บทนำ

“อืม…”

เสมือนกึ่งฝัน ว่ากำลังถูกเสือปราบขย้ำเธอแทบเป็นแทบตาย ไม่เปิดโอกาสให้เหยื่ออันโอชะได้อุทธรณ์ขอต่อลมหายใจเลยสักนิด

“เหนื่อย ไม่เอาแล้ว ขอนอนต่อนะคะ”

เสียงหวานแหบแห้งพยายามออดอ้อนบอกเสือร้ายตามความรู้สึกในยามนี้ ไม่อยากลืมตา ไม่อยากเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ทำเอาใจเธอ สั่นไหวไม่หยุดพัก

หมอศัลยกรรมหัวใจและทรวงอกอะไร นอกเสียจากว่าปั๊มหัวใจคนไข้เก่งแล้ว ปั๊มอย่างอื่นก็เก่งกาจขนาดหนัก

“ไม่ตื่น?”

ลมหายใจอุ่น ๆ ที่ส่งผ่านมาปะทะใบหน้า พร้อมกับสัมผัสอันคุ้นเคยจากมือหนาที่เคลื่อนเข้ามานวดเฟ้นความนุ่มหยุ่นของอกอิ่มวาดปลายนิ้วสะกิดยอดถันหยอกล้อเล่นกับมันประหนึ่งว่ามันคือของเล่นที่ทำให้เขาเพลิดเพลินทุกยามที่ร่วมทำกิจกรรมเร่าร้อนด้วยกัน ริมฝีปากบางเผลอ ขบเม้มเข้าหากันพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ตอบสนองต่อการรุกรานของเขาโดยอัตโนมัติ แต่ก็ไม่ยังยอมลืมตา

บทรักในค่ำคืนที่ผ่านมาเขาแปลงร่างเป็นเสือชีตาห์ควบไว ควบเร็ว ควบอึด ไม่คิดจะหยุดพักเลยสักนิด เข้าใจว่ามันจะจบลงเพียงแค่รอบเดียว แต่ไม่เลย รอบสองผ่านไป รอบสามก็ตามมาภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที

อยากประท้วงต่อต้านเขามากมายขนาดไหน แต่สุดท้ายเมื่อถูก ไฟพิศวาสแผดเผายามใด สิ่งที่ดำเนินไปก็เพียงแค่ส่งเสียงร้องครางกระเส่ายามที่เขาตอกตรึงร่างหนาเข้าหาเธออย่างเร่าร้อน จนกระทั่งเหนื่อยเพลียเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็จำไม่ได้

ผู้ชายร้ายกาจ ที่ใช้อำนาจในทางมิชอบ เมื่อก่อนไม่รู้ว่าเธอหลงใหลได้ปลื้มเขาไปได้ยังไง

อยากเล่นก็เล่นไป ตอนนี้เธอไม่ไหวแล้ว

หมดแรงอยากจะนอน

“ไปร่วมกิจกรรมเดินวิ่งการกุศลที่สวนสุขภาพไม่ใช่เหรอวันนี้”

แต่คำเตือนของอาจารย์แพทย์ศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ เสือร้ายที่จับเธอกลืนลงท้องจนอิ่มเอมตลอดทั้งคืน มีผลให้ความรู้สึกง่วงนอนของเธอหายไปเป็นปลิดทิ้ง

เขารู้ตารางทำงานเธอดี เพราะบังคับเธอให้ส่งเขาทุกเดือน หากมีการเปลี่ยนแปลงหรืออัปเดตตารางเวร คนร้ายกาจย้ำบอกว่าต้องส่งอันล่าสุดให้เขาทุกครั้ง

วุ่นวายกับเธอแม้กระทั่งตารางเวรพยาบาล และที่สำคัญคือจำแม่นเสียยิ่งกว่าเธอเสียอีก

“กี่โมงแล้วเหรอคะ”

กะพริบตาปริบ ๆ มองใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร ไม่ใช่สิ ต้องใช้คำว่าซาตานร้ายในคราบเทพบุตรถึงจะถูก

“อีกสามสิบนาทีเจ็ดโมง”

เขาตอบเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตายังตรึงอยู่กับทรวงอกอิ่มที่เขากำลังขยำมันเล่นอย่างเมามัน แต่สำหรับเธอนี่สิ ความบรรลัยบังเกิดขึ้นมาในทันที วันนี้เป็นเวรปฏิบัติงานคือเวรเช้าก็จริงแต่เธอได้รับมอบหมายให้เป็นหนึ่งในทีมอาสาสมัครของฝ่ายการพยาบาลผู้มีหน้าที่ดูแลประชาชนที่มาร่วมกิจกรรมเดินวิ่งการกุศลที่สวนสุขภาพ

“หนูจะไปแล้ว”

พยายามปัดมือเขาให้หลุดจากตัว สลัดความร้อนวูบวาบที่ส่งผ่านจากปลายนิ้วมายังผิวกายของตน ยันตัวลุกขึ้นเป็นจังหวะที่เขาก็ผละห่างออกไปยืนจังก้าเท้าเอวมองเธอค่อย ๆ คลานไปขอบเตียงเพื่อจะลงจากเตียงกว้าง

“ไปไหว?”

อยากจะแหมถึงดาวอังคารเสียจริง จากสายตาเข้มดุที่มองมา ไม่ได้มีเค้าของความห่วงใย เห็นใจหรือสงสารเธอเลยสักนิดเดียวจะบอกให้

แม้กระทั่งคำว่าตบหัวแล้วลูบหลังยังใช้ไม่ได้เลยเสียด้วยซ้ำ กับผู้ชายคนนี้ มีแค่ตบ ตบ ตบ แล้วก็เหยียบ เหยียบ เหยียบซ้ำ ไร้ซึ่งคำว่าอ่อนโยนต่อสตรีเพศ

“ไม่ไหวก็ต้องไหวล่ะค่ะ”

หยิบผ้าเช็ดตัวมาพันห่อหุ้มร่างกายเอาไว้ นิ่วหน้าน้อย ๆ แต่พอขยับลงไปยืนที่พื้นพรมความปวดแสบตรงจุดกลางกายเล่นงานเธอในทันที ทำปากขมุบขมิบแช่งชักหักกระดูกคนของใหญ่ กระแทกไว ใส่เร็วอยู่ในใจ

“หึ เก่งนี่ เก่งให้มันตลอดนะ อย่าให้มีโทรศัพท์จากตึกศัลย์ฯ 1 โทรมาแจ้งว่าเจ้าหน้าที่ที่ตึกหัวใจวายก็แล้วกัน”

นี่ถึงกับแช่งให้เธอหัวใจวายตายแบบนี้ มันก็เกินไป หัวร้อนพอจะฟาดกลับคืนไป ร่างสูงอันอุดมด้วยมัดกล้ามเนื้อเปล่าเปลือยท่อนบน มีเพียงผ้าเช็ดตัวพันเอวสอบเอาไว้หมิ่นเหม่นั้นก็เดินหายเข้าห้องน้ำไป ตามมาด้วยเสียงปิดประตูดังปังปิดกั้นคำด่ากลับได้อย่างน่าเจ็บใจ เสียเหลือเกิน

ท่องไว้ ๆ อีกแค่ 2 เดือนเท่านั้น

แค่เหรอ? แต่ทำไมตอนนี้ใจมันบอกว่าเหลืออีกตั้ง 2 เดือนแน่ะ

ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ อาจารย์แพทย์ปรมินทร์!

สาว ๆ ทั้งหลายในโรงพยาบาลต่างขนานนามกันถ้วนทั่วว่า เขานี่แหละคือหมอศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจที่เก่งกาจและ เป็นกันเองกับเจ้าหน้าที่ทุกระดับ เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม

ขึ้นแท่นท่านรองผู้อำนวยการและอาจารย์แพทย์สุดฮอตคะแนนนำโด่งบรรดาอาจารย์แพทย์ประจำภาควิชาศัลยศาสตร์อีกสามท่าน เนื่องว่าเขาเป็นคนเดียวที่ยังโสดไม่มีเจ้าของหัวใจเหมือนอย่าง หมอโช หมอเอก และหมอพัฒน์

แล้วกรรมก็ตกมาที่เธอเสียได้ ไม่รู้ชาติก่อนไปสร้างเวรสร้างกรรมอะไรไว้กับผู้ชายร้าย ๆ คนนี้ ถึงได้มาตกอยู่ใต้อาณัติของเขา