บทนำ (1)

บทนำ

สนามบินสุวรรณภูมิ

“อีกสิบนาทีครับนาย”

เลขาคนรู้ใจของท่านผู้บริหารโรงพยาบาลหนุ่มไฟแรงรายงานระยะเวลาการรอคอยเป็นระยะ ๆ เมื่อเห็นสีหน้าของผู้เป็นนายบึ้งตึงถมึงทึงชนิดที่ว่าหากเป็นกาต้มน้ำที่กำลังเดือดป่านนี้คงทะลุร้อยองศาเซลเซียสไปเป็นที่เรียบร้อย

“มึงว่ากูเป็นใครไอ้ทรอย”

ไม่บ่นอุบเหมือนกับเมื่อตอนก่อนที่จะออกจากบ้านเพื่อมาปฏิบัติภารกิจสำคัญที่นี่ แต่จู่ ๆ กลับถามคำถามที่ทำเอาเลขานุการคนรู้ใจปวดเศียรเวียนเกล้าไปตาม ๆ กัน

“อ้าว... สามสิบเก้าขวบแล้วยังไม่รู้อีกว่าเป็นใครนี่ท่าทางอาการหนักนะนาย หาหมอสมองดีไหม”

“ไอ้เซ็กซ์ทรอย!”

เขากำลังหงุดหงิดอารมณ์เสียอยู่ดี ๆ ไม่ว่าดีไอ้มือขวาตัวป่วนกวนบาทายิ่งปั่นป่วนไม่ดูเวล่ำเวลาเอาเสียเลย หากไม่เกรงใจชุดสูทผู้บริหารระดับสูงที่ต้องมายืนขาแข็งรอยายกระต่ายฟันเหยินคงได้ฟาดมะเหงกใส่หัวแข็ง ๆ ของมันสักสองสามที ก็เลยเลือกใช้ฉายาไม้ตายขึ้นมาสะกัดจุดป่วนแทน

“ขอร้อง อย่าเรียกผมแบบนี้นะนาย”

เลขาผู้รู้ใจในวัยสามสิบปลาย ๆ พนมมือไหว้ขอร้องนายเหนือหัวเมื่อถูกนายเรียกขานชื่ออันไม่พึงประสงค์ซึ่งนายเป็นผู้ตั้งให้

“มึงก็อย่ากวนตีนกู”

“อ้าว ผมกวนตรงไหน ก็นายเล่นถามผมว่านายเป็นใคร ผมก็เข้าใจว่านายเบลอ ๆ หรือจิตใจว้าวุ่นสับสนในชีวิตจนจำไม่ได้ว่าเป็นใคร”

เอากับมันเถอะ คีตะพัฒน์ส่ายหน้าระอา บางทีการที่มีเลขาบ้าบิ่นอย่างทินวุฒิเคียงบ่าเคียงไหล่มันมีอะไรที่ทำให้รู้สึกว่าชีวิตเขามีหลากหลายอารมณ์ดีเช่นกัน และที่เป็นตอนนี้ก็คืออารมณ์อยากตะบันหน้าคนเสียเหลือเกิน

“ความหมายของกูคือผู้บริหารระดับสูงอย่าง MD คีตะพัฒน์ ทำไมต้องมายืนรอรับคู่ปรับอย่างยายกระต่ายฟันเหยินแบบนี้”

“ไม่แมนเลยนะนาย ไปเรียกคุณลิลลี่เธอแบบนั้น”

เขาอยู่กับคุณคีย์มานานเกือบสิบปี เป็นมือขวารุ่นที่สองต่อจากคุณพ่อของเขาที่รับใช้ดูแลคนในตระกูลพัทธดำรงสกุลมานานจนพอจะรับรู้ความสัมพันธ์ของครอบครัวนักธุรกิจวงการแพทย์กับเด็กสาวแก้มป่องในอดีตที่ตามติดชีวิตเจ้านายเขาจนกระทั่งเธอห่างหายได้ทุนไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษ ไปเป็นเด็กเรียนทุนแลกเปลี่ยนตั้งแต่อายุ 15 ปี เรียนแพทย์จนกระทั่งต่อเฉพาะทางเวชศาสตร์การเจริญพันธุ์อีกรวม ๆ แล้วก็สิบปีพอดิบพอดีที่ห่างเหินกันไป

“นี่เห็นแก่คุณแม่นะ”

คีตะพัฒน์ยังบ่นลากยาวไม่เลิกรา หากว่าไม่ใช่คำสั่งของมารดาเขาไม่มีทางสนใจไยดียายเด็กแก่แดดในอดีตที่ริอ่านประกาศก้องบอกคนในครอบครัวเขาว่า โตขึ้นหนูจะเป็นเจ้าสาวของพี่คีย์ ตั้งแต่ตอนที่เจ้าตัวยังเยาว์วัย 9 ขวบ และที่หนักหนาบ้าบิ่นเสียยิ่งกว่านั้นคือคนในครอบครัวเขาเห็นดีเห็นงามตามใจหนูน้อยยกตำแหน่งพี่เลี้ยงจำเป็นให้กับเขา แม้กระทั่งช่วงที่เขากำลังยุ่งหัวหมุนเป็นนักเรียนแพทย์จนถูกบรรดาเพื่อน ๆ ตัวดีทั้งหลายล้อเลียนว่าเขาเลี้ยงเด็กไว้กินเองในอนาคต

‘ชอบกินเด็กน่ะใช่ แต่ไม่ชอบเลี้ยงเด็กโว้ย’

นาฬิกาเรือนหรูถูกยกขึ้นมองซ้ำ ๆ ในช่วงเวลาก่อนจะถึงตามที่กำหนดไว้จนกระทั่งการรอคอยของเขาสิ้นสุดลง ผู้คนหลากหลายเชื้อชาติผ่านด่านศุลกากรพร้อมเดินกันอย่างเร่งรีบเพื่อออกจากสนามบินปลายทางต่างคนต่างไปตามที่หมายของใครต่อใคร

สิ่งแรกที่คีตะพัฒน์มองหาคือยายเด็กกะโปโลร่างอวบผมหน้าม้าสั้นเต่อซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเจ้าตัว ผ่านมานานนับสิบปีที่เขาไม่ได้เจอยายกระต่ายฟันเหยินเลย แต่เชื่อแน่ว่ารูปลักษณ์ภายนอกอันเป็นเอกลักษณ์ของแม่สาวน้อยเด็กเรียนก็คงไม่ต่างจากรูปเมื่อสองปีก่อนที่ถ่ายคู่กับมารดาเขาเมื่อครั้งที่ท่านเดินทางไปท่องเที่ยวประเทศอังกฤษ

“ชักช้าอืดอาดไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ เดี๋ยวต่อไปจะเปลี่ยนจากฉายายายกระต่ายฟันเหยินให้เป็นยายเต่าฟันเหยินเลยคอยดู”

ขอให้ได้บ่น หงุดหงิดรำคาญที่ต้องมาคอยตามดูแลคนโปรดของมารดาซึ่งยามนี้คงจะเดินช้ากว่าจะผ่านแต่ละด่านออกมายังจุดที่เขายืนรอรับ