ตอนที่ 60 : หมอหลวงหญิงคนแรก

ตอนที่ 60 : หมอหลวงหญิงคนแรก

รุ่งเช้าหลังคืนเพลิงไหม้ สำนักแพทย์หลวงยังคงมีกลิ่นควันจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ

หลินเยว่ยืนอยู่กลางลานประกาศผล ใบหน้ายังมีร่องรอยอ่อนล้าจากการเฝ้าองค์ชายสามทั้งคืน แต่แววตาของนางกลับสงบนิ่งกว่าผู้ใด

รอบตัวนางคือผู้เข้าสอบที่เหลือ หมอหลวง กรรมการ ขันที และองครักษ์จากราชสำนัก

หัวหน้าหมอหลวงกู้เหวินจงยืนอยู่ด้านหน้า มือถือม้วนประกาศผลสอบ

เฉินซู่และจางหมิ่นยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าของทั้งสองเรียบนิ่ง แต่แววตากลับเย็นเยียบ

เสียงระฆังดังขึ้น

กู้เหวินจงคลี่ม้วนประกาศ แล้วกล่าวเสียงหนักแน่น

"ผลการสอบหมอหลวงปีนี้ ผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดทั้งสามด้าน ได้แก่ ความรู้แพทย์ การวินิจฉัย และการรักษาภาคปฏิบัติ คือ หลินเยว่"

ทั้งลานเงียบสนิท

แม้หลายคนคาดไว้แล้ว แต่เมื่อได้ยินชื่อของนางถูกประกาศต่อหน้าทุกคน ความเงียบก็ยังหนักราวหินก้อนใหญ่ตกลงกลางลาน

หลิวจื่อเฉียนยืนหน้าซีด เขากำมือแน่น แต่ไม่อาจพูดสิ่งใด

ผู้เข้าสอบคนอื่นบางคนก้มหน้า บางคนมองหลินเยว่ด้วยความยอมรับ บางคนยังมีแววไม่พอใจ

กู้เหวินจงกล่าวต่อ

"หลินเยว่ตอบข้อเขียนด้วยเหตุผลเหนือผู้เข้าสอบทั้งหมด วินิจฉัยผู้ป่วยได้ถูกต้อง รักษาขันทีเฉากงกงจนพ้นอันตราย และเฝ้าอาการองค์ชายสามอย่างรอบคอบ นางสมควรผ่านการสอบ"

ทันใดนั้น จางหมิ่นก้าวออกมา

"ข้าน้อยคัดค้าน"

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

กู้เหวินจงขมวดคิ้ว

"เหตุผล"

จางหมิ่นประสานมือ แต่เสียงแข็งกร้าว

"สำนักแพทย์หลวงตั้งมาหลายรัชสมัย ไม่เคยมีสตรีเป็นหมอหลวงมาก่อน หากรับหลินเยว่เข้าเป็นหมอหลวง ย่อมทำลายธรรมเนียมเดิม ทำให้ราชสำนักถูกครหา"

หมอหลวงอีกหลายคนรีบก้าวออกมาสนับสนุน

"ข้าน้อยเห็นด้วย"

"สตรีจะเข้าออกวังหน้า วังหลัง และตรวจเชื้อพระวงศ์ได้อย่างไร"

"แม้นางมีความสามารถ แต่ธรรมเนียมย่อมสำคัญ"

เฉินซู่กล่าวเสียงเรียบ

"ยิ่งกว่านั้น นางเป็นคนจากต่างเมือง ไม่มีตระกูลแพทย์รับรอง ไม่มีอาจารย์จากสำนักหลวง หากยกนางขึ้นเป็นหมอหลวงทันที เกรงว่าจะกระทบเกียรติของสำนักแพทย์หลวง"

หลินเยว่ยืนฟังเงียบ ๆ

นางไม่แปลกใจ

ตลอดการสอบที่ผ่านมา สิ่งที่นางต้องต่อสู้ไม่ใช่แค่โรค แต่คืออคติ

กู้เหวินจงยังไม่ทันตอบ เสียงขันทีประกาศก็ดังขึ้นจากด้านนอก

"ฮองเฮาเสด็จ"

ทุกคนรีบคุกเข่าถวายพระพร

ฮองเฮาเสด็จเข้ามาอย่างสง่างาม พระพักตร์นิ่งสงบ แต่พระเนตรเย็นเยียบกว่าวันใด

"เมื่อครู่ ข้าได้ยินว่ามีคนคัดค้าน"

จางหมิ่นรีบก้มหน้า

"ทูลฮองเฮา ข้าน้อยเพียงห่วงธรรมเนียมของสำนักแพทย์หลวงพ่ะย่ะค่ะ"

ฮองเฮาตรัสเสียงเรียบ

"ธรรมเนียมช่วยลดไข้เฉากงกงได้หรือไม่"

จางหมิ่นชะงัก

ฮองเฮาตรัสต่อ

"ธรรมเนียมช่วยดูอาการองค์ชายสามได้แม่นยำกว่าหลินเยว่หรือไม่"

ไม่มีผู้ใดตอบ

พระนางทอดพระเนตรไปยังหมอหลวงทั้งหมด

"เมื่อคืนหากหลินเยว่ไม่ตรวจยาถ้วยนั้น องค์ชายสามอาจได้รับยาพิษเข้าไปแล้ว หากนางไม่กล้าเปิดฝี เฉากงกงอาจตายเพราะหนองคั่งอยู่ในร่างกาย พวกเจ้าบอกว่านางเป็นสตรี จึงไม่ควรเป็นหมอหลวง แล้วข้าขอถาม พวกเจ้าที่เป็นบุรุษ ทำได้ดีกว่านางหรือ"

ลานทั้งลานเงียบจนได้ยินเสียงลมพัดชายธง

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

"หากยังมีผู้สงสัย ข้าก็มีเรื่องจะกล่าว"

เซียวอวี้เฉินเดินเข้ามาในชุดอ๋องเต็มยศ

ผู้คนรีบคารวะ

เขาหยุดยืนข้างหลินเยว่ สายตาคมกริบมองหมอหลวงทุกคน

"หลินเยว่ไม่เพียงช่วยคนในวัง นางยังช่วยเมืองชิงเหอจากพิษในบ่อน้ำ ช่วยคนไข้จำนวนมากจากยาพิษของดอกบัวดำ ช่วยทหารบาดเจ็บในค่ายลับ และช่วยสำนักแพทย์หลวงรักษายากับตำราจากกองไฟเมื่อคืน"

เขายกสมุดบัญชีที่รอดจากเพลิงขึ้น

"ยิ่งกว่านั้น นางยังพบว่าคลังยาหลวงถูกแทรกแซง มีบัญชีรับส่งยาปลอมแปลง และตราดอกบัวดำปรากฏบนกล่องยาในวัง"

สีหน้าของหมอหลวงหลายคนเปลี่ยนทันที

จางหมิ่นหน้าซีดลงเล็กน้อย

เซียวอวี้เฉินกล่าวต่อ

"คนเช่นนี้ หากไม่สมควรเป็นหมอหลวง แล้วผู้ใดสมควร"

ไม่มีคำตอบ

เพราะทุกสิ่งที่เขากล่าวล้วนมีพยาน

มีคนไข้

มีบันทึก

มีผลลัพธ์

และมีชีวิตที่รอดมาเป็นหลักฐาน

ขณะนั้น ขันทีประจำพระองค์วิ่งเข้ามา คุกเข่าลงกลางลาน

"พระราชโองการมาถึง"

ทุกคนรีบคุกเข่าลง

ขันทีคลี่ม้วนผ้าไหมสีทอง แล้วอ่านเสียงดัง

"ด้วยหลินเยว่มีความรู้แพทย์ลึกซึ้ง วินิจฉัยแม่นยำ รักษาคนไข้ด้วยความกล้าหาญและเมตตา ช่วยชีวิตประชาชนเมืองชิงเหอ ช่วยชีวิตคนในราชสำนัก และพิสูจน์ความสามารถในการสอบหมอหลวง จึงมีพระบรมราชโองการ แต่งตั้งหลินเยว่เป็นหมอหลวงหญิงคนแรกแห่งแผ่นดิน ดำรงตำแหน่งหมอหลวงชั้นต้น ประจำสำนักแพทย์หลวง รับตราหมอหลวงและชุดขุนนางแพทย์หญิงตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป"

สิ้นเสียงอ่านโองการ ลานทั้งลานเหมือนหยุดหายใจ

หมอหลวงหญิงคนแรก

คำนี้ดังสะท้อนอยู่ในใจของทุกคน

หลินเยว่คุกเข่าอยู่กลางลาน นางก้มศีรษะลงอย่างสงบ

"หลินเยว่รับพระราชโองการ ขอบพระทัยฝ่าบาท"

ขันทีส่งกล่องไม้เคลือบดำให้นาง

ภายในคือป้ายตราหมอหลวง ทำจากหยกขาวขอบทอง สลักชื่อของนางอย่างชัดเจน

"หลินเยว่"

อีกกล่องหนึ่งคือชุดขุนนางแพทย์หญิง สีครามเข้ม ปักลายเมฆและสมุนไพรด้วยด้ายเงิน

หลินเยว่รับตรานั้นด้วยสองมือ

น้ำหนักของมันไม่มาก

แต่นางรู้ดีว่า สิ่งที่อยู่ในมือไม่ใช่เพียงตำแหน่ง

มันคือประตูบานแรกของระบบแพทย์ที่นางต้องการเปลี่ยน

มันคือความหวังของผู้ป่วยที่ถูกมองข้าม

และมันคือดาบที่ศัตรูในราชสำนักจะใช้หันมาทิ่มแทงนางได้ทุกเมื่อ

กู้เหวินจงก้าวออกมาเป็นคนแรก

เขาประสานมือคารวะ

"คารวะหมอหลวงหลิน"

เหยาเจี้ยนยิ้มบาง แล้วคารวะตาม

"คารวะหมอหลวงหลิน"

หมอหลวงคนอื่นจำต้องทำตามทีละคน

แม้สีหน้าหลายคนไม่เต็มใจ แต่ระเบียบคือระเบียบ

เฉินซู่ก้มศีรษะลงช้า ๆ

"คารวะหมอหลวงหลิน"

จางหมิ่นกัดฟันแน่น ก่อนค้อมตัว

"คารวะหมอหลวงหลิน"

หลินเยว่มองภาพตรงหน้าอย่างสงบ

นางไม่ได้ดีใจจนลืมตน

ไม่ได้เยาะเย้ยผู้ที่เคยดูหมิ่น

เพียงกล่าวเสียงชัดเจน

"ข้าเป็นหมอหลวงชั้นต้น ยังต้องเรียนรู้อีกมาก แต่ข้าขอจำไว้ว่า ตำแหน่งหมอไม่ได้มีไว้ให้คนก้มหัวให้เรา หากมีไว้ให้เราก้มลงฟังเสียงเจ็บปวดของคนไข้"

คำพูดนั้นทำให้ฮองเฮาทรงพยักหน้าเล็กน้อย

เซียวอวี้เฉินมองนาง แววตาอ่อนลงอย่างที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็น

หลินเยว่ถือป้ายตราหมอหลวงไว้แนบอก

วันนี้นางก้าวเข้าสำนักแพทย์หลวงอย่างแท้จริงแล้ว

แต่ขณะเดียวกัน นางก็รู้ดีว่า

จากนี้ไป ศัตรูจะไม่เล่นงานนางในฐานะผู้เข้าสอบอีก

แต่จะเล่นงานนางในฐานะหมอหลวงผู้ขวางทางแผนร้าย

ค่ำวันเดียวกัน

ในเรือนลับหลังจวนใหญ่แห่งหนึ่ง ชายชุดดำคุกเข่าอยู่หลังม่าน

เบื้องหน้าคือบุรุษวัยกลางคนในชุดขุนนางสูงศักดิ์ เขานั่งจิบชาอย่างสงบ แสงตะเกียงส่องให้เห็นแหวนหยกที่นิ้วมือ แต่ไม่อาจเห็นสีหน้าได้ชัด

ชายชุดดำกล่าวเสียงต่ำ

"นายท่าน หมอหญิงผู้นั้นเข้าสำนักแพทย์หลวงแล้ว"

มือของชายผู้นั้นหยุดอยู่เหนือถ้วยชา

ครู่ต่อมา เขาวางถ้วยลงช้า ๆ

เสียงกระเบื้องกระทบโต๊ะเบามาก แต่กลับทำให้บรรยากาศเย็นเยียบ

"นางหาหลักฐานถึงคลังยาหลวงแล้วหรือ"

"ขอรับ แม้เอกสารส่วนใหญ่ถูกเผา แต่มีบางเล่มรอดไปได้"

ชายผู้นั้นหัวเราะเบา ๆ

เสียงหัวเราะนั้นเย็นจนไร้ความอบอุ่น

"สตรีคนหนึ่ง กลับทำให้หมอหลวงทั้งสำนักปั่นป่วน ทำให้อ๋องเจ็ดเริ่มตามกลิ่นมาถึงคลังยา น่าสนใจจริง ๆ"

ชายชุดดำก้มหน้าต่ำลง

"จะให้กำจัดนางทันทีหรือไม่ขอรับ"

ผู้เป็นนายเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นกล่าวช้า ๆ

"ไม่ต้องรีบร้อนนัก นางเพิ่งได้ตำแหน่ง หากตายทันที สายตาทุกคู่จะจับจ้องมาที่เรา"

เขาหยิบถ้วยชาขึ้นอีกครั้ง

"แต่ก็อย่าให้นางมีเวลาสร้างรากในสำนักแพทย์หลวง"

ชายชุดดำถาม

"นายท่านหมายความว่า"

เสนาบดีกรมคลังยิ้มเย็น

"เริ่มแผนขั้นต่อไป"

แสงตะเกียงไหววูบ เงาของเขาทอดยาวบนผนังเหมือนเงาสัตว์ร้าย

"อย่าให้นางมีชีวิตออกจากพระราชวัง"