บทนำ (2)

“เอ… คนก็ไม่เยอะแล้วนะครับ ทำไมเราไม่เห็นคุณลิลลี่เลยล่ะนาย หรือว่าเธอตกเครื่อง”

เลขานุการสันนิษฐานไปต่าง ๆ นานา หลังจากช่วยเจ้านายจับตามองผู้โดยสารขาเข้าที่ผ่านด่านศุลกากรมาคนแล้วคนเล่าแต่ทว่าไม่เจอเป้าหมายที่รอคอย

“…”

ทินวุฒิพึมพำ ๆ แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ จากเจ้านายสุดหล่อของเขา เหลือบซ้ายแลขวาอยู่นานร่วมนาทีพอเห็นว่าคนข้าง ๆ เงียบผิดปกติไม่บ่นไม่ว่าที่ต้องมาเสียเวลาค้นหาคนให้เจออีกจึงหันขวับกลับมามองเจ้านายตน

“นายครับ”

นายครับแล้วหนึ่ง แต่ผู้เป็นนายยังยืนนิ่งเหมือนถูกสาป ไม่หือไม่อือไม่ตอบรับเขา แต่มองตรงไปข้างหน้า

“คุณคีย์ครับ”

“…”

เงียบ คุณชายคีตะพัฒน์ยามนี้ถูกสาปเป็นต้นไม้ไปแล้วหรืออย่างไร ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ดีที่เจ้านายเขายังมีปฏิกิริยาตอบสนองคือเบี่ยงหน้าหนีแต่ยังพุ่งเป้าตรงไปข้างหน้า คราวนี้มือหนายกขึ้นกระดกขึ้นลงตรงหน้าเพื่อดูว่าเบลอจริงตามที่เขาว่ากล่าวหรือไม่

“อะไรของมึงไอ้ทรอย”

คีตะพัฒน์ปัดมือของลูกน้องออกในทันทีที่กีดขวางการมองของสวย ๆ งาม ๆ เบื้องหน้า

สายตาคมกริบเป็นประกายวาววับเช่นนี้ สื่อให้ทินวุฒิเข้าใจทันทีว่าลองได้มองอะไรแบบนี้แล้วสำหรับเจ้านายเขาคงไม่พ้นพ่อเสือหนุ่มเตรียมพร้อมจะล่าเหยื่อ เบนตามสายตามองไปเบื้องหน้าและสิ่งที่เห็นก็ทำให้เขาตกตะลึงไม่น้อยเช่นเดียวกัน

“แม่เจ้าโว้ย… นั่นมันนางฟ้าเดินดินชัด ๆ”

ภาพที่เขาเห็นไม่ต่างจากเจ้านายในยามนี้คือผู้หญิงหน้าตาสะสวย ผิวขาวใสราวกับแสงไฟนีออน เรือนร่างเพรียวงาม ผมยาวสลวย เธอสวมชุดเดรสสีแดงเลือดหมูมีเสื้อขนมิ้งค์สีดำคลุมทับบนไหล่บอบบาง ก้าวเดินออกมาด้วยท่วงท่าดั่งนางพญาขับให้เธอดูโดดเด่นเป็นสง่ามากยิ่งขึ้น

“เธอเดินมาทางเราด้วยครับนาย”

ทินวุฒิสะกิดเจ้านายยิก ๆ รู้สึกตื่นเต้นราวกับว่าทั้งเขาและเจ้านายมายืนรอเจอศิลปินในดวงใจที่สนามบินก็ไม่ปาน แต่พ่อเสือเจ้าเล่ห์อย่างเจ้านายเขายังยืนนิ่ง มีเพียงสายตาเท่านั้นที่ส่งไปพิฆาตนารี

“เออ กูเห็นแล้ว”

แต่ในใจต่อประโยคว่า สวยชิบเลยว่ะ

แม่คุณดาเมจรุนแรงแสงสาดส่องมากมายนัก เขาเจอผู้หญิงสวยมานักต่อนักหากกลับไม่ได้ดึงดูดให้อยากมองนาน ๆ คนสวยต้องมองนาน ๆ เหมือนกับผู้หญิงคนนี้

นี่ขนาดไม่ได้เห็นดวงตาภายใต้กรอบแว่นนั่นแต่เขามั่นใจว่ามันต้องสวยไม่ต่างจากเรือนร่างอรชรที่ต้องตาต้องใจเขาตั้งแต่แรกเห็น

เธอเดินนวยนาดลากกระเป๋าเดินทางเข้ามายังจุดที่เขายืนอยู่ก่อนที่จะมาหยุดยืนตรงหน้าเขาพร้อมกับส่งยิ้มหวานละลายใจให้

วินาทีนี้บอกได้เลย ไม่ว่าสาวเจ้าจะเป็นใครมาจากไหน เขาสาบานว่าจะสานสัมพันธ์จนกระทั่งได้ดีลกันให้ได้

ของสวย ๆ งาม ๆ ผ่านตามาให้เชยชมเช่นนี้ปล่อยผ่านไปง่าย ๆ ก็บ้าแล้ว

“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ หรือว่ากำลังรอใครอยู่”

เริ่มฏิบัติการล่าเหยื่อด้วยความเป็นสุภาพบุรุษในทันใด แม่สาวงามกลับไม่ตอบคำถามเขาแต่สะบัดผมหยักลอนของเจ้าตัวไปมาสองสามทีประหนึ่งว่ากำลังถ่ายทำโฆษณายาสระผม เขามองตามตาเยิ้มรอดูท่าทีของคนสวย

มือบางยกขึ้นไปจับขาแว่นของเธอแล้วจัดการถอดมันออกเพื่อเปิดเปลือยนัยน์ตาให้เขาได้ยลโฉมเต็มตา แต่ประโยคต่อมาของสาวงามที่ล่อเอาเขาถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทัน

“มีค่ะ ช่วยเข็นกระเป๋าเอาไปไว้ที่รถให้น้องด้วยนะคะพี่ไข่ย้วย”

‘ขะ ไข่ย้วยอย่างนั้นหรือ’

ลองได้เรียกเขาแบบนี้แล้วเป็นใครอื่นไม่ได้เลยเพราะฉายานี้มีเพียงแค่เขาและยายเด็กกะโปโลของเขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้กัน

“ยายกระต่ายฟันเหยิน!”

อุทานเรียกชื่อคนตรงหน้าทั้ง ๆ ที่แม่คุณไร้เค้าโครงของยายเตี้ยหมาตื่น ฟันเหยิน หน้าม้าเต่อเหมือนกับเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง