ตอนที่ 3 เก็บแมวได้หนึ่งตัว

งั้นเอานามบัตรพี่ชายไว้ละกันนะ ถ้ามีเรื่องเดือดร้อนลองติดต่อพี่มา”

นิ้วเรียวสวยยื่นนามบัตรให้ ตัวบัตรสีดำมีตัวอักษรสีทองพิมพ์ลายนูนเป็นหัวของเสือดำ ตรงกลางมีชื่อ ‘กงฉางหมิง’ ตัวใหญ่ พร้อมด้วยเบอร์โทรศัพท์ลงมาอีกบรรทัด

“ไม่…”

หมับ!

“ขอบคุณมากค่ะ คุณชายรองกง” พยาบาลสวีรีบคว้านามบัตรแทนหวังหยูซินที่คำปฎิเสธไม่ทันหลุดออกมา เธอสอดนามบัตรลงห่อผ้าของเด็กสาว

…

หึ หึ หึ

“ถือว่ารับไว้แล้วนะครับ ไว้พบกันใหม่” เขาเดินกลับไปที่รถของตัวเอง สองสาวยืนมองแล้วหันหน้าไปตามทางของตัวเองบ้าง

“นี่สาวน้อย พี่ชายชื่อกงฉางหมิง เธอล่ะชื่ออะไร”

กงฉางหมิงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยด้วยซ้ำ เขาจึงตะโกนถามมาจากในรถ

“หวังซินหยู”

ณ อาคารสำนักงานราชการ หมู่อาคารของราชการถูกวางผังเมืองให้อยู่ในละแวกเดียวกันหมดเพื่อความสะดวก

ชั้น 7 ของอาคารหนึ่ง ชายหนุ่มใส่แว่นไร้กรอบรูปร่างค่อนไปทางท้วมเล็กน้อย ยืนยกโทรศัพท์ที่ตกรุ่นไปสามปีค้างอยู่

ใบหน้าทรงกลมธรรมดาตาตี่เล็กกำลังตื่นเต้นกับสิ่งที่บังเอิญถ่ายได้

“เชี่ย! เชี่ย! นี่มัน…เรื่องจริงหรือเปล่าวะ หรือใครมาถ่ายคอนเทนต์ลงเสี่ยวหงชู [1] ไม่ได้แบบนี้ต้องลงให้ทุกคนมาช่วยกันดู”

บริเวณที่ชายคนนี้ยืนอยู่เป็นโซนที่ตั้งเครื่องถ่ายเอกสารของสำนักงาน เครื่องอยู่ติดผนังกระจกทำให้มองออกไปเห็นซอกหลังตึกทั้งแถบ

ไม่นานก็มีโพสต์ในโซเชียล บัญชีผู้ใช้ ‘ขุนเขาหมื่นลี้อยู่ในอ่างปลา’ ลงคลิปสั้นความยาว 7 นาที พร้อมคำบรรยาย

มีใครทำคอนเทนต์โบราณหรือเปล่า วิชาสกัดจุดใช่ไหม?

เขาใส่แฮชแท็ก #โบราณ #กำลังภายใน #เทพเซียน #เกมกำลังภายในชื่อดัง ที่เขากำลังเล่นอยู่และพอมีเพื่อนในเกมกดติดตามกันอยู่บ้าง

ลงเสร็จก็ไม่ได้สนใจตามดูคอมเมนต์ เพราะเป็นเวลาทำงาน

หลังจากเหลือเพียงสองคน พยาบาลสวีก็ต้องเป็นคนเข็นรถให้คุณหวัง เธอยังรู้สึกราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดไม่ใช่เรื่องจริง

“เหลือเชื่อเลย! ฉันถูกคนที่ทำงานดักปล้น แล้วก็มีเทพบุตรสองคนผ่านมาช่วยเหลือ ว้าว…นี่มันพลอตซีรีย์แนวตั้งนี่นา”

หวังหยูซินมองพยาบาลสวีผู้กำลังพร่ำเพ้อเหมือนตัวกำลังลอยห่างไปไกล จึงรีบดึงสติเธอกลับมา

“ซีรีย์แนวตั้ง?” เธอมองพยาบาลด้วยสายตาว่างเปล่า “อ่าฮะ…เดี๋ยวได้มือถือแล้วฉันอธิบายให้ฟังค่ะคุณหวัง”

“ไปฝากของที่ธนาคารก่อนดีกว่าค่ะ”

กึก…

“แหะ…จริงสินะคะ ไปที่อื่นก็อันตรายจริงนั่นล่ะ ไม่รู้ไอ้ผู้ชายเฮงซวยสองคนนั้นจะย้อนกลับมาหรือเปล่า กลับไปฉันจะเขียนรายงานนายเติ้งให้โดนไล่ออกเลยคอยดูสิ”

สวัอวี้ถงเข่นเขี้ยวคิดแล้วแค้นใจ ลึก ๆ ก็ยังมีความกลัวเธอมองล่วมยาแล้วหันมองลอบตัวอย่างหวาดระแวงหนักกว่าเดิม ทุกสายตาที่มองมาเล่นงานจนเธอแทบประสาทเสีย

“เรียกแท็กซี่ไปธนาคารกันดีกว่าค่ะ ข้างหน้ามีที่จอดแท็กซี่พอดี”

“พยาบาลสวีคะ ราคาเช่าบ้านหรือที่พักใช้เงินเท่าไหร่เหรอคะ”

หวังหยูซินกำลังคิดว่าจะเอาอะไรฝากไว้บ้าง ก้อนตำลึงทองเธอจะเอาไปแลกเงินส่วนหนึ่งหรือควรจะแลกทั้งหมดดี

‘ตำลึงทองพวกนี้ไม่รู้แลกเป็นเงินที่นี่ได้เท่าไหร่’

“ฉันกดจองคิวทำธุรกรรมในแอปธนาคารไว้แล้ว พอถึงคิวเราจะมีแจ้งเตือน”

พยาบาลสาวเล่าสิ่งที่ตนทำให้คนไข้คนสวยฟังไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เธอไม่รู้สึกเบื่อหรือรำคาญที่ต้องอธิบายทุกอย่างให้คนไม่รู้ฟัง

กลับกันรู้สึกดีเสียอีกที่เห็นใบหน้านิ่งเฉยสายตาว่างเปล่าบริสุทธิเหมือนเด็กแรกเกิดเปลี่ยนเป็นมีประกายมีชีวิตชีวาด้วยความสนใจและมหัศจรรย์ใจ

เธอรู้สึกว่ากำลังได้ทำหน้าที่สำคัญอยู่

“คุณหวัง ฉันเอารูปคุณลงโมเมนต์ได้ไหมคะ ฉันไม่ได้เปิดสาธารณะนะคะ ให้เห็นเฉพาะในกลุ่มเพื่อน” เธอนั่งลุ้นคำตอบของคนข้าง ๆ

‘ให้เถอะ ๆ พระโพธิสัตว์’

“มันคืออะไร แล้วลงเพื่ออะไรเหรอคะ”

รูปถ่ายก็คือรูปวาดของตัวข้าสินะ พยาบาลสวีจะเอาไปทำอันใดกัน

“โมเมนต์ก็คือไดอารี่ออนไลน์ อ่า…การเขียนบันทึกประจำวันน่ะค่ะ แบบนี้…เราจะเก็บไว้ดูเองคนเดียว จะแชร์ให้เพื่อนดู หรือจะเปิดสาธารณะให้คนอื่นดูด้วยก็ได้”

พยาบาลสวีเปิดแอปเว่ยซินไปที่หน้าโมเมนต์ของตัวเอง

แกะน้อยกระโดดดึ๋งบนดวงจันทร์ : ปลาหลีฮุบอากาศ ฉลาดจริง กล้ามากที่เอาตัวเองจับคู่เทพหวัง [อีโมจิโกรธ]

แกะน้อยกระโดดดึ๋งบนดวงจันทร์ : ควงสองกะอีกแล้ว โอ๊ย…ง่วง

หวังหยูซินเห็นพยาบาลสาวจิ้มหน้าจอมืถถือ จากข้อความที่เธอไม่เข้าใจเปลี่ยนเป็นภาษาจีนตัวเต็มที่เธอพออ่านได้ทันที

เธอมองหญิงสาวอย่างขอบคุณในความใจดีเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่แสดงถึงความใส่ใจ

“คนอื่นจะรู้ที่อยู่ฉันไหมคะ” แม้จะมาอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคย เธอก็ยังคงไม่ละทิ้งคำสั่งสอนของอาจารย์

หมอประหลาดไปมาไร้ร่องรอย ไม่ยุ่งเรื่องในยุทธภพ ไม่รักษาคนของราชสำนัก

อ้อ…ศิษย์น้องเป็นข้อยกเว้นของทุกสิ่ง

พูดให้สั้นตามคำพูดอาจารย์…อย่าหาเรื่องใส่ตัว

คิดถึงอาจารย์แล้วมุมปากกระตุกทุกที

“ถ้าไม่ได้ปักหมุดสถานที่ คนอื่นก็ไม่รู้ค่ะ แต่คนรู้จักเขารู้กันว่าฉันอยู่เมืองไหนก็คงพอเดาออก”

“ลงได้ค่ะ” คงไม่มีอะไร นางไม่ใช่คนโด่งดังของที่นี่ คงไม่มีใครคิดตามตัว

ตือดือดื่อดือ…

“ถึงคิวของเราแล้ว”

สวีอวี้ถงกำลังยกมือถือเล็งหามุมถ่ายคุณหวัง แต่แอปธนาคารร้องเตือน เธอรีบพาเด็กสาวความจำเสื่อมไปเคาน์เตอร์ที่ระบุไว้

“สวัสดีค่ะ ฉันพาน้องมาเปิดบัญชีเงินฝาก”

“ขอบัตรประชาชนด้วยค่ะ”

ขั้นตอนที่เหลือเจ้าหน้าที่กับพยาบาลสาวเป็นคนจัดการให้ เธอมีหน้าที่แค่ลงลายมือชื่อ

“ลายเซ็นน้องสาวสวยมากไม่เหมือนใครเลยค่ะ”

เจ้าหน้าที่ทึ่งกับตัวอักษรลายเส้นโบราณที่สวยงาม ไม่คิดว่าเด็กสาวอายุน้อยจะเป็นคนมีฝีมือ

พยาบาลสวีเพิ่งเห็นครั้งแรกเช่นกัน

‘ครอบครัวแบบไหน เลี้ยงคนแบบนี้ได้ ขนาดความจำเสื่อมนะ’

การคัดอักษรเจ้าหุบเขาหงถาว…โม่โฉ่ว สอนเธอกับศิษย์น้อง พวกเธอไม่เคยใส่ใจไปเปรียบเทียบกับใคร จึงไม่รู้ว่าลายมือตนเองดีชั่วแค่ไหน

“เรียบร้อยแล้วค่ะ ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ ท่านมีธุรกรรมอื่นต้องการทำต่อไหมคะ”

“ฉันอยากขอเช่าตู้เก็บของนิรภัยค่ะ ขนาดให้พอใส่ล่วมยานี้ได้ค่ะ ราคาต่อปีเท่าไหร่คะ”

สวีอวี้ถงชี้ไปที่ตักหวังหยูซินให้พนักงานสาวดู

“ยินดีค่ะ ขอบัตรประชาชนด้วยค่ะ อันนี้เป็นขนาดกับราคาเช่าต่อปีค่ะ จะมีค่ารักษากุญแจด้วยนะคะ”

“คุณหวังคะ ฉันคิดว่าตู้ราคา 1.500 หยวนต่อปี น่าจะใส่ได้ค่ะ”

หวังหยูซินมองพยาบาลสาวที่กัดฟันบอกราคาเธอจนหน้าสั่น แม้ไม่เข้าใจแต่คิดว่าน่าจะเป็นราคาที่แพง

“ทอง 1 ก้อน จ่ายได้ไหมคะ” หญิงสาวทำท่าจะหยิบตำลึงทองออกมาให้

“ไหว ๆ ไม่ต้องหยิบออกมาค่ะ เดี๋ยวฉันออกเงินให้ก่อน เดี๋ยวคุณหวังค่อยโอนคืนมาให้ฉันทีหลัง”

คนเขาร้องห้ามเสียงหลงขนาดนี้ หวังหยูซินพยักหน้าเข้าใจ

ก้อนทองพวกนี้คงไม่ได้หาได้ทั่วไปกระมัง

ในแดนอู๋จงคนมีตำลึงทองอาจจะมีน้อยเพราะมีแค่ผู้มีฐานะร่ำรวย แต่ใช่ว่าจะเป็นของหายาก

พวกถั่วทอง ใบไม้ทองยิ่งมีเกลื่อน

“เอ่อ…คุณผู้หญิงคะ เจ้าของบัตรเช่าตู้นิรภัยไม่ได้ค่ะ”

พนักงานขัดจังหวะความคิดของหวังหยูซิน หญิงสาวส่งบัตรประชาชนคืนพร้อมรอยยิ้มลุแก่โทษ

“เอ๋…มีปัญหาอะไรเหรอคะ หรือจำกัดจำนวนเงินฝาก”

พยาบาลสวีตั้งตัวเองเป็นผู้ปกครองรีบถามทันที

“ไม่ใช่ค่ะ…เจ้าของบัตร…อายุไม่ถึงเกณฑ์ค่ะ”

“ฮะ ฮะ… อายุไม่ถึงเกณฑ์” พยาบาลสวียืนหัวเราะแห้งแล้ว บ่นหงุงหงิงอยู่หน้าธนาคาร

ดวงตากลมของพยาบาลสาวตัดพ้อล่วมยาตลอดเวลา

‘ทำไมเผือกร้อนนี่ขว้างไม่พ้นคอสักที’

“…”

หวังหยูซินเจ้าของเผือกร้อนไม่ได้รู้สึกรู้สา เธอยังคงเดินลมปราณต่อเนื่อง จากการคาดการณ์เธอน่าจะลุกขึ้นเดินได้ในสามวัน

น่าเสียดายที่ลุกไปนั่งเดินลมปราณก่อนเช้าเพื่อดูดซับไอฟ้าดินไม่ได้ ไม่อย่างนั้นร่างกายคงฟื้นฟูได้เร็วขึ้น

“งั้นเอาทองไปขายก่อนดีไหมคะ จะได้มีเงินใช้จ่าย แต่ถ้าขายทองก่อนก็ไม่มีมือถือไว้รับเงินน่ะสิ เอาไงดี…เอางี้ฉันออกเงินค่ามือถือให้ก่อน คุณหวังขายทองเสร็จค่อยใช้คืน”

สวีอวี้ถงยิ่งพูดยิ่งเห็นดีเห็นงาม เธอพยักหน้ากับตัวเอง แต่หวังหยูซินไม่คิดรับความหวังดีนั้น

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเกรงใจคุณพยาบาล ขายทองก่อนดีกว่าค่ะ” หญิงสาวไม่สบายใจหากต้องติดค้างบุญคุณใคร

“ถ้าขายทองก่อนจะเสียเวลามากเลยนะคะ ร้านทองอาจจะไม่มีเงินสดมากขนาดนั้นด้วยค่ะ เขาคงต้องจ่ายเช็ค เอ่อ…ตั๋วเงิน ให้เราเอาไปเบิกถอนที่ธนาคารเอง”

“อ้อ…มันเสียเวลาซ้ำซ้อนมากสินะ เฮ้อ…ตกลงค่ะ ฉันขอยืมเงินคุณพยาบาลก่อนแล้วกันค่ะ”

ตกลงกันว่าจะไปดูมือถือ พยาบาลสวีพาข้าเดินไปสถานีพักม้า เธอเรียกมันว่า ‘สถานีรถไฟฟ้า’

เธอชี้ให้ข้าดูม้าเหล็กตัวยาวที่อยู่บนรางความสูงเหนือแมกไม้ ข้าได้เดินขึ้นบันไดเหล็กที่เลื่อนขึ้นได้เอง

“อันนี้บัตรรถไฟ ใช้ขึ้นรถไฟฟ้า รถใต้ดิน รถเมล์ได้ทุกเมือง”

ข้ามองหยกพกรูปดอกโบตั๋นสีขาว มันให้ความรู้สึกคุ้นเคยและสบายใจ จึงนำมาห้อยไว้ที่ผ้ารัดเอว

ห้างค้าขายที่ขายมือถือ มีขนาดใหญ่และผู้คนเดินสวนกันเต็มไปหมด ด้วยความไม่ชอบสถานที่วุ่นวาย จึงซื้อมือถือที่พนักงานแนะนำเครื่องแรก

“…” สวีอวี้ถัง

พยาบาลสาวมองตัวเลขที่แจ้งเตือนหักบัญชี 10.500 หยวน แล้วดูตัวเลขในบัญชีที่เหลือ 39.272 หยวน

เงินเดือนฉันแค่ 4.000 หยวนเองนะ ฮือ…

‘ท่องไว้ เดี๋ยวได้คืน เดี๋ยวได้คืน’

ย้อนมาที่กงฉางหมิงกับสือหย่งเลี่ยง พอขึ้นรถยนต์มาแล้วบรรยากาศเบาสบาย อบอุ่นเป็นมิตรหายไปไม่เหลือ มีแต่ความเงียบอันหนักอึ้ง

“สืออี้ ไปคลับฮาเว่น”

“พี่ใหญ่หมิง ติดใจอะไรสาวน้อยนั่นเหรอ พี่ทำตัวแปลก ๆ นะ”

กงฉางหมิงปรายตามองคนขี้สงสัย สืออี้ที่ขับรถยังแอบมองกระจกหลังสำรวจเจ้านายหนุ่ม ตอนแรกสือหย่งเลี่ยงนึกว่าจะไม่ได้คำตอบจากคนที่มักจะปิดปากเงียบเหมือนหอยกาบ

“เด็กนั่นไม่ธรรมดา ฉันเลยสนใจนิดหน่อย” ชายหนุ่มบอกพื่อนน้ำเสียงสบาย ๆ ขยับเอนหลังพิงเบาะรถแล้วไขว่ห้าง

“สนใจนิดหน่อยแล้วเอาตัวเข้าไปใกล้เนี่ยนะ พี่จะโกหกใครกัน”สือหย่งเลี่ยงเบะปากมองบน

กงฉางหมิงหมั่นไส้เลยยกหลังมือขึ้นทำท่าเตือน ‘เอารายงานมา ก่อนที่แกจะโดนหลังมือ”

“เอะอะก็จะลงไม้ลงมือ… รายงานทางธรณีวิทยาครับ มีรายการประเมินจุดคุ้มทุน มะรืนนี้ทางการเปิดประมูล นี่รายชื่อบริษัทที่เข้าร่วม”

พอเป็นเรื่องเป็นงานเป็นการสือหย่งเลี่ยงไม่เหลือเค้าชายหนุ่มเสเพล เขารายงานสถานการณ์อย่างจริงจัง

กงฉางหมิงรับรายงานมาเปิดดู สีหน้าราบเรียบดูไม่ออกว่าพอใจกับตัวเลขหรือเปล่า

เขาปิดรายงานพยักหน้าตกลงให้ดำเนินการต่อ

“ทางฉางเล่อผู้ช่วยตู้โทรมาบอกว่าผู้ช่วยเลขาพรรคที่เซี่ยงไฮ้มีโปรเจกต์ใหม่มาเสนอครับ”

เอกสารหลายฉบับถูกส่งเรียงกันมาทีละชุด ในรถมีแค่เสียงรายงานเสียงพลิกกระดาษและเสียงปากกาเซ็นเอกสาร

ชั่วโมงต่อมาจึงเดินทางมาถึงคลับฮาเว่น

คลับฮาเว่นเป็นคลับที่เปิดรับเฉพาะสมาชิก VIP ในตลับจะมีกิจกรรมและแบ่งโซนเป็นสัดส่วน

อย่างสระว่ายน้ำที่จะมีธีมปาร์ตี้จัดสับเปลี่ยนหมุนเวียนไปเรื่อย ๆ ก็มีพื้นที่แยกระดับสมาชิกเป็นซิลเวอร์ โกลด์ และระดับสูงสุดคือแบล็คการ์ด

“นั่นใช่ กลุ่มอู๋เยียนฮวา [2] ไหมเธอ”

“ไหน ๆ”

“โต๊ะริมสุดฝั่งโน้น ที่นั่งกันอยู่สามคนน่ะ”

“ใช่จริงด้วย ปกติถ้ามาที่นี่จะเจอพวกเขาทั้งห้าคนนะ ไม่รู้ใครจะโชคดีได้นั่งร่วมโต๊ะ”

ชายหนุ่มสามคนแต่งกายสมัยนิยมด้วยเสื้อเชิ้ตคัตติ้งดีไซน์เท่กับกางเกงสแลกลำลอง ทั้งสีและแบบแม้จะไม่เหมือนกันแต่กลับให้กลิ่นอายเรื่อยเฉื่อย บ่งบอกว่ากิจกรรมที่ทำไม่ใข่สิ่งที่จริงจัง

“พี่ใหญ่หมิง กับอาเลี่ยงจะถึงหรือยัง” เสิ่นเย่ชายหนุ่มหล่อคมนัยน์ตาเซ็กซี่นั่งกางเข่าหมุนแก้วบรั่นดีถามขึ้นลอย ๆ

ไป๋ชิงเหอที่ใส่เสื้อลายตลื่นสไตล์ญี่ปุ่นสีน้ำเงินก้มดูเวลาแล้วย่นคิ้วส่ายหน้า

“อาเลี่ยงถูกพี่ใหญ่เอาไปฝังเพราะพูดมากแล้วมั้ง” หลงอสิ๋นหลานนั่งไขว้ขาจิบไวน์ขณะเหน็บแนมเพื่อน

พอสิ้นเสียงเขาพูดก็มีเสียงพูดดังมาก่อนตัวชนิดไม่ต้องสืบว่าใครเข้ามาจากด้านหลังต้นปาล์ม

“ทุกคน...พี่ใหญ่เก็บแมวได้หนึ่งตัวล่ะ”

[1] เสี่ยวหงชู – แอปพลิเคชันลงรูปลงคลิปสั้นชื่อดังของจีน

[2] อู๋เยียนฮวา = ห้าพลุไฟ