เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 1 ผิดที่ครอบครองหยกผก
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-02-02 14:03:59“สวรรค์! เรื่องจริงเหรอเนี่ย!”
ซู้ด!!! เหล่าคนในห้องเก็บหลักฐานสูดลมหายใจเข้าจนสุดปอด แม้แต่เจ้าของล่วมยาเองยังตกตะลึงไม่แพ้กัน “หะ เห็ดหลินจือต้นใหญ่ขนาดนี้อายุกี่ปีกันเนี่ย โสมคนต้นอวบ ๆ นั่นอีก!” บุรุษพยาบาลเบิกตาพร่ำพูดราวกับละเมอ หวังหยูซินจ้องเขม็งไปยังเห็ดหลินจือที่ตอนเก็บมาจากแดนอู๋จงอายุเพียง 50 ปี สีไม่ได้แดงสดและดอกใหญ่ขนาดนี้ โสมเองก็เช่นกันดันกลายเป็นโสมเลือด ข้ามภพข้ามเวลามา 1500 ปี... เห็ดหลินจือกับโสมกลายเป็นสมุนไพรอายุกว่า 1,000 ปี หากเธอรู้คงไม่เปิดดูของโจ่งแจ้ง การเปิดเผยความมั่งมีแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดี ‘ส่วนสมุนไพรอื่นที่อายุไม่ยืนยาว กลายเป็นซากแห้งกรัง’ มือเรียวขยับเปิดดูขวดยาต่าง ๆ พบว่ายารักษาโรคบางชนิดไม่อาจนำมาใช้ได้ เหลือพวกยาที่ออกฤทธิ์กับเส้นลมปราณและชีพจรยังคงอยู่ดี ยาพิษเสียอีกที่ไม่มีขวดไหนเสียหาย ‘ยังดีที่มีอะไรไว้ป้องกันตัว’ คิ้วเรียวงามขมวดมุ่น นึกได้ถึงคำบอกเล่าของพยาบาลสวีดินแดนนี้ถูกปกครองโดยทางการ มีกฎห้ามเข่นฆ่าผู้คน ลงมือรุนแรงหักแขนหักขาก็ไม่ได้ แต่ข้อดีคือผู้คนส่วนใหญ่อ่อนแอ ไร้วรยุทธ์ หวังหยูซินเปิดห่อผ้าตรวจสอบของที่เหลือ มีปิ่นหยก ปิ่นทองอยู่ 4 ชิ้น แล้วก็ก้อนตำลึงทองอีก 100 กว่าตำลึง ขลุ่ยหยกน้ำแข็งม่วง กล่องเก็บเข็มทองและเข็มเงิน นับว่าครบถ้วน ส่วนชุดแบบสตรีแดนอู๋จงเหลือใช้ได้เพียงชุดเดียวที่ทำจากไหมฟ้า “คุณพยาบาลสวีคะ ถ้าจะนำของพวกนี้ไปเก็บอย่างปลอดภัยต้องไปเก็บที่ไหน แล้วก้อนตำลึงทองพวกนี้สามารถแลกเป็นเงินได้หรือไม่” ไม่ใช่เธอจะไว้ใจคนที่เพิ่งรู้จัก จึงได้ถามต่อหน้าเจ้าหน้าที่ทางการ “ข้าวของควรนำไปฝากไว้ในเซพธนาคารก่อนนะคะ ส่วนก้อนตำลึงทองนี่เดี๋ยวทำบัตรประชาชนเสร็จแวะเข้าไปขายในร้านทองน่าจะได้ค่ะ” พยาบาลสวีแนะนำปากคอสั่นกลืนน้ำลายอึกใหญ่ “งั้นเราไปทำบัตรประชาชนกันก่อนเถอะค่ะ รบกวนด้วยนะคะพยาบาลสวี บุรุษพยาบาลเติ้ง” หวังหยูซินรับล่วมยามากอดไว้บนตัก นางหยิบกล่องเข็มเงินมาถือไว้ ดวงตาหงส์หลุบสายตามองบนหน้าตัก เหลือบมองดวงตาหลุกหลิกปนละโมบแล้วดึงสายตากลับ “ไปกันเลยนะครับ สำนักงานเทศบาลอยู่ไม่ไกลจากที่นี่” ออกจากสถานีตำรวจในระยะเดิน 1 จิบชา พยาบาลสวีก็พานางไปทำบัตร “ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนครับ พวกคุณใช้เวลากันตามสบาย” ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด... “โอ้ว...อี้อี้สวยจังเลย” “ฮึก...ไอ้ผู้ชายสารเลว ทำไมโง่ให้นังดอกบัวขาวหลอกอยู่ได้” “แม่! เดี๋ยวมีของไปส่งนะอยู่รับให้หนูด้วย” ในที่ทำการช่างประหลาดนัก ผู้คนส่วนใหญ่ถือแท่งโลหะหลากสี บางคนพูดคุยหัวเราะร้องไห้กับมัน บางคนก็ใช้นิ้วจิ้ม บางคนก็จ้องดูไม่วางตา “ในมือเด็กสาวที่ยืนพิงเสาคือสิ่งใดรึ” “ตายแล้ว! เกือบลืมเลย ต้องพาคุณหวังไปซื้อมือถือด้วยนี่นา ไหนจะต้องสมัครจือฟู่เป่า [1] ผูกบัญชีเว่ยซิน [2] ไว้ซื้อของอีก” นี่มันเหมือนเลี้ยงลูกเล็กเลยนี่นา’ พยาบาลสวีเหล่มองลูกที่ว่าแล้วหน้าแดง ใจเต้น ‘ตึก’ ถ้ามีลูกสวยขนาดนี้ แม่คนนี้ยอมตายถวายหัวเลยเถอะ “แฮ่ม...นั่นเรียกว่าโทรศัพท์มือถือค่ะ เอาไว้ติดต่อกับคนอื่น เปิดเน็ตหาข้อมูลก็ได้ แล้วยัง...” พยาบาลสวีบรรยายสรรพคุณของ ‘มือถือ’ มันมากมายเสียจนข้าทึ่ง เจ้าสิ่งเล็ก ๆ ความยาวแค่ฝ่ามือทำอะไรได้มากมายนัก สรุปสั้น ๆ ว่าข้าต้องมีมือถือไว้แทนตั๋วเงิน เสียเวลาหนึ่งชั่วยามจึงทำบัตรประชาชนเสร็จ “บัตรนี่ดึงเสี้ยววิญญาณฉันใส่ลงไปหรือคะ” หวังหยูซินไม่คิดว่าหมอผีของที่นี่จะทรงพลังขนาดแบ่งวิญญาณของนางออกมาได้โดยไม่รู้สึกตัวและไม่เจ็บปวด “มุกคุณหวังล้ำมากค่ะ เรียกรูปถ่ายว่าเสี้ยววิญญาณ” “?” รูปถ่ายคือสิ่งใดกัน… สวีอวี้ถงเห็นคุณหวังที่หน้าตาเฉยชาออกอาการงง เอียงคอครุ่นคิด ท่าทางน่าเอ็นดูแต่แฝงความสง่างามอย่างเป็นธรรมชาติ “คุณเติ้งหายไปเลย” “มาแล้วครับ ขอโทษครับผมท้องไม่ดี จะไปร้านทองกับธนาคารใช่ไหมครับ ผมรู้ทางลัดตัดไปหลังตรอกทางซ้าย” บุรุษพยาบาลเติ้งรีบมาเข็นรถพากันออกไป ตรอกที่นายเติ้งพาเข้ามาเป็นซอกข้างตึกราชการพอทะลุออกมาเป็นซอยหลังหมู่ตึกเห็นกำแพงสูง มีซอกเล็กยิบย่อยทะลุถึงกัน ดูแล้วเหมือนเขาวงกตที่ดูน่างงงวย เขาพาเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาหลายครั้ง จนถึงทางตัน “เอ๊ะ...มาผิดทางเหรอนายเติ้ง” พยาบาลสวีแอบบ่นออกอาการไม่สบอารมณ์ หวังหยูซินนั่งนิ่งเฉยขยับนิ้วมือที่ถือกล่องเข็มเงิน ดวงตาวาวกราดมองรอบตัวแล้วกระตุกยิ้มเหี้ยม “น่าเบื่อ...” นางเบื่อความโลภ ที่ชักพาคนมาให้นางเสียเวลาลงมือทุบตี “รีบออกไปทางถนนใหญ่กันเถอะ เสียเวลาชะมัด” พยาบาลสวีเท้าเอวแยกเขี้ยวใส่คนทำเสียเวลา ยังไม่ทันได้ขยับออกไปด้านหลังมีเงาร่างกับเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาเสียก่อน “จะรีบไปไหนกันเหรอ หลงเข้ามาในนี้ทั้งทีอยู่คุยกันก่อนสิน้องสาว” ชายที่เพิ่งเดินมาส่งเสียงยียวน ดวงตาเล็กหยีจ้องพยาบาลสาวอย่างจาบจ้วง แล้วหันมองล่วมยาในมือเด็กสาวบนรถเข็นไม่ปกปิดความโลภ “ส่ง..อึก....” เพียงเงยหน้าแล้วเห็นความงามที่เปล่งประกายดุจนางเซียนก็อ้าปากค้างจนน้ำลายย้อย ลูกตาดำมืดเต็มไปด้วยตัณหาราคะ “คนสวยสนใจมาติดตามพี่ไหมจ๊ะ บ้านพี่มีของเผ็ด ฮ่า ฮ่า” “จะ จะทำอะไร อย่าเข้ามานะ ช่วย..” สวีอวี้ถงไม่คิดว่าจะซวยมาเจอเข้ากับอันธพาล เธออ้าปากจะกรีดร้องขอความช่วยเหลือ ไม่ทันได้ขอความช่วยเหลือ… “อุ๊บ…อื้อ” ดวงตากลมเบิกโตตกใจ ปากถูกมือหยาบตะปบปิด เธอค่อย ๆ หันหน้าไปมองคนที่ล็อกคอด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่น วูบ... พยาบาลสาวหมดสติร่างโงนเงนอ่อนยวบลงในอ้อมแขนนายเติ้ง “เออ...เป็นลมสลบไปเองได้ก็ดี เฮียไหล… เอาของแล้วรีบหนีกันเถอะ” นายเติ้งที่คิดว่าพยาบาลเป็นลมปล่อยร่างที่ไร้สติตกลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ไม่มีใครเห็นวัตถุสีเงินที่เล็กเท่าเส้นผมปักอยู่ข้างขมับของคนที่หมดสติ “ส่งล่วมยามา ถ้าไม่อยากเจ็บตัว” ช่วงเวลาเดียวกัน บนทางโค้งหน้าตึกสำนักงานเลขาธิการเมืองชิงต่าว มีรถสปอร์ตสีเงินไม่ปรากฏสัญชาติทะเบียน กง 888 จอดลดกระจกลงมา โดยที่มีก้านนิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ระหว่างนิ้วยื่นออกมาใไห้สายลมฤดูร้อนพัดฝุ่นควันหายไป “โอ้…น่าสนใจ” ดวงตาเหยี่ยวคมกล้าพราวระยับขึ้นเมื่อมองไปทางตึกด้านข้าง ปรากฏเด็กสาวนั่งอยู่บนรถเข็น กำลังเข็นล้อรถด้วยสองมือ มันจะไม่น่าสนใจถ้ามีเพียงแค่นั้น แต่... บนตักของเด็กสาวมีร่างของพยาบาลนั่งทับ ชายในรถเพียงจ้องมองไปเรื่อย หยุดมองเด็กสาวนานแค่ไม่กี่วินาที ทว่า… กึก… ใบหน้าที่เบี่ยงออกหยุดชะงัก หางตาคมเฉียบขาดวกกลับไปปะทะเข้ากับดวงตาหงส์หรี่แคบลงเสี้ยววินาที ก่อนจะเก็บสายตาคืนแล้วเข็นรถจากไป “ยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่ แมวน้อยดุเสียด้วย” เรียวปากสีชมพูคล้ำหยักโค้งเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ปึง... “เหวอ…พี่ใหญ่หมิง ยิ้มแบบนั้นทำไม!” ผู้มาใหม่ปิดประตูรถเข้ามาก็กระโดดถอยหนีหลังพิงประตูรถ เข่าพับเก็บขึ้นมาบนเบาะทำท่าจะตะกายหนี อ่อก… ฝ่ามือเรียวใช้เพียงนิ้วชี้เกี่ยวคอเสื้อตึงรัั้งลำคอของคนโวยวาย นิ้วยาวเรียวสวยเกินชายแข็งแรงกว่าตาเห็น “สืออี้ จอดเทียบข้างหนัา” “ครับนาย” คนขับรถขานรับคำสั่ง แต่คนที่ได้ยินอีกคนคาดไม่ถึง มองใบหน้ายิ้มกริ่มเหมือนโดนผีหลอกกลางวันแสก ๆ วี้… เสียงที่ดังจากรถม้าเหล็กที่เรียกว่า ‘รถยนต์’ ในระยะใกล้ทำให้หวังหยูซินต้องหยุดมือหันกลับไปขะโงกมอง ม่านบังรถม้าเลื่อนเปิดขึ้นจากบนลงล่าง เธอมองด้วยความอัศจรรย์ใจ สายตาเช่นนี้ของเด็กสาวทำให้ชายหนุ่มเจ้าของเครื่องหน้าสมบูรณ์แบบเข้าใจผิด ‘พี่ชายหล่อมากล่ะสิ’ “อะแฮ่ม…สาวน้อยให้พี่ชายไปส่งไหม” ชายหนุ่มนั่งไขว้ห้างเท้าคางยื่นหน้าออกไปถามยิ้ม ๆ เขาคิดว่าจะได้เห็นเธอพยักหน้าตกลงหรือปฏิกิริยาอื่นที่ต่างออกไป ไม่ใช่ดวงหน้าสวยสง่าดุจนางเซียน แววตาเปลี่ยนเป็นนิ่งเย็นระแวดระวัง และคำพูดจากปากอิ่มสวยที่เขาจะจดจำไว้จนวันสุดท้ายของชีวิต “เจ้า…ชายขยะเปียก?” [1] จือฟู่เป่า - อลิเพย์ [2] เว่ยซิน ~ วีแชต
บทล่าสุด
หมอพิษข้ามภพ ตอนที่ 12
แปร๊ด…“กะ... ก็มันติดเข็ม อีกข้างเลยใส่ไม่ได้” โดนคนขำชัดขนาดนี้หวังหยูซินก้รู้สึกว่าหน้าร้อนแดงแปร๊ด“ขออนุญาตนะครับ เดี๋ยวพี่ชายช่วยจัดเสื้อให้ ใส่แบบนี้ไปเจอคนนอกไม่ได้แน่”กงฉางหมิงถามความสมัครใจเสียงอ่อน สายตาจริงใจไม่มีอะไรเคลือบแฝง ใบหน้าที่ส่ายไม่ยินยอมหยุดไปสามลมหายใจออกอาการลังเลจึงยอมตกลงในที่สุด‘แต่งตัวแบบนี้ไปเจอหมอก็ไม่ดีจริง ๆ’เธอเอียงคอคิดถึงการกระทำหลายอย่างที่ผ่านมาของกงฉางหมิง มีเรื่องให้อับอายหลายครั้ง แต่ไม่ได้เกิดจากความตั้งใจหรือความคิดเอาเปรียบ ถึงยอมตกลงชายหนุ่มสะกดจิตตัวเองว่าคนที่เขาช่วยแต่งตัวคือเด็กน้อย เขาหลุบสายตาตลอดเวลา ปล่อยแขนข้างหนึ่งเปลือย กลัดกระดุมอ้อมด้านหน้าเอาผ้าให้ถือบังทรวงอกแล้วใช้ผ้าพันคอมัดรอบเป็นทรงเกาะอกทับเสื้อนอน“ไม่สบายใจที่แขนโล่งเหรอ” เขาสังเกตเห็นเธอหันมองไปทางแขนที่เจ็บบ่อยครั้ง กลีบปากเม้มหากันไม่หยุด“นิดหน่อยค่ะ” เขาเดินกลับห้องไปหยิบเชิ้ตผ้าไหมสีฟ้าเหลือบเงาน้ำเงินมาคลุมหัวให้ทุกอย่างดูเรียบร้อยขึ้นก็เตรียมพาเธอออกไปให้เสิ่นเย่ดูแผล“สัมภาระเอาไว้ในห้องก่อนครับ ไม่ต้องถือลงไปหรอก”“ขอฉันเอาไว้ใกล้ตัวดีกว่าค่ะ”กงฉางหมิง
หมอพิษข้ามภพ ตอนที่ 11
อาเย่ อยู่เพนต์เฮาส์รึเปล่า ขึ้นมาตรวจแมวให้ฉันหน่อย”กงฉางหมิงตัดสินใจเรียกเสิ่นเย่ขึ้นมา“ถึงห้องแล้วครับ แมว? แมวอะไรครับพี่ใหญ่ ผมเป็นหมอคนไม่ใช่หมอแมว”เสิ่นเย่รับโทรศัพท์แบบงง ๆ“บอกให้มาก็มาเถอะน่า”กงฉางหมิงกลับเข้าไปค้นหาเสื้อผ้าให้แมวห้องข้าง ๆ ใส่ เขาหยิบเอาชุดนอนผ้าซาตินสีแดงทับทิมออกมาก๊อก ก๊อก...“แมวน้อย พี่เอาชุดนอนมาให้เปลี่ยน ใส่ไปก่อนนะเผื่อต้องไปโรงพยาบาล”หวังหยูซินชะงักมือที่กำลังปักเข็มเงินลงบนจุดระงับความเจ็บปวด แม้มือขวาจะปวดแสบแต่มือซ้ายก็ยังแม่นยำไม่ต่างกัน“เข้ามาได้ค่ะ”ยังเหลือความกระอักกระอ่วนจากเหตุก่อนหน้า คนตัวโตรีบเอาชุดวางลงก็อดแอบมองหน้าใสไร้รอยตำหนิไม่ได้ เขามองหาความโกรธขึ้ง แต่กลับเห็นเพียงนวลแก้มฝาดเรื่อใบหูเล็กแดงน่ารักกำลังกระดิกสั่นกงฉางหมิงอมยิ้มไม่เปล่งเสียงให้คนขี้อายโมโห“หยุดก่อน เธอทำอะไรน่ะ” พี่ชายปลอมมองเห็นเข็มเงินบนตัวคน รีบห้ามหน้าเขียว เขาพุ่งมือของตนเพื่อหยุดเข็มเล่มใหม่ที่กำลังจะปักลงบนแขนหวังหยูซินเริ่มไม่พอใจที่ถูกขัดขวาง ใช้ลมปราณหนึ่งส่วนพลิกฝ่ามือวูบสกัดท่อนแขนชายหนุ่มให้ดีดออกกงฉางหมิงหรี่ตามองการเคลื่อนไหวที่แทบมองตา
หมอพิษข้ามภพ ตอนที่ 10
เด็กสาวมองท่าทางนั้นค่อย ๆ ขยับถอยห่าง ใบหน้าสวยนิ่งสนิทเป็นปลาตาย ในใจก็คิดว่าเป็นชายขยะเปียกจริง ๆ สินะเพนต์เฮาส์ ชั้น 42 แถบตี้ซานไห่กงฉางหมิงพาลูกแมวแสนซนมายังคอนโดส่วนตัวที่ซื้อไว้เวลากลับมาชิงต่าว เขามีห้องส่วนตัวจะได้ไม่ต้องไปเจอหน้าพ่อและเมียน้อยที่บ้านใหญ่“พักที่นี่ไปก่อน เธอใช้ห้องทางซ้ายได้ตามสบาย ของใช้ในห้องน้ำใช้ได้เลยครับ ผ้าเช็ดตัวอยู่บนชั้นในห้องแต่งตัวในห้องนอน นั่งรอก่อนเดี๋ยวพี่ชายเอาน้ำมาให้แล้วจะพาเธอขึ้นไปส่ง”เจ้าของห้องมองบันไดวนขึ้นชั้นสองแล้วมองที่รถเข็น ห้องเขาไม่มีทางลาด คงต้องอุ้มไม่ก็แบกแมวน้อยขึ้นหลังไปส่งข้างบนเขาก้าวขายาวเข้าไปในครัวเพื่อจะได้รีบกลับมาพาเธอขึ้นไปชั้นสองฟึ่บ...ตึง...มีเสียงแปลกดังขึ้นในห้อง เจ้าของห้องจึงเดินออกมาดู เด็กสาวที่ควรนั่งอยู่ในรถเข็นชั้นล่าง กำลังเข็นรถไปทางประตูห้องทางซ้ายบนชั้น 2!!?‘2 นาที ขึ้นไปได้ยังไง?’ตาเหยี่ยวหรี่แคบ คำนึงถึงความไม่สมเหตุสมผลหลายอย่างในตัวแมวน้อย คำอธิบายเรื่องความจำสับสนใช้ไม่ได้กับภาษาโบราณภาษาที่ถ้าไม่ได้รับการสอนจากผู้เชี่ยวชาญพิเศษไม่มีทางใช้ได้ไหนจะภาษาราชการปกติที่เธอฟังไม่เข้าใจ ส
หมอพิษข้ามภพ ตอนที่ 9
กริ๊ง...กริ๊ง‘แมวหยิ่ง’ ชื่อผู้โทรที่กงฉางหมิงบันทึกไว้ปราหฎบนหน้าจอโทรศัพท์คุณชายรองกงรีบกดรับสายพลางคิดว่าแมวน้อยจะมีเรื่องอะไรให้ตนประหลาดใจอีกหรือไม่“แมวน้อย คิดถึงพี่ชายแล้วเหรอ”“เอ่อ...ใช่ญาติของนางสาวหวังหยูซินไหมครับ”…ดวงตาคมกระพริบมองชื่อให้แน่ใจอีกครั้ง รับสายปั๊บความประหลาดใจก็กระแทกหน้าเต็ม ๆ“ครับ ผมเป็นพี่ชายเธอ คุณเป็นใคร มาใช้โทรศัพท์น้องผมได้ยังไง”คนสถาปนาตัวเองเป็นพี่ชายรีบเดินออกไปหาสืออี้ที่ยืนเฝ้าประตูห้องพักพิเศษด้วยความร้อนใจ“ผมร้อยเวรเฉียว ติดต่อจากสถานีตำรวจไถตงครับ นางสาวหวังหยูซินถูกควบคุมตัวในข้อหาบุกรุกสถานที่สาธารณประโยชน์ เชิญญาติมาประกันตัวแล้วรับกลับด้วยครับ"ห๊ะ!?“บุกรุก? น้องสาวผมบุกรุกที่ไหนครับ”ชื่อสถานที่ตำรวจบอกมาเขาอึ้งจนตาเบิกกว้างนิ่งงันไปชั่วขณะ“ที่ไหนนะครับ!?!?”1 ชั่วโมงต่อมากงฉางหมิงเดินมาหยุดหน้าห้องขังผู้ต้องหาหญิง ในมุมลึกสุดหลังลูกกรงเด็กสาวหน้าตางดงามพิสุทธินั่งขัดสมาธิหลับตากอดล่วมยาแน่นลักษณะภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ในสายตาเขากลับมองว่า สาวน้อยกำลังไม่สบอารมณ์...มากด้วย“สาวน้อย...พี่ชายมาแล้ว ไปกลับบ้านกัน”ตึก...ถ้อยคำง่าย
หมอพิษข้ามภพ ตอนที่ 8
หวังหยูซินเข้าไปถามพ่อค้าเร่ขายน้ำหลากสีด้วยความไม่แน่ใจ เธอก้มมองดูรูปวาดในไป่ตู้กับ โรงเตี๊ยมสองชั้นที่ยาวตลอดแนว “อ๋อ ตึกนี้อยู่ด้านใน ต้องเดินเข้าประตูทางเข้าทางนั้นไปก่อน” เด็กสาวเข้าไปตามทางที่พ่อค้าวัยกลางคนชี้ให้ ด้านในมีคนเดินเข้าออกหนาแน่น เธอตามฝูงชนเข้าไป “ต้องการแพคเกจไหนคะ” เสี่ยวเออร์สาวหน้าตายิ้มแย้มส่งกระดานเหล็กมีแสงมาให้ หวังหยูซินไม่เข้าใจสิ่งที่นางถาม แต่กลับถามคำถามแทน “ฉันอยากได้ห้องพักค้างคืน 1 ห้อง” … เสี่ยวเออร์รอยยิ้มค้างมีสีหน้างงงัน ผู้คนรอบข้างหันมองเด็กสาวหน้าตางดงามที่นั่งอยู่บนรถเข็น “อุ๊บ ฮ่า ฮ่า คนสมัยนี้อยากมีตัวตน ทำได้ทุกอย่างจริง ๆ” “เข้าบอร์ดก็เจอแต่อะไรแปลก ๆ แบบนี้” “พนันกันดีกว่าว่าหล่อนลงแท็กว่าอะไร” “น้องสาวความคิดแปลกดีนะ ชื่อเล่นเธออะไรล่ะ ฉันจะได้กดติดตาม” หวังหยูซินเอียงคอหน้านิ่ง ดวงตาหงส์ไล่มองท่าทางและเสียงหัวเราะของคนอื่นก็รู้ว่าตนคงพูดอะไรผิดสักอย่าง “ที่นี่ไม่มีห้องให้พักใช่ไหม” “เราไม่มีห้องพักค่ะ” “อ้อ...ขอบคุณมากค่ะ” ในเมื่อไม่ใช่ที่พักตามที่เข้าใจ เธอจึงหันกลับไปทางออกอีกครั้ง “อะไรของเธอกัน เธอพ
หมอพิษข้ามภพ ตอนที่ 7
“หนอนพิษ? มันคืออะไรกัน” กงอวี้ฉือนายท่านรองตระกูลกง สอบถามแพทย์ตระกูลเสิ่นที่เป็นเพื่อนของบุตรชายคนโตอย่างเครียดเคร่ง “รบกวนญาติเชิญทางนี้ดีกว่าครับ” เสิ่นเย่พาคนของตระกูลกงขึ้นไปยังห้องทำงานส่วนตัว เขาฉายภาพเอกซเรย์สามมิติขึ้นบนจอโปรเจกเตอร์ แล้วใช้ไฟฉายแอลอีดีชี้ไปยังจุดดำจุดหนึ่งบนนั้น “เห็นเงาดำที่เกาะอยู่ผนังหัวใจนี่ไหมครับ นี่คือหนอนพิษที่ว่า” ... เรื่องประหลาดที่น่าเหลือเชื่อเผยตัวอยู่ตรงหน้า ความหนักหนาของมันเหมือนมวลอากาศหนักที่แทรกตัวเข้าไปในช่องปอด ลำคอของเหล่าคนที่มารับรู้ตีบตันจนไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ “อาเย่ หนอนพิษมีผลกระทบอะไรกับร่างกายบ้าง” คำถามของกงฉางหมิงดังช้าชัด แต่ละถ้อยคำเหมือนค้อนทุบกระหน่ำลงกลางใจ “เราใช้แบบจำลองสามมิติ สร้างแผนภาพการใช้ชีวิตของหนอนตัวนี้ พบว่ามันจะคอยเจาะดูดเลือดจากเส้นเลือดแดงหัวใจ แล้วปล่อยของเสียที่เป็นสารพิษออกมาพอหัวใจสูบฉีดสารพิษจึงกระจายไปทั่วร่างกาย สารพิษไม่อาจระบุชนิดได้นี้มีผลไปทำลายแอนติบอดี้และกัดกินเนื้อเยื่อ นานวันเข้าร่างกายจะค่อย ๆ เสื่อมถอย อวัยวะภายในจะถูกทำลายลงช้า ๆ” ซู้ด... ผลลัพธ์ร้ายแรงกว่าที่ค
บางทีคุณอาจจะชอบ
เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน109.6K viewsองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้136.4K viewsข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ป่าดอกท้อ27.0K viewsทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ67.3K viewsบำเรอรัก แม่ทัพปีศาจ
จ้าวฮุ่ยอิง1.3K viewsภรรยาที่ดีคือภรรยาใหม่
ซือซิง SiXing2.3K viewsท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน52.0K viewsจอมนางคู่บัลลังก์ [NC30+]
ณ ธารา2.0K views
