ตอนที่ 6 : สุราพิษ

ตอนที่ 6 : สุราพิษ

กลิ่นสุราฉุนจัดลอยขึ้นจากเศษไหแตกในมือของหลินเยว่

นางใช้ผ้าห่อเศษไหชิ้นนั้นไว้อย่างระมัดระวัง ไม่ให้ผิวหนังสัมผัสกับคราบของเหลวที่ยังติดอยู่ ข้างไหมีตราประทับรูปเมฆครึ่งวงล้อมรอบเข็มบางเส้นหนึ่ง สีดำจาง ๆ จนแทบมองไม่เห็น หากไม่ตั้งใจสังเกตย่อมคิดว่าเป็นเพียงรอยเปื้อนธรรมดา

แต่หลินเยว่จำได้

สัญลักษณ์เดียวกันนี้เคยปรากฏบนของที่เฉินอวี้พกติดตัว

ชายที่อ้างว่าเป็นพ่อค้าผ่านทาง

ชายที่ถูกแทงแล้วถูกโยนทิ้งหน้าตรอกตะวันออก

ชายที่มองทุกสิ่งด้วยสายตาของคนซึ่งผ่านความตายมาแล้วมากกว่าหนึ่งครั้ง

หลินเยว่ไม่พูดสิ่งที่คิดออกมา

นางเพียงหันไปมองเจ้าของโรงเตี๊ยมเล็กซึ่งยืนตัวสั่นอยู่หลังเคาน์เตอร์

"สุราไหนี้มาจากที่ใด"

เจ้าของโรงเตี๊ยมรีบโบกมือ

"ข้าไม่รู้จริง ๆ แม่นาง ข้าแค่รับมาขาย"

"รับจากใคร"

"พ่อค้าต่างเมือง"

"ชื่ออะไร"

"ไม่ทราบ"

หลินเยว่ขมวดคิ้ว

"เจ้ารับสุรามาขายทั้งไห แต่ไม่รู้ชื่อคนขาย"

เจ้าของโรงเตี๊ยมกลืนน้ำลาย

"เขามากลางคืน บอกว่าเป็นสุราราคาถูกจากเมืองทางเหนือ กลิ่นแรง แต่เมาเร็ว ข้าเห็นว่ากำไรดีจึงรับไว้สองไห ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่อง"

หลินเยว่ก้มมองไหที่แตกอยู่บนพื้น

"สองไห"

เจ้าของร้านหน้าซีดกว่าเดิม

"อีกไหยังอยู่หลังร้าน ข้ายังไม่ได้เปิด"

"พาข้าไปดู"

หมอหูที่ตามมาด้วยรีบกล่าวเสียงแข็ง

"เจ้าเป็นเพียงหมอหญิงผู้ถูกกล่าวหา มีสิทธิ์อะไรตรวจโรงเตี๊ยมผู้อื่น"

หลินเยว่หันไปมองเขา

"ถ้าอีกไหมีพิษ และมีคนซื้อไปดื่มเพิ่ม ท่านรับผิดชอบชีวิตคนเหล่านั้นหรือ"

หมอหูนิ่งไป

คนรอบข้างเริ่มพยักหน้า

เจ้าของโรงเตี๊ยมไม่กล้าขัดอีก รีบนำทุกคนไปหลังร้าน

หลังครัวมีไหสุราขนาดกลางตั้งอยู่ใกล้กองฟืน ฝาไหยังปิดอยู่ แต่กลิ่นฉุนแปลก ๆ กลับเล็ดลอดออกมา

หลินเยว่ให้คนถอยห่าง ก่อนใช้ผ้าหนาเปิดฝาไห

ทันทีที่ฝาถูกเปิด กลิ่นแรงแสบจมูกก็พุ่งขึ้นมา

ผู้คนหลายคนไอและถอยกรูด

"กลิ่นอะไรกัน"

"สุราหรือยาพิษ"

หลินเยว่ไม่ก้มลงดมใกล้ ๆ นางใช้มือพัดกลิ่นเข้าหาจมูกเพียงเล็กน้อยแล้วถอยออกมา

สุราธรรมดาควรมีกลิ่นหมัก กลิ่นหวาน หรือกลิ่นฉุนของแอลกอฮอล์ แต่กลิ่นนี้แหลมเกินไป มีความขมและแสบอย่างผิดปกติ

นางใช้ไม้สะอาดคนของเหลวในไหเบา ๆ

ด้านล่างมีตะกอนขุ่นจมอยู่

นางมองตะกอนเหล่านั้น ดวงตาเย็นลง

"สุรานี้ปนเปื้อน"

เจ้าของโรงเตี๊ยมขาอ่อนจนแทบล้ม

"ข้าไม่รู้จริง ๆ"

หมอหูแค่นเสียง

"เพียงกลิ่นแรงกับตะกอน เจ้าก็ตัดสินว่าเป็นพิษหรือ"

หลินเยว่ตอบเรียบ ๆ

"หลี่ซานดื่มแล้วตาย อีกสองคนดื่มแล้วอาเจียนหนัก ไหที่เหลือมีกลิ่นผิดปกติและตะกอน แบบนี้ยังไม่พอให้สงสัยหรือ"

หมอหูเถียงไม่ออก

หลินเยว่กล่าวต่อ

"ข้าไม่รู้แน่ชัดว่าพิษชนิดใด แต่จากอาการปากคล้ำ เล็บเขียว อาเจียน เหงื่อแตก มือเท้าเย็น หายใจอ่อนแรง และผู้ป่วยบางรายมีสติพร่าเลือน พิษนี้น่าจะกระทบทั้งทางเดินอาหารและระบบประสาท"

ชาวบ้านหลายคนฟังแล้วหน้าซีด

แม้ไม่เข้าใจคำว่าระบบประสาททั้งหมด แต่เข้าใจได้ว่าสุรานี้ไม่ธรรมดา

หลินเยว่หันไปบอกหลิวซื่อ

"ให้คนไปแจ้งชาวบ้าน ห้ามซื้อสุราราคาถูกที่ไม่รู้แหล่งที่มา ห้ามดื่มสุราไหที่มีตรานี้ และหากมีใครอาเจียน ปากคล้ำ หรือหมดแรงหลังดื่มสุรา ให้รีบพามาที่สำนักแพทย์"

หลิวซื่อพยักหน้าทันที

"ข้าจะให้เด็ก ๆ ไปบอกทุกตรอก"

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"แม่นางหลินรู้เรื่องพิษมากกว่าที่ข้าคิด"

เสียงนั้นทุ้มต่ำ สุขุม และคุ้นหู

หลินเยว่หันกลับไป

เฉินอวี้ยืนอยู่ตรงปากประตูหลังร้าน ใบหน้ายังซีดจากอาการบาดเจ็บ แต่สวมเสื้อคลุมสะอาดเรียบร้อยกว่าก่อนหน้านี้มาก สีหน้าของเขาดูเหมือนพ่อค้าธรรมดาที่ผ่านมาชมเหตุการณ์ แต่แววตากลับคมเกินกว่าจะเป็นคนธรรมดา

หลินเยว่ขมวดคิ้ว

"เจ้าควรนอนพัก"

เฉินอวี้ยิ้มบาง ๆ

"ข้าเป็นพ่อค้า ได้ยินว่ามีสุราปนเปื้อน จึงสนใจ"

"พ่อค้าที่เพิ่งถูกแทงจนเกือบตาย ยังเดินตามข่าวสุราได้เร็วเช่นนี้หรือ"

รอยยิ้มของเฉินอวี้ลึกขึ้น

"การค้าต้องอาศัยข่าวสาร"

หลินเยว่จ้องเขานิ่ง

"และบาดแผลที่สีข้างก็ต้องอาศัยการพัก"

เฉินอวี้ยกมือขึ้นแตะสีข้างเบา ๆ

"เจ้าเย็บไว้ดีมาก"

หลินเยว่ไม่รับคำชม

นางหยิบเศษไหที่มีตราประทับออกจากผ้า แล้วชูให้เขาเห็นเพียงครู่เดียว

"เจ้ารู้จักเครื่องหมายนี้หรือไม่"

แววตาของเฉินอวี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย

แม้เพียงเสี้ยววินาที แต่หลินเยว่เห็นชัด

เขารู้จัก

เฉินอวี้ตอบช้า ๆ

"เคยเห็นผ่านตา"

"ที่ใด"

"บนสินค้าของพ่อค้ากลุ่มหนึ่ง"

"พ่อค้ากลุ่มใด"

เฉินอวี้มองนางอย่างพิจารณา

"เจ้าถามมากเหมือนคนสืบคดี ไม่เหมือนหมอ"

หลินเยว่เก็บเศษไหกลับเข้าไปในผ้า

"คนตายหนึ่ง คนเกือบตายสอง และมีคนพยายามโยนความผิดให้สำนักแพทย์ของข้า ข้าย่อมต้องถาม"

เฉินอวี้หัวเราะเบา ๆ

"มีเหตุผล"

เขาเดินเข้าไปใกล้ไหสุรา มองตะกอนด้านล่างเพียงครู่หนึ่ง ก่อนถาม

"เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าสิ่งนี้ทำลายประสาท"

หลินเยว่ตอบอย่างระวัง

"ดูจากอาการ"

"เพียงดูจากอาการก็รู้ได้มากถึงเพียงนี้"

"หมอต้องดูคนไข้ ไม่ใช่ดูตำราอย่างเดียว"

เฉินอวี้นิ่งไป

คำพูดของนางเหมือนเรียบง่าย แต่ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกว่าหญิงสาวผู้นี้ได้รับการฝึกฝนมาอย่างลึกซึ้ง

ไม่ใช่หมอชาวบ้าน

ไม่ใช่หมอฝึกหัด

และยิ่งไม่ใช่บุตรสาวอนุไร้ค่าอย่างที่ข่าวลือกล่าว

หลินเยว่เองก็ไม่ไว้ใจเขา

ชายผู้นี้มีความลับมากเกินไป

แต่ตอนนี้นางมีเพียงสำนักแพทย์เล็ก ๆ กับชาวบ้านยากจนในตรอกตะวันออก

หากต้องตามหาที่มาของสุราพิษ นางต้องการคนที่รู้เส้นทางสินค้าและมีคนคอยสืบข่าว

เฉินอวี้เหมือนจะอ่านความคิดนางออก

"ข้ามีคนรู้จักในตลาด"

"พอจะตามได้ว่าสุราพวกนี้ถูกส่งมาจากทางใด"

หลินเยว่มองเขา

"เจ้าต้องการสิ่งใดตอบแทน"

"ความจริง"

"ความจริงเรื่องใด"

เฉินอวี้ยิ้มบาง ๆ

"เรื่องที่ว่าเหตุใดหมอหญิงวัยเพียงเท่านี้จึงรู้จักพิษ รู้จักอาการช็อก รู้จักวิธีเย็บแผล และรู้จักวิธีซักประวัติได้แม่นยำกว่าหมอหลวงบางคน"

หลินเยว่สบตาเขา

"ทุกคนมีความลับ"

เฉินอวี้พยักหน้า

"ข้าเห็นด้วย"

ทั้งสองมองกันเงียบ ๆ

ไม่มีความไว้ใจเต็มที่

แต่มีผลประโยชน์ร่วมกัน

และในเวลานี้ นั่นเพียงพอแล้ว

ไม่นานเฉินอวี้ก็พาหลินเยว่ลัดเลาะออกจากโรงเตี๊ยมไปทางหลังตลาด

เขาเดินช้ากว่าคนปกติเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าแผลยังเจ็บ แต่ฝีเท้ายังมั่นคง

หลินเยว่หิ้วตะกร้าเล็กที่มีผ้าสะอาด น้ำต้มเย็น และเศษไหสุรา

นางไม่ได้พกอาวุธ

ไม่ใช่เพราะมั่นใจ

แต่เพราะนางรู้ดีว่านางต่อสู้ไม่เป็น

แพทย์มีหน้าที่รักษาชีวิต ไม่ใช่เอาชีวิตไปทิ้งอย่างไร้เหตุผล

เฉินอวี้พานางมาหยุดที่โกดังร้างแห่งหนึ่งนอกตลาดตะวันตก

กำแพงดินสูงประมาณอก ประตูไม้ปิดไม่สนิท ด้านในมีรอยล้อเกวียนและรอยเท้าจำนวนมาก

"ที่นี่เคยเป็นโกดังเก็บเมล็ดพืช"

เฉินอวี้กล่าวเบา ๆ

"ช่วงหลังมีคนเช่าไว้ชั่วคราว แต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเก็บอะไร"

หลินเยว่ก้มดูพื้น

มีรอยลากของหนัก

มีเศษฟาง

และมีหยดของเหลวสีน้ำตาลเข้มติดอยู่บนดิน

นางใช้ไม้เขี่ยเบา ๆ แล้วดมจากระยะห่าง

กลิ่นสุราเดียวกัน

"สุราเคยอยู่ที่นี่"

เฉินอวี้พยักหน้า

"เมื่อคืนมีเกวียนออกไปสองคัน"

"ใครเห็น"

"คนของข้า"

หลินเยว่หันไปมองเขาทันที

"พ่อค้าธรรมดามีคนคอยเฝ้าโกดังร้างยามกลางคืนด้วยหรือ"

เฉินอวี้ตอบหน้าตาย

"พ่อค้าที่ระวังตัวย่อมมี"

หลินเยว่ไม่เสียเวลาต่อปาก

นางมองผ่านช่องไม้แตกเข้าไปในโกดัง

ด้านในมืดสลัว แต่เห็นเงาคนหลายคนยืนอยู่

ชายชุดดำสามคน

หนึ่งคนนั่งอยู่บนลังไม้

อีกสองคนเดินวนไปมา

หลินเยว่ขยับถอยทันที

"มีคนเฝ้า"

เฉินอวี้พยักหน้า

"อย่าเข้าใกล้"

แต่หลินเยว่กลับไม่รีบจากไป

นางยืนหลังพุ่มไม้ จ้องชายชุดดำเหล่านั้นผ่านช่องว่าง

เฉินอวี้ถามเบา ๆ

"เจ้ามองอะไร"

"อาการของพวกเขา"

เฉินอวี้ชะงัก

หลินเยว่หรี่ตา

ชายคนที่นั่งบนลังไม้ขยับนิ้วไม่หยุด มือสั่นเล็กน้อย ใบหน้าซีด ดวงตาลึกโหล รูม่านตาดูขยายผิดปกติแม้อยู่ในที่ไม่มืดมาก

อีกคนเดินวนไปมาอย่างหงุดหงิด กัดเล็บ ขยี้แขนตนเองซ้ำ ๆ คล้ายคันหรือกระวนกระวาย

คนสุดท้ายอารมณ์ฉุนเฉียวง่าย เพียงอีกคนพูดไม่กี่คำก็ผลักไหล่กันอย่างแรง

หลินเยว่เห็นแล้วใจค่อย ๆ หนักลง

อาการเหล่านี้ไม่เหมือนคนเมาสุรา

ไม่เหมือนคนป่วยธรรมดา

มันคล้ายภาวะติดสารบางชนิด หรือกำลังขาดสาร

มือสั่น

รูม่านตาผิดปกติ

หงุดหงิด

กระวนกระวาย

ควบคุมอารมณ์ยาก

หากขบวนการที่เกี่ยวข้องกับสุราพิษมีคนกลุ่มนี้เฝ้าโกดัง นั่นหมายความว่าสุราอาจไม่ใช่สินค้าหลัก

อาจเป็นเพียงสิ่งที่ใช้ปกปิดบางอย่าง

หรือเป็นเครื่องมือทดลองพิษกับคนจน

ความคิดนั้นทำให้หลินเยว่รู้สึกหนาววาบ

เฉินอวี้มองใบหน้าของนาง

"เจ้าพบอะไร"

หลินเยว่กระซิบ

"คนพวกนั้นอาจไม่ได้แค่เฝ้าโกดัง"

"หมายความว่าอย่างไร"

"พวกเขามีอาการคล้ายคนติดสาร"

เฉินอวี้สายตาเข้มขึ้นทันที

"ติดสาร"

"ของบางอย่างที่ทำให้ร่างกายต้องการซ้ำ เมื่อไม่ได้รับจะกระวนกระวาย มือสั่น หงุดหงิด บางคนรูม่านตาผิดปกติ บางคนอาจมีอาการประสาทหลอน"

เฉินอวี้เงียบไป

คำอธิบายของนางตรงกับรายงานลับหลายฉบับที่เขาเคยได้รับ

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา มีคนงานและทหารรับจ้างบางกลุ่มมีอาการแปลกประหลาด ทำงานได้บ้าคลั่งในช่วงหนึ่ง แต่หลังจากนั้นจะซูบผอม หงุดหงิด และยอมทำทุกอย่างเพื่อแลกกับผงหรือยาลูกกลอนบางชนิด

อ๋องเจ็ดสงสัยว่ามีขบวนการค้ายาพิษและยาเสพติดแฝงอยู่ตามเส้นทางการค้า

แต่ยังไม่มีหลักฐานชัดเจน

วันนี้ หลินเยว่เพียงมองจากระยะไกลกลับชี้ไปยังจุดเดียวกัน

หญิงผู้นี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ

ทันใดนั้น ชายชุดดำคนหนึ่งหันขวับมาทางพุ่มไม้

เฉินอวี้คว้าข้อมือหลินเยว่ทันที

"ไป"

ทั้งสองรีบถอยออกจากโกดัง

หลินเยว่ไม่ดื้อ

นางรู้ขีดจำกัดของตนดี

การพบความผิดปกติไม่จำเป็นต้องบุกเข้าไปพิสูจน์ด้วยชีวิต

ทั้งสองลัดเลาะกลับเข้าตรอกแคบ จนแน่ใจว่าไม่มีใครตามมา เฉินอวี้จึงปล่อยมือ

หลินเยว่ก้มมองข้อมือของตน

เฉินอวี้กล่าวเบา ๆ

"ขออภัย"

หลินเยว่ส่ายหน้า

"ไม่เป็นไร"

รอบด้านเงียบลง

แสงเย็นสาดผ่านหลังคาบ้านเก่า

เสียงตลาดค่อย ๆ ห่างออกไป

หลินเยว่หยิบเศษไหออกมาอีกครั้ง

ตราประทับสีดำบนเศษดินเผาดูคล้ายตาที่กำลังจ้องกลับมา

"สุราพิษไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"

นางกล่าว

"มีคนขนย้าย มีโกดัง มีคนเฝ้า และคนเฝ้ามีอาการผิดปกติ"

เฉินอวี้มองนางอย่างลึกซึ้ง

"เจ้าคิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับอะไร"

หลินเยว่ตอบช้า ๆ

"ยาพิษ"

"หรือสิ่งที่ทำให้คนติดจนควบคุมได้"

ดวงตาของเฉินอวี้เข้มขึ้น

ลมเย็นพัดผ่านตรอกแคบ ทำให้ชายเสื้อของทั้งสองขยับเบา ๆ

หลินเยว่เงยหน้ามองเขา

"ถึงเวลาที่เจ้าควรบอกข้าแล้วว่า เครื่องหมายนั้นคืออะไร และเจ้าเป็นใครกันแน่"

เฉินอวี้ไม่ตอบทันที

เขามองหญิงสาวตรงหน้า

หญิงที่ใช้เข็มเย็บผ้าห้ามเลือด

หญิงที่ล้างมือก่อนรักษา

หญิงที่มองศพแล้วแยกพิษออกจากข่าวลือ

หญิงที่เพียงสังเกตคนเฝ้าโกดังก็รู้ว่าพวกเขาอาจติดสาร

นางฉลาดเกินไป

ใจเย็นเกินไป

และรู้มากเกินไปสำหรับหมอหญิงแห่งตรอกคนจน

เฉินอวี้ยิ้มบาง ๆ แต่รอยยิ้มนั้นไร้ความล้อเล่นเหมือนก่อนหน้า

เขาก้าวเข้ามาใกล้เพียงครึ่งก้าว

เสียงของเขาต่ำลง

"เจ้ารู้มากเกินไปแล้ว หมอหญิง"