ตอนที่ 59 : ไฟไหม้คลังยา

ตอนที่ 59 : ไฟไหม้คลังยา

เสียงระฆังเตือนภัยดังสะท้อนทั่วสำนักแพทย์หลวง

เปลวไฟลุกพุ่งขึ้นจากเรือนเก็บเอกสารด้านหลัง ก่อนลามไปยังชายคาของคลังยาที่อยู่ติดกัน ควันดำหนาทึบม้วนตัวขึ้นสู่ท้องฟ้ายามดึก กลิ่นไหม้ของกระดาษ ไม้แห้ง และสมุนไพรแห้งปะปนกันจนฉุนจมูก

หลินเยว่กอดสมุดบัญชีเล่มสำคัญไว้แน่น

"ไฟไม่ได้ไหม้เอง"

เซียวอวี้มองไปยังเปลวเพลิง ดวงตาเย็นเยียบ

"พวกมันต้องการเผาหลักฐาน"

ยังไม่ทันสิ้นเสียง คานไม้ด้านหนึ่งของเรือนเอกสารก็ส่งเสียงลั่น ผู้ช่วยหมอและขันทีหลายคนร้องแตกตื่น บางคนวิ่งหนี บางคนยืนตัวแข็งทำอะไรไม่ถูก

หลินเยว่สูดหายใจลึก แล้วตะโกนเสียงดัง

"ทุกคนฟังข้า อย่าวิ่งมั่ว"

เสียงของนางเฉียบขาดจนหลายคนหันมา

"แบ่งคนเป็นสี่กลุ่ม กลุ่มหนึ่งตักน้ำดับไฟ กลุ่มสองขนยาออกจากคลัง กลุ่มสามขนเอกสารและตำรา กลุ่มสี่ดูแลคนสำลักควันและคนบาดเจ็บ"

ผู้ช่วยบางคนยังลังเล

"แต่ไฟแรงมาก"

หลินเยว่ตอบทันที

"ยาที่อยู่ใกล้ไฟใช้ไม่ได้แล้ว อย่าขนทุกอย่าง ขนเฉพาะยาที่อยู่ด้านในและยังไม่โดนควันมาก ตำรากับบัญชีต้องออกมาก่อน ถ้าใครสำลักควันให้ก้มต่ำ ใช้ผ้าชุบน้ำปิดปากจมูก"

เซียวอวี้หันไปสั่งองครักษ์

"ทำตามที่นางบอก ปิดทางออกทุกด้าน มือวางเพลิงอาจยังอยู่ในนี้"

องครักษ์รับคำแล้วกระจายตัวทันที

หลินเยว่ส่งสมุดบัญชีในมือให้เซียวอวี้

"เก็บเล่มนี้ไว้ อย่าให้หาย"

เซียวอวี้รับไว้

"แล้วเจ้า"

"ข้าต้องเข้าไปขนตำราและแยกยาที่ใช้ได้"

"อันตราย"

หลินเยว่หันมาสบตาเขา

"ถ้ายาทั้งคลังปนเปื้อนหมด คนไข้ในวังจะไม่มีอะไรใช้รักษา"

เซียวอวี้มองนางเพียงชั่วอึดใจ ก่อนดึงผ้าชุบน้ำจากองครักษ์ส่งให้นาง

"ข้าจะเข้าไปด้วย"

ทั้งสองเข้าไปในคลังยาที่ควันเริ่มลามเข้ามา ชั้นยาริมประตูบางส่วนถูกไฟเลียจนไหม้ดำ สมุนไพรแห้งจำนวนมากติดไฟง่ายราวเชื้อเพลิง กลิ่นไหม้ของรากยาและเปลือกไม้ทำให้หลายคนไอจนน้ำตาไหล

หลินเยว่ชี้ไปยังชั้นด้านใน

"กล่องที่ยังปิดสนิทและอยู่ไกลไฟ ขนออกไปก่อน ส่วนห่อผ้าที่โดนควันหนาหรือเปียกน้ำให้แยกไว้ ห้ามนำกลับไปใช้ทันที"

ผู้ช่วยหมอคนหนึ่งถามทั้งไอ

"เปียกน้ำแล้วยังใช้ไม่ได้หรือ"

"น้ำดับไฟสกปรก มีเขม่า ฝุ่น และอาจมีสิ่งปนเปื้อน ยาที่เปียกต้องแยกตรวจ ถ้าเก็บต่อทั้งที่ชื้น จะขึ้นราและทำให้คนไข้ป่วยกว่าเดิม"

นางพูดพร้อมหยิบกล่องสมุนไพรสำคัญออกจากชั้น ส่งต่อให้คนด้านหลังเป็นทอด ๆ

"ทำเป็นแถว ส่งต่อ อย่าแย่งกัน"

ไม่นาน การทำงานก็เริ่มเป็นระบบ คนหนึ่งหยิบ คนหนึ่งส่ง คนหนึ่งจดชื่อ คนหนึ่งวางแยกกอง ยาที่โดนไฟ ยาที่โดนควัน ยาที่เปียกน้ำ และยาที่ยังปลอดภัยถูกแบ่งออกจากกันอย่างชัดเจน

ด้านนอก เหยาเจี้ยนกับกู้เหวินจงมาถึงพอดี

เห็นภาพผู้คนทำงานเป็นระบบท่ามกลางไฟ ทั้งสองชะงักไปเล็กน้อย

กู้เหวินจงสั่งเสียงดัง

"ทุกคนทำตามหลินเยว่"

คำสั่งนี้ทำให้คนของสำนักแพทย์หลวงที่เคยลังเลยอมเชื่อฟังอย่างสมบูรณ์

ไฟลามไปยังห้องเก็บเอกสารเร็วกว่าที่คาด

หลินเยว่รีบวิ่งไปทางเรือนเอกสาร ขณะนั้นควันหนามากจนแทบมองไม่เห็น เซียวอวี้คว้าข้อมือนางไว้

"เจ้าเข้าไปไม่ได้"

"ในนั้นมีบัญชีรับส่งยาเก่า ถ้าถูกเผาหมด เราจะสาวไม่ถึงต้นทาง"

"ข้าจะให้คนเข้าไป"

"คนที่ไม่รู้ว่าเล่มไหนสำคัญจะขนผิด ข้าต้องชี้เอง"

เซียวอวี้กัดกรามแน่น แต่รู้ดีว่าห้ามนางไม่อยู่ เขาจึงดึงผ้าชุบน้ำอีกผืนมาคลุมจมูกให้นาง

"อยู่หลังข้า"

ทั้งสองฝ่าควันเข้าไปในเรือนเอกสาร

ภายในร้อนจัด ชั้นเอกสารด้านหนึ่งไหม้ไปแล้ว กระดาษจำนวนมากกลายเป็นเถ้าดำปลิวว่อน หลินเยว่กวาดตามองเร็วที่สุด นางเห็นชั้นบัญชีรายปีอยู่ด้านใน ใกล้คานไม้ที่เริ่มมีไฟลาม

"ตรงนั้น"

เซียวอวี้ใช้แขนปัดเศษไม้ที่ร่วงลงมา แล้วดึงชั้นเอกสารที่ยังไม่ติดไฟออกมา หลินเยว่รีบหยิบบัญชีที่เกี่ยวกับฝ่ายจัดซื้อยา คลังยา และรายชื่อพ่อค้ายาโยนใส่ผ้าผืนใหญ่

ขณะนั้นเสียงคานไม้ลั่นดังขึ้นเหนือศีรษะ

เซียวอวี้ตะโกน

"ถอย"

เขาคว้าเอวหลินเยว่ดึงออกมา คานไม้ร้อนจัดร่วงลงตรงจุดที่นางยืนอยู่เมื่อครู่ เศษไฟกระเด็นโดนแขนเสื้อนางจนเกิดประกาย

หลินเยว่รีบตบไฟที่แขนเสื้อ เซียวอวี้ใช้ผ้าชุบน้ำกดดับให้ทันที

"พอแล้ว ออกไป"

หลินเยว่มองกองบัญชีที่ยังเหลืออยู่ในชั้นด้านใน ดวงตาเจ็บปวด

"อีกนิดเดียว"

"ไม่คุ้มชีวิตเจ้า"

เสียงของเซียวอวี้หนักกว่าทุกครั้ง

หลินเยว่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

ทั้งสองหอบเอกสารที่ช่วยได้ออกมา ขณะเดียวกันคานเรือนเอกสารอีกด้านพังลง เปลวไฟกลืนชั้นบัญชีที่เหลือไปต่อหน้าต่อตา

หลินเยว่ยืนมองเงียบ ๆ

บัญชีสำคัญหลายเล่มหายไปในกองไฟ

ผู้บงการชนะไปครึ่งก้าว

แต่ยังไม่ทั้งหมด

เพราะในมือของพวกนางยังมีบางส่วนรอดมาได้

หลังจากใช้เวลานานเกือบหนึ่งชั่วยาม ไฟจึงเริ่มถูกควบคุมได้ ชาววังและผู้ช่วยหมอช่วยกันส่งน้ำเป็นแถวตามระบบที่หลินเยว่วางไว้ ส่วนผู้ที่สำลักควันถูกพาไปนั่งในที่โล่ง หลินเยว่สั่งให้คลายเสื้อผ้า ให้หายใจอากาศสะอาด และห้ามดื่มน้ำมากทันทีหากยังไอรุนแรง

นางเดินตรวจคนบาดเจ็บทีละคน มีคนถูกไฟลวกเล็กน้อยหลายราย นางให้ล้างด้วยน้ำสะอาดอุณหภูมิปกติ ห้ามทายาสกปรกหรือสมุนไพรบดที่ไม่ผ่านการตรวจลงบนแผลทันที

จางหมิ่นที่เพิ่งมาถึงยืนมองซากไฟด้วยสีหน้าซีด แต่ยังพยายามทำท่าสงบ

"น่าเสียดาย เอกสารเสียหายมากเช่นนี้ คงตรวจสอบต่อได้ยาก"

หลินเยว่หันไปมองเขา

"ยังมีบางเล่มรอด"

สีหน้าจางหมิ่นแข็งไปเล็กน้อย

เซียวอวี้สังเกตเห็นทันที

องครักษ์นายหนึ่งเดินเข้ามา คุกเข่ารายงาน

"ท่านอ๋อง พบสิ่งนี้ใกล้ด้านหลังเรือนเอกสารขอรับ"

เขาส่งเศษผ้าสีดำชิ้นหนึ่งให้

เศษผ้านั้นขาดเหมือนเกี่ยวกับตะปูหรือเสี้ยนไม้ มีกลิ่นน้ำมันไฟติดอยู่ และตรงปลายผ้ามีลายปักเล็ก ๆ เป็นเส้นสีเทาเงิน

หลินเยว่รับมาดู

"ผ้านี้ไม่ใช่ของคนงานทั่วไป เนื้อดีเกินไป"

เซียวอวี้ลูบลายปักเบา ๆ

"เป็นผ้าจากเครื่องแบบผู้ติดตามขุนนางในวัง"

จางหมิ่นรีบกล่าว

"ในวังมีคนมากมาย เศษผ้าชิ้นเดียวบอกอะไรไม่ได้"

เซียวอวี้มองเขาเย็น ๆ

"ข้ายังไม่ได้ถามความเห็นเจ้า"

จางหมิ่นรีบก้มหน้า

"ข้าน้อยเสียมารยาท"

หลินเยว่ยกเศษผ้าขึ้นใกล้จมูก

"มีกลิ่นน้ำมันสน ใช้เร่งไฟ และมีผงสมุนไพรติดอยู่เล็กน้อย เหมือนคนวางเพลิงผ่านคลังยาก่อนมาห้องเอกสาร"

เซียวอวี้สั่งองครักษ์

"ตรวจคนในสำนักแพทย์หลวงและผู้ติดตามขุนนางทุกคน ใครมีชุดขาดหรือมีกลิ่นน้ำมันไฟ ให้จับไว้ก่อน"

"ขอรับ"

กู้เหวินจงเดินมองซากไฟด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

"บัญชีเสียหายไปเท่าใด"

หลินเยว่มองเอกสารที่ช่วยออกมาได้

"บางส่วนรอด แต่หน้าสำคัญจำนวนมากถูกเผา โดยเฉพาะบัญชีเก่าของฝ่ายจัดซื้อยาและเส้นทางพ่อค้ายา"

กู้เหวินจงหลับตาลงครู่หนึ่ง

"พวกมันรู้ว่าต้องเผาอะไร"

หลินเยว่พยักหน้า

"นี่ไม่ใช่คนวางเพลิงมั่ว ๆ คนร้ายรู้ตำแหน่งเอกสาร รู้เวลาที่คนวุ่นวาย และรู้ว่าหลักฐานกำลังถูกตรวจ"

ทุกคนเงียบลง

ความหมายชัดเจนเกินไป

ในสำนักแพทย์หลวงมีคนของศัตรู

และอาจไม่ได้มีเพียงคนเดียว

หลังไฟดับ ซากคลังยาและห้องเอกสารถูกปิดตาย เซียวอวี้ให้ทหารเฝ้าทุกทาง เอกสารที่รอดถูกย้ายไปไว้ในห้องรับรองของฮองเฮา โดยมีองครักษ์เฝ้าตลอดคืน

หลินเยว่กลับไปดูองค์ชายสามทันที

อาการขององค์ชายยังน่าเป็นห่วง พระองค์ไข้สูงขึ้นเล็กน้อย ปวดท้องด้านขวาชัดขึ้น แต่ยังไม่มีสัญญาณแตกฉับพลัน นางยิ่งมั่นใจว่าต้องเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิดตลอดคืน

ฮองเฮาประทับอยู่ด้านนอก เมื่อเห็นหลินเยว่กลับมาด้วยใบหน้าเปื้อนควันและแขนเสื้อไหม้เล็กน้อย พระนางตรัสเสียงเบา

"เจ้าเพิ่งออกจากกองไฟ ยังจะมาตรวจคนไข้ต่อหรือ"

หลินเยว่คารวะ

"องค์ชายยังไม่พ้นระยะอันตรายเพคะ"

ฮองเฮาทอดพระเนตรนางนิ่ง ๆ

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้เจ้าช่วยทั้งคนไข้ ทั้งยา ทั้งเอกสารของสำนักแพทย์หลวง"

หลินเยว่ตอบ

"หม่อมฉันช่วยเท่าที่ช่วยได้ แต่หลักฐานหลายอย่างยังถูกเผาไปเพคะ"

ฮองเฮาตรัสเสียงเย็น

"คนที่กล้าเผาหลักฐานในวัง ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา"

หลินเยว่ไม่ตอบ แต่ใจนางเห็นด้วยทุกประการ

คืนนั้นไม่มีใครในสำนักแพทย์หลวงหลับสนิท

บางคนเฝ้าองค์ชาย

บางคนเฝ้าคลังยา

บางคนถูกสอบสวน

บางคนกำลังหวาดกลัวว่าชื่อตนเองจะถูกลากออกมาจากบัญชีที่รอดจากไฟ

หลินเยว่นั่งอยู่ข้างเตียงองค์ชายสามจนฟ้าเริ่มสาง

เมื่อนางลุกขึ้นเปลี่ยนผ้าชุบน้ำบนพระนลาฏขององค์ชาย เสียงระฆังเช้าก็ดังขึ้นไกล ๆ

ประตูตำหนักเปิดออก

ขันทีจากสำนักแพทย์หลวงเดินเข้ามา คุกเข่าประกาศด้วยน้ำเสียงตึงเครียด

"ท่านหัวหน้าหมอหลวงมีคำสั่ง การสอบหมอหลวงรอบสุดท้ายสิ้นสุดแล้ว ผลสอบจะประกาศในเช้าวันนี้"

หลินเยว่ชะงัก

หลังคืนแห่งไฟไหม้ หลังคดีวางยา หลังหลักฐานถูกเผา และหลังองค์ชายยังประชวรอยู่

ผลสอบหมอหลวงหญิงคนแรกกำลังจะถูกตัดสิน

นางมองออกไปนอกหน้าต่าง

แสงเช้าแรกตกกระทบซากควันเหนือสำนักแพทย์หลวง

และหลินเยว่รู้ดีว่า ไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไร

หลังจากวันนี้ นางจะไม่มีวันเป็นเพียงผู้เข้าสอบธรรมดาอีกต่อไป