LOGINShare
ตอนที่ 20 : คืนลอบสังหาร
publish date:
2026-07-25 08:10:59ตอนที่ 20 : คืนลอบสังหาร
คืนนั้น สำนักแพทย์ตะวันออกยังไม่ดับตะเกียง
เสียงฝนตกเบา ๆ กระทบชายคาเป็นจังหวะ ตรอกตะวันออกเงียบกว่าทุกคืน แต่ภายในสำนักแพทย์กลับยังมีคนไข้สามรายนอนพักอยู่ด้านใน
คนหนึ่งเป็นเด็กไข้สูงที่เพิ่งชักเมื่อวาน
อีกคนเป็นคนงานแขนหักที่ต้องเฝ้าดูปลายนิ้วไม่ให้ชา
ส่วนรายสุดท้ายคือหญิงตั้งครรภ์ที่มีอาการปวดท้องและอ่อนแรง ป้าโจวไม่กล้าปล่อยให้กลับบ้านกลางดึก จึงให้พักอยู่หลังม่าน
หลินเยว่นั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เล็ก ก้มจดบันทึกอาการคนไข้ใต้แสงตะเกียง
อาเซิ่งกำลังบดสมุนไพรแห้งอย่างระมัดระวัง ส่วนป้าโจวนั่งพับผ้าสะอาดอยู่ใกล้เตาน้ำ
หลิวซื่อเพิ่งกลับไปพักได้ไม่นาน
บรรยากาศควรจะสงบ
แต่หลินเยว่กลับรู้สึกแปลก ๆ
เงียบเกินไป
แม้ฝนจะตก แต่ตรอกไม่ควรไร้เสียงสุนัขเห่า ไร้เสียงคนเมากลับบ้าน ไร้เสียงล้อเกวียนจากตลาดดึกเช่นนี้
นางวางพู่กันลงช้า ๆ
"อาเซิ่ง ดับตะเกียงด้านหน้าหนึ่งดวง"
อาเซิ่งเงยหน้า
"ขอรับ?"
"ทำเดี๋ยวนี้"
น้ำเสียงของหลินเยว่ทำให้เด็กหนุ่มไม่ถามต่อ เขารีบลุกไปดับตะเกียง
ทันทีที่แสงหน้าประตูลดลง เงาดำสามสายก็พุ่งเข้ามาจากหน้าต่างและประตูด้านข้างพร้อมกัน
เสียงมีดสั้นตัดอากาศดังวาบ
ป้าโจวกรีดร้อง
"นักฆ่า!"
หลินเยว่คว้าถาดสมุนไพรบดละเอียดบนโต๊ะทันที แล้วสาดไปยังชายชุดดำคนแรก
ผงสมุนไพรปนฝุ่นแห้งกระจายเข้าตาและจมูกของเขาเต็ม ๆ
ชายคนนั้นร้องลั่น ยกมือปิดหน้า
"ตาข้า!"
หลินเยว่ตะโกนทันที
"อาเซิ่ง พาคนไข้เข้าหลังม่าน ป้าโจว ปิดประตูด้านใน!"
อาเซิ่งแม้หน้าซีด แต่ทำตามทันที เขารีบพยุงเด็กไข้สูงกับหญิงตั้งครรภ์ไปซ่อนด้านหลัง ส่วนป้าโจวลากม่านหนามาปิดพื้นที่คนไข้ มือสั่นแต่ไม่ถอยหนี
นักฆ่าอีกสองคนพุ่งเข้าหาหลินเยว่
นางถอยหลังไปชนโต๊ะ หยิบขวดเหล้าแรงที่ใช้ล้างแผลขึ้นมาขว้างใส่พื้นตรงหน้า
ขวดแตกกระจาย กลิ่นเหล้าฉุนลอยขึ้น
ชายชุดดำชะงักไปเสี้ยวหนึ่ง
เสี้ยวเดียวก็พอ
เสียงดาบปะทะมีดดังขึ้นจากหน้าประตู
เงาร่างสูงในชุดสีเข้มพุ่งเข้ามาราวสายลม
เซียวอวี้
เขายังคงอยู่ในคราบพ่อค้าหนุ่ม แต่ดาบในมือและสายตาเย็นเยียบเปิดเผยชัดว่าเขาไม่ใช่พ่อค้าธรรมดา
องครักษ์ลับสองคนปรากฏตามหลัง ตวัดดาบขวางทางนักฆ่า
เซียวอวี้ก้าวมายืนข้างหลินเยว่
"บาดเจ็บหรือไม่"
หลินเยว่หายใจหอบเล็กน้อย แต่ตอบทันที
"ยัง"
"ถอยไปด้านหลัง"
"ข้ามีคนไข้"
เขาหันมามองนางเพียงแวบเดียว ก่อนยกดาบรับคมมีดที่ฟันลงมา
"เช่นนั้นเจ้าดูคนไข้ ข้าดูคนฆ่า"
การต่อสู้เกิดขึ้นในพื้นที่แคบของสำนักแพทย์
เซียวอวี้เคลื่อนไหวรวดเร็วและเด็ดขาด ทุกดาบไม่ฟุ่มเฟือย องครักษ์ลับสองคนปิดทางหนี นักฆ่าที่ถูกผงสมุนไพรเข้าตาพยายามคลำทางหนี แต่ชนเข้ากับชั้นยา
อาเซิ่งใช้ไม้คานผลักข้าวของกั้นหน้าคนไข้ไว้
ป้าโจวตัวสั่น แต่ยังใช้ร่างตนเองบังหญิงตั้งครรภ์
ขณะนักฆ่าคนหนึ่งถอยพลาด เขาถูกอาวุธของพวกเดียวกันเฉือนเข้าที่ลำคอ เลือดพุ่งออกทันที ร่างทรุดลงกับพื้น
เซียวอวี้เตรียมจะตามจับอีกคน แต่หลินเยว่กลับพุ่งเข้าไปหาคนที่ล้ม
นางกดผ้าสะอาดลงบนแผลทันที
"อาเซิ่ง เอาผ้ากดแผลมาเพิ่ม!"
เซียวอวี้หันกลับมา ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"เขามาฆ่าเจ้า"
หลินเยว่กดแผลแน่น เลือดซึมแดงเต็มมือ
"เขายังไม่ตาย"
"เหตุใดจึงช่วยศัตรู"
หลินเยว่ไม่เงยหน้า
"เมื่ออยู่บนเตียงคนไข้ ไม่มีศัตรู"
คำพูดนั้นทำให้เซียวอวี้นิ่งไปชั่วขณะ
ชั่วขณะนั้นเพียงพอให้เขามองเห็นตัวตนของนางชัดขึ้นอีกขั้น
หญิงผู้นี้ไม่ใช่เพียงฉลาด
ไม่ใช่เพียงใจกล้า
แต่นางมีเส้นแบ่งของตนเองที่แม้คมดาบก็สั่นคลอนไม่ได้
นักฆ่าอีกสองคนถูกองครักษ์ลับจัดการอย่างรวดเร็ว คนหนึ่งถูกจับเป็น อีกคนถูกฟันบาดเจ็บจนล้มลง
หลินเยว่ห้ามเลือดชายที่คอบาดได้ชั่วคราว เขายังหายใจอยู่ แม้ชีพจรแผ่วมาก
เซียวอวี้เดินเข้ามา ก้มลงมองนักฆ่า
"ถามเขา ใครส่งมา"
หลินเยว่ยังไม่ทันตอบ นักฆ่าที่ถูกจับเป็นพลันกัดฟันแน่น
ใบหน้าเขาเปลี่ยนเป็นคล้ำม่วงในพริบตา
"ยาพิษ!"
หลินเยว่รีบเข้าไปตรวจ แต่ช้าเกินไป
นักฆ่าคนนั้นกระตุกสองครั้ง ก่อนแน่นิ่ง
อีกคนที่คอบาดเองก็พยายามขยับปาก หลินเยว่จับคางเขาไว้ทันที แต่เขากลืนบางสิ่งลงไปแล้ว
ไม่กี่ลมหายใจ ร่างที่นางเพิ่งช่วยไว้ก็หยุดหายใจ
อาเซิ่งหน้าซีด
"พวกเขาฆ่าตัวตายหมดเลยหรือขอรับ"
เซียวอวี้ก้มลงตรวจปากนักฆ่า
"ยาพิษซ่อนไว้ในฟัน"
หลินเยว่ถอดหายใจช้า ๆ เลือดบนมือยังอุ่นอยู่
"คนที่ฝึกพวกเขามา ไม่คิดให้พวกเขามีชีวิตกลับไปอยู่แล้ว"
นางใช้ผ้าเช็ดมือ แล้วเริ่มตรวจร่างนักฆ่าอย่างละเอียด
เสื้อผ้าไม่มีตรา
อาวุธไม่มีสัญลักษณ์
แต่เมื่อเปิดแขนเสื้อคนหนึ่งขึ้น นางก็เห็นรอยสักเล็ก ๆ บนต้นแขนด้านใน
ดอกบัวสีดำ
กลีบคมแหลมราวเปลวไฟ
หลินเยว่ขมวดคิ้ว
"นี่คืออะไร"
เซียวอวี้ที่ยืนอยู่ข้างหลังเห็นรอยสักนั้น สีหน้าเปลี่ยนทันที
แววตาของเขาเย็นลงราวน้ำค้างแข็ง
"ดอกบัวดำ"
หลินเยว่หันไปมองเขา
"เจ้ารู้จัก?"
เซียวอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงต่ำ
"เป็นสัญลักษณ์ขององค์กรลับที่เกี่ยวข้องกับยาพิษ การลอบสังหาร และการค้าสิ่งต้องห้าม"
"เจ้าตามพวกเขาอยู่?"
เขามองนางนิ่ง
คราวนี้เขาไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้เลี่ยง ไม่ได้ทำตัวเป็นพ่อค้าผ่านทาง
"ใช่"
หลินเยว่สบตาเขา
"เซียวอวี้ เจ้าเป็นใครกันแน่"
ฝนด้านนอกยังตกไม่หยุด
แสงตะเกียงสั่นไหวระหว่างทั้งสอง
เซียวอวี้ไม่ได้ตอบทั้งหมด
แต่ครั้งนี้เขาไม่โกหกนาง
"คนที่ไม่อยากให้เจ้าตาย"
หลินเยว่เงียบไป
คำตอบนั้นไม่พอ
แต่คืนนี้ นางรู้ว่าหากไม่มีเขา สำนักแพทย์ตะวันออกคงกลายเป็นสถานที่สังหารหมู่
นางหันไปมองคนไข้ที่ซ่อนอยู่ด้านหลังม่าน
"ขอบคุณ"
เซียวอวี้มองเลือดบนพื้น แล้วมองนาง
"ตั้งแต่คืนนี้ เจ้าต้องระวังมากกว่าเดิม"
"เพราะดอกบัวดำ?"
"เพราะเจ้าก้าวเข้าไปในคดีที่ใหญ่กว่าชิงเหอแล้ว"
หลินเยว่ตอบช้า ๆ
"ข้าไม่ได้อยากเข้าไป"
"แต่เจ้ามองเห็นความจริง"
เขากล่าวเสียงต่ำ
"และคนบางกลุ่มฆ่าคนที่มองเห็นความจริง"
ก่อนรุ่งสาง เซียวอวี้กลับไปยังเรือนลับนอกเมือง
เขาถอดเสื้อคลุมเปื้อนฝนออก สีหน้ายังเย็นเยียบ แผนที่เมืองชิงเหอถูกกางอยู่บนโต๊ะ จุดที่เขียนว่าสำนักแพทย์ตะวันออกถูกวงด้วยหมึกแดงใหม่
เฉินอวี้และองครักษ์ลับหลายคนคุกเข่ารอคำสั่ง
เซียวอวี้กล่าวเสียงเรียบ
"ดอกบัวดำปรากฏตัวแล้ว"
ทุกคนในห้องเงียบลงทันที
"นับจากวันนี้ จงคุ้มครองสำนักแพทย์ตะวันออกอย่างลับ ๆ"
"อย่าให้นางรู้ตัว"
"ใครเข้าใกล้นางด้วยเจตนาร้าย จับเป็นถ้าทำได้ ฆ่าถ้าจำเป็น"
เฉินอวี้ประสานมือ
"ขอรับ"
เซียวอวี้ยืนหน้าต่าง มองแสงแรกของรุ่งอรุณที่ค่อย ๆ แตะขอบฟ้า
ในใจเขายังได้ยินประโยคของหลินเยว่ชัดเจน
"เมื่ออยู่บนเตียงคนไข้ ไม่มีศัตรู"
หญิงเช่นนี้ หากอยู่ท่ามกลางเงามืดมากเกินไป อาจถูกความมืดกลืนกิน
หรือไม่
นางอาจเป็นคนจุดไฟเผาเงามืดทั้งหมด
ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องลับแห่งหนึ่ง ชายสวมหน้ากากยืนอยู่หน้าแผนที่ขนาดใหญ่
ไม่ใช่แผนที่เมืองชิงเหอ
แต่เป็นแผนที่เมืองหลวง
เส้นทางคาราวาน เส้นทางส่งยา ประตูวัง และตรอกใกล้สำนักหมอหลวงถูกทำเครื่องหมายไว้ด้วยหมึกดำ
ลูกน้องคนหนึ่งคุกเข่ารายงานเสียงสั่น
"นักฆ่าทั้งสามล้มเหลว ไม่มีผู้ใดรอดกลับมา"
ชายสวมหน้ากากนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วหัวเราะเบา ๆ
"ฆ่าไม่ได้หรือ"
ลูกน้องก้มหน้าต่ำลง
"ขอรับ"
ชายสวมหน้ากากใช้นิ้วลากจากเมืองชิงเหอไปยังเมืองหลวงบนแผนที่
"เช่นนั้นเปลี่ยนแผน"
เขาหยิบหมุดสีดำปักลงบนตำแหน่งวังหลวง
"หากฆ่านางไม่ได้..."
เสียงของเขาเย็นเยียบในความมืด
"จงพานางเข้าวัง"
Latest chapter
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับ
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษ
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาด
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายา
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียง
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 121 : ทดลองยา
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม
