต้องอยู่ให้ได้!

หญิงสาวกำแขนเก้าอี้แน่น ชำเลืองมองชายที่ภายนอกดูเสเพลแต่กลับแอบซ่อนความสามารถไม่น้อย

ชายคนนี้ปกปิดตัวตนไว้ภายใต้ความเสเพล

“ออกไปกันเถอะค่ะ เรายังต้องไปธุระอีกหลายที่”

“ขออนุญาตครับ มาพี่ชายช่วยเข็นดีกว่า”

กงฉางหมิงพูดขอตามมารยาท แต่ลงมือทันที สิ่งเล็กน้อยพวกนี้เผยให้เห็นแจ่มชัดว่าเป็นคนที่เคยชินกับอำนาจ คำพูดเขามึน้ำหนักให้คนทำตาม

หวังหยูซินคิดวิเคราะห์แยกแยะตัวตนของเขาแบบไม่รู้ตัว

ตามลักษณะนิสัยแท้จริงของนางจะไม่สนใจเรื่องของผู้อื่น ทุกเรื่องล้วนปล่อยผ่านไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

ในชีวิตนี้สิ่งที่นางใส่ใจมีเพียงศิษย์น้อง อาจารย์ทั้งสอง และเจ้าหุบเขาหงถาวเท่านั้น

“แยกย้ายกันตรงนี้เถอะ ขอบคุณพี่ชายทั้งสองมากค่ะ…”

หวังหยูซินกดหัวคิ้วด้วยความยุ่งยากใจ นางไม่อยากติดหนี้บุญคุณผู้อื่น นึกถึงขวดยาในล่วมยาคิ้วยิ่งกดลึก

‘เหลือแต่พวกพิษสลายเส้นเอ็น หงอนกระเรียนแดง คงให้เป็นของตอบแทนไม่ได้กระมัง’

กงฉางหมิงมองหน้าแมวน้อยที่มุ่ยลง ใบหน้าจริงจังเคร่งเครียด อยากรู้ว่าสมองน้อย ๆ นั่นมีความคิดแปลกประหลาดอะไรอยู่

ซึ่งแปลกจนเขาคาดไม่ถึงเชียวล่ะ

ใครเขาให้ยาพิษร้ายแรงเป็นของขวัญกันเล่า!

“ไม่ให้พวกพี่ไปส่งจริงเหรอ ส่งได้นะ พี่ว่างมากจ้า” สิอหย่งเลี่ยงยิ้มกว้างตาหยีเห็นฟันขาวเป็นประกายครบสามสิบสอง

ชายหนุ่มเป็นหนุ่มผิวขาว หน้าเรียวตามสเปกสมัยนิยม มีความขี้เล่นกรุ้มกริ่ม บุคลิกเป็นคนพูดเก่ง อารมณ์และคารมดี

‘โอ้โห…ดาเมจแรงมาก ใจสั่นเลย’

พยาบาลสวีโดนความหล่อของคุณขายสามตระกูลสือกระแทกตาจนใจเจ็บต้องยกมือมากุมอก มืออีกข้างก็ยกขึ้นมาปิดตากันความเจิดจ้า

‘กรี๊ด…วันนี้โชคดีจริง ๆ ได้คุยกับสองคนนี้ตัวเป็น ๆ ขอถ่ายรูปลงเว่ย [4] ได้ไหมเนี่ย’

ในขณะที่พยาบาลสวีกำลังขื่นชมสองหนุ่มทายาทตระกูลดัง หวังหยูซินยังคงคิดตอบแทน

‘จริงสิ ทำสิ่งที่ข้าถนัดเป็นการตอบแทนก็สิ้นเรื่อง’

“พี่ชายทั้งสอง ขอให้ฉันตรวจชีพจรเป็นการตอบแทนในความข่วยเหลือเถอะนะคะ”

“ไม่ต้องหรอก เรื่องเล็กแค่นี้เองครับ” กงฉางหมิงรีบปฎิเสธ หลัก ๆ เขาคิดว่าเด็กสาวคงล้อเล่นขำ ๆ เขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ถึงต่อให้เธอพอมีฝีมืออยู่บ้างด้วยอายุเท่านี้ คงไม่ได้มีความรู้อะไรมาก

ร่างกายของเขาจะให้ใครมาตรวจสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง

เป็นความคิดที่สมเหตุสมผล แต่เหนือสิ่งอื่นใด หากชายหนุ่มรู้เหตุผลที่ลูกแมวจอมหยิ่งในสายตาเขาคิดอยู่…มีหวังได้กระอักเลือดตาย

“ไม่ตรวจจริง ๆ เหรอคะ ฉันเก่งมากนะคะ รักษาโรค…แฮ่ม มานักต่อนัก”

หวังหยูซินกระดากที่จะพูดออกมา ใบหน้าเฉยชาซับสีระเรื่อขึ้นมานิดหนึ่ง แต่ใบหูก็ฟ้องความรู้สึก มันกระดิกไปมาและแดงดั่งหยดเลือด

เมื่อก่อนเธอไปตรวจรักษาให้เหล่าพี่สาวในหอเฉียนหว่านฮวา หอโคมเขียวในแดนอู่จงบ่อยครั้ง

‘บุรุษเสเพลมักป่วยเป็นโรค ‘นั้น’ มิใช่หรือ?’

[1] ไม้สามไม่สี่ - ไม่เป็นโล้เป็นพาย ไม่ได้เรื่อง

[2] เหล่ากง – สามี เป็นการเล่นคำพ้องเสียงแซ่กง ที่ใช้อักษรคนละตัว

[3] ไป่ตู้ – search engine ของจีน ให้บริการต้นหา แปลภาษา

[4] เว่ย- เว่ยปั๋ว Weibo เว็บบอร์ดอันดับ 1 ของจีน