ตอนที่ 5 : ศพหน้าสำนักแพทย์

ตอนที่ 5 : ศพหน้าสำนักแพทย์

เสียงตะโกนว่า "หมอหญิงฆ่าคน" ดังก้องไปทั่วตรอกตะวันออก

เพียงชั่วพริบตา ผู้คนจากบ้านเรือนใกล้เคียงก็กรูกันออกมา ม่านประตูถูกเปิดออก หน้าต่างไม้ถูกแง้ม เด็กเล็กถูกผู้ใหญ่ดึงให้หลบไปด้านหลัง แต่ทุกคู่ตายังจับจ้องมายังแคร่ไม้หน้าสำนักแพทย์

บนแคร่นั้นมีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งนอนแน่นิ่ง ใบหน้าซีดออกคล้ำ ริมฝีปากม่วงดำ เสื้อผ้าด้านหน้ามีคราบอาเจียนแห้งติดเป็นดวง กลิ่นเหม็นเปรี้ยวปนกลิ่นสุราลอยออกมาอย่างชัดเจน

หญิงชราที่เมื่อครู่ยังด่าทอหลินเยว่รีบถลันไปข้างแคร่ ร้องไห้โฮขึ้นทันที

"ลูกแม่ เจ้าตายอนาถเหลือเกิน"

ชายสี่คนที่หามศพมารีบตะโกนเสริม

"ทุกคนดูไว้ นี่คือผลจากการให้หมอเถื่อนรักษา"

"หญิงผู้นี้ไม่มีใบอนุญาต ไม่มีตำรา ไม่มีอาจารย์"

"เมื่อวานยังใช้เข็มเย็บคน วันนี้ก็รักษาคนตายแล้ว"

เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบด้าน

บางคนที่เคยเห็นหลินเยว่ช่วยเด็กกับชายบาดเจ็บยังลังเล

แต่บางคนจากตลาดที่เพิ่งมาถึงเริ่มมองนางด้วยสายตาหวาดกลัว

"จริงหรือ"

"นางเพิ่งเปิดสำนักแพทย์ก็มีคนตายแล้วหรือ"

"วิธีรักษาของนางประหลาดนัก ไม่เหมือนหมอทั่วไปจริง ๆ"

หลิวซื่อหน้าเสีย รีบออกมายืนข้างหลินเยว่

"พวกเจ้าอย่าพูดมั่ว แม่นางหลินไม่เคยรักษาชายผู้นี้"

หญิงชราหันมาตวาด

"ไม่เคยรักษาแล้วเหตุใดลูกข้าจึงตายหลังจากกินยาของนาง"

หลินเยว่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูสำนักแพทย์

นางไม่ได้รีบแก้ตัว

ไม่ได้โกรธ

ไม่ได้ตื่นตระหนก

สายตาของนางมองไปยังร่างบนแคร่ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าเหมือนกำลังอ่านข้อมูลที่ร่างกายทิ้งไว้

ในโลกเดิม นางเคยเห็นความตายมามาก

บางคนตายจากอุบัติเหตุ

บางคนตายจากโรค

บางคนตายจากพิษ

บางคนถูกทำให้เหมือนตายจากสาเหตุหนึ่ง ทั้งที่แท้จริงแล้วอีกสาเหตุหนึ่งซ่อนอยู่เบื้องหลัง

และสิ่งที่หมอไม่ควรทำที่สุดคือด่วนสรุปก่อนตรวจ

ขณะนั้นเอง เสียงคนเดินดังมาจากปากตรอก

กลุ่มคนแหวกทางเข้ามา

ชายชราผู้หนึ่งในชุดหมอสีเทาเข้มก้าวเข้ามาพร้อมลูกศิษย์สองคน ใบหน้าผอมยาว เคราขาวเรียบเป็นระเบียบ ดวงตาแฝงความเย็นชา

ทันทีที่เขาปรากฏ ผู้คนก็พากันหลีกทาง

"หมอหูมาแล้ว"

"หมอหูเจ้าของร้านยาใหญ่"

"คราวนี้ต้องรู้ความจริงแน่"

หมอหูเดินมาหยุดหน้าสำนักแพทย์ สายตากวาดผ่านป้ายไม้ที่เขียนว่า สำนักแพทย์ตรอกตะวันออก ก่อนหัวเราะเบา ๆ อย่างดูแคลน

"เพิ่งตั้งป้ายได้วันเดียวก็มีคนตายหน้าประตูเสียแล้ว"

เขาหันไปมองหลินเยว่

"แม่นาง เจ้าเรียกตนเองว่าหมอ แต่รักษาคนต้องยึดตำรา ต้องมีครู ต้องรู้ขอบเขต ไม่ใช่ใช้วิธีพิสดารหลอกชาวบ้าน"

ลูกศิษย์คนหนึ่งรีบกล่าวเสริม

"อาจารย์พูดถูก นางให้คนดื่มน้ำเกลือหวาน ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดไข้ ซ้ำยังใช้เข็มเย็บเนื้อคน นี่ไม่ใช่วิชาแพทย์ แต่เป็นการเล่นกับชีวิตคน"

เสียงผู้คนเริ่มเอนเอียง

หลิวซื่อกำมือแน่น น้ำตาคลอด้วยความโกรธ

แต่หลินเยว่กลับก้าวออกไปข้างหน้า

"ผู้ตายชื่ออะไร"

หญิงชราสะอื้น

"หลี่ซาน"

"อายุเท่าไร"

"สามสิบเจ็ด"

"ก่อนตายมีอาการใด"

หญิงชรากำลังจะตอบ แต่ชายที่หามศพมาคนหนึ่งรีบพูดแทรก

"กินยาของเจ้าแล้วตาย ยังต้องถามอะไรอีก"

หลินเยว่หันไปมองเขา

"ข้าถามภรรยาและมารดาของผู้ตาย ไม่ได้ถามเจ้า"

ชายผู้นั้นชะงัก สีหน้าแข็งค้างไปครู่หนึ่ง

หลินเยว่ค่อย ๆ เดินไปข้างแคร่

"ข้าขอตรวจร่างผู้ตายต่อหน้าทุกคน"

หญิงชรากรีดร้อง

"เจ้าฆ่าลูกข้าแล้วยังคิดแตะต้องศพเขาอีกหรือ"

หมอหูรีบกล่าวเสียงเย็น

"ศพคนตายไม่ใช่ของให้เจ้าทดลอง"

หลินเยว่เงยหน้าขึ้น

"หากไม่ตรวจ แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาตายเพราะอะไร"

หมอหูสะบัดแขนเสื้อ

"คนในเมืองต่างรู้ว่าเจ้าเป็นคนรักษา"

"ข้ายังไม่เคยเห็นชายผู้นี้มาก่อน"

หลินเยว่ตอบทันที

"สำนักแพทย์ของข้าเพิ่งเปิดวันนี้ กฎและรายชื่อผู้ป่วยยังเขียนอยู่บนโต๊ะ ด้านในมีเพียงเด็กไข้สูงเมื่อวาน ชายบาดเจ็บเมื่อคืน และคนในตรอกไม่กี่คนที่มาช่วยทำความสะอาด หากข้ารักษาหลี่ซานจริง ใครเป็นคนพามา เมื่อไร กินยาอะไร มีใครเห็น"

คำถามต่อเนื่องทำให้ฝูงชนเงียบลง

หลายคนเริ่มมองหน้ากัน

จริงด้วย

วันนี้สำนักแพทย์เพิ่งแขวนป้าย

หลี่ซานมารักษาตอนไหน

ชายที่หามศพมาพยายามตะโกน

"เจ้าอาจรักษาลับ ๆ"

หลินเยว่ตอบเรียบ ๆ

"เช่นนั้นยาที่เขากินอยู่ที่ใด"

ชายผู้นั้นอ้าปาก แต่ตอบไม่ได้

หมอหูขมวดคิ้วเล็กน้อย

หลินเยว่ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ

"หากพวกเจ้ากล่าวหาข้าว่าฆ่าคน ก็ต้องให้ข้าพิสูจน์ต่อหน้าทุกคน"

"หากข้าผิด ข้าจะปิดสำนักแพทย์เอง"

"แต่หากข้าไม่ผิด คนที่ใส่ร้ายข้าต้องขอโทษต่อหน้าทั้งเมือง"

คำพูดนั้นหนักแน่นจนเสียงซุบซิบค่อย ๆ เบาลง

ภรรยาของผู้ตายซึ่งนั่งอยู่ข้างหญิงชราเงยหน้าขึ้น ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้

นางดูหวาดกลัว แต่ไม่เหมือนคนที่กำลังแสดงละคร

"ให้ตรวจเถิด"

หญิงชราหันขวับ

"สะใภ้ เจ้าพูดอะไร"

ภรรยาผู้ตายร้องไห้

"ข้าอยากรู้ว่าท่านพี่ตายเพราะอะไร"

หลินเยว่พยักหน้าเบา ๆ

"ขอบคุณ"

นางย่อตัวลงข้างศพ ไม่แตะต้องทันที แต่สังเกตจากภายนอกก่อน

ริมฝีปากคล้ำอมม่วง

เล็บมือเขียวคล้ำ

ใบหน้ามีรอยเกร็งเล็กน้อย

คราบอาเจียนบนอกเสื้อมีสีขุ่นปนเหลือง

กลิ่นปากฉุนผิดปกติ ไม่ใช่เพียงกลิ่นอาหารบูด แต่มีความแสบจมูกคล้ายสุราราคาถูกผสมสิ่งเจือปน

หลินเยว่ใช้ผ้าสะอาดคลุมมือก่อนค่อย ๆ เปิดเปลือกตาผู้ตาย ตรวจดูม่านตาและสีเยื่อบุตา จากนั้นก้มลงดูคราบที่มุมปาก

หมอหูยืนกอดอก

"ดูพอหรือยัง"

หลินเยว่ไม่สนใจเขา

นางถามภรรยาผู้ตาย

"ก่อนตาย เขาเป็นไข้หรือไม่"

หญิงคนนั้นส่ายหน้า

"ไม่"

"ไอหรือไม่"

"ไม่"

"ปวดท้องหรือไม่"

หญิงคนนั้นชะงัก

"ตอนกลับมาบ้าน เขาบอกว่าปวดท้อง คลื่นไส้ แล้วก็อาเจียน"

"ก่อนหน้านั้นกินอะไร"

"ข้าวที่บ้านเหมือนทุกวัน"

"ดื่มอะไร"

หญิงคนนั้นเงียบไปชั่วครู่ ก่อนตอบ

"สุรา"

หลินเยว่ตาเข้มขึ้น

"สุราจากที่ใด"

"โรงเตี๊ยมเล็กใกล้ตลาดตะวันตก เขาบอกว่าวันนี้มีสุราราคาถูก จึงซื้อกลับมากินกับสหาย"

"มีใครกินด้วย"

"มีอีกสองคน"

ฝูงชนเริ่มฮือฮา

หลินเยว่ถามต่อทันที

"สองคนนั้นตอนนี้อยู่ที่ใด"

ภรรยาผู้ตายตอบเสียงสั่น

"ข้าได้ยินว่าอาเจียนหนักทั้งคู่ คนหนึ่งอยู่บ้านท้ายตลาด อีกคนถูกพากลับไปที่เพิงข้างโรงเตี๊ยม"

หลินเยว่ลุกขึ้นทันที

"นี่ไม่ใช่ตายจากยาแก้ไข้"

หมอหูหัวเราะเย็น

"เจ้าพูดเพียงไม่กี่คำก็จะล้างมลทินตนเองหรือ"

หลินเยว่หันไปมองเขา

"ริมฝีปากคล้ำ เล็บเขียว มีกลิ่นผิดปกติในปาก อาเจียนหลังดื่มสุราร่วมกับผู้อื่น และมีผู้ป่วยเพิ่มอีกสองราย อาการทั้งหมดชี้ไปที่พิษหรืออาหารปนเปื้อนมากกว่าการกินยา"

ผู้คนเงียบสนิท

คำพูดของนางฟังแปลก แต่มีเหตุผล

หลินเยว่ไม่รอให้ใครตอบ

"พาข้าไปหาสองคนนั้น"

หลิวซื่อรีบคว้าตะกร้าผ้าและน้ำต้ม

"ข้าไปด้วย"

เด็กชายของหลิวซื่อรีบวิ่งตาม

"ข้าช่วยถือของ"

หลินเยว่พยักหน้า

"เอาน้ำต้มสะอาด ผ้าสะอาด และชามมา"

หมอหูแค่นเสียง

"ข้าจะไปดูด้วย ว่าเจ้าจะเล่นกลใดอีก"

กลุ่มคนจำนวนมากจึงเคลื่อนจากตรอกตะวันออกไปยังตลาดตะวันตก

ข่าวศพหน้าสำนักแพทย์แพร่ไปเร็วกว่าไฟลามหญ้า

ตลอดทางมีคนตามมาดูมากขึ้นเรื่อย ๆ

คนแรกที่พวกเขาพบคือชายผอมคนหนึ่งนอนตัวงออยู่ในบ้านท้ายตลาด ใบหน้าซีด เหงื่อแตก อาเจียนจนหมดแรง ภรรยาของเขาร้องไห้อยู่ข้างเตียง

หลินเยว่รีบเข้าไปตรวจ

เขายังมีสติเล็กน้อย

หายใจเร็ว

ชีพจรอ่อน

มีกลิ่นสุราฉุนจากปาก

นางถามทันที

"ดื่มสุราจากไหเดียวกับหลี่ซานหรือไม่"

ชายผู้นั้นพยักหน้าอย่างอ่อนแรง

"ดื่ม"

"ดื่มไปมากเท่าไร"

"ไม่มาก แค่สองถ้วย"

"อาเจียนตั้งแต่เมื่อไร"

"หลังดื่มไม่นาน"

หลินเยว่หันไปบอกภรรยาเขา

"อย่าให้เขาดื่มสุราอีกแม้แต่หยดเดียว"

"ให้น้ำต้มสะอาดทีละน้อย"

"อย่าป้อนเร็ว"

"ถ้าเพิ่งกินเข้าไปไม่นานและยังรู้สึกคลื่นไส้ ให้เขาอาเจียนของที่ค้างออกมา แต่ห้ามทำถ้าเขาหมดสติ"

ภรรยาชายผู้นั้นพยักหน้ารัว

หมอหูรีบแทรก

"เหลวไหล คนป่วยอาเจียนจนหมดแรง เจ้ายังให้เขาอาเจียนอีก"

หลินเยว่หันไปตอบ

"ถ้าพิษยังอยู่ในกระเพาะ และผู้ป่วยยังรู้สึกตัว การขับออกอาจช่วยลดปริมาณพิษ แต่ถ้าหมดสติห้ามทำ เพราะอาจสำลัก"

หมอหูนิ่งไปชั่วครู่

เขาไม่เคยได้ยินคำอธิบายเช่นนี้ แต่ก็ไม่อาจโต้ได้ทันที

ชายผู้นั้นถูกประคองให้ดื่มน้ำสะอาดทีละน้อย หลังอาเจียนอีกครั้ง สีหน้ากลับดูผ่อนลงเล็กน้อย แม้ยังอ่อนแรงมาก

หลินเยว่รีบไปยังรายที่สอง

ชายคนที่สองอาการหนักกว่า

เขานอนอยู่ข้างเพิงใกล้โรงเตี๊ยมเล็ก ใบหน้าเขียวคล้ำ หายใจแผ่ว ร่างกายเย็น มือเท้าเย็นจัด

หลินเยว่จับชีพจรแล้วใจจมวูบ

ชีพจรเบามาก

เข้าสู่ภาวะช็อก

นางรีบสั่ง

"ให้เขานอนตะแคง"

"ห้ามกรอกน้ำเข้าไปมาก"

"เอาผ้าห่มมา"

"เปิดทางลมหายใจ อย่าให้คอพับ"

ผู้คนรีบทำตาม

หมอหูเห็นโอกาสจึงกล่าวเสียงดัง

"ทุกคนดูไว้ คนผู้นี้อาการหนักขึ้นหลังจากนางมาถึง"

หลิวซื่อทนไม่ไหว

"หมอหู ท่านเป็นหมอ เหตุใดไม่ช่วยคน กลับเอาแต่พูดใส่ร้าย"

หมอหูหน้าแดง

"ข้ากำลังดูอาการ"

หลินเยว่ไม่สนใจพวกเขา

นางตรวจปาก ตรวจการหายใจ คอยเช็ดคราบอาเจียนออกไม่ให้สำลัก ใช้ผ้าห่มคลุมร่างเพื่อประคองอุณหภูมิ และให้คนไปตามญาติพร้อมถามข้อมูลเพิ่มเติม

ชายคนนี้ดื่มมากที่สุด

ดื่มเกือบครึ่งไห

ไม่แปลกที่อาการหนักสุด

เวลาผ่านไปอย่างกดดัน

ในที่สุดชายคนแรกที่อาการเบากว่าถูกพยุงออกมานั่ง เขายังหน้าซีด แต่สามารถพูดได้

"สุรานั้นมีกลิ่นแปลก"

"ข้าบอกหลี่ซานแล้ว แต่เขาบอกว่าของถูก จะทิ้งเสียดาย"

ฝูงชนฮือฮาทันที

ภรรยาหลี่ซานร้องไห้หนักกว่าเดิม

หลินเยว่หลับตาลงครู่หนึ่ง

ในยุคนี้ไม่มีห้องแล็บ ไม่มีการตรวจสารพิษ ไม่มีเครื่องมือช่วยชีวิต

นางช่วยได้เท่าที่สภาพอนุญาต

แต่ความจริงเริ่มโผล่ขึ้นมาแล้ว

นี่ไม่ใช่คดีหมอหญิงฆ่าคน

นี่คือสุราพิษ

หรืออย่างน้อยก็สุราปนเปื้อนที่อันตรายถึงชีวิต

หลินเยว่ลุกขึ้นแล้วหันไปมองฝูงชน

"หลี่ซานและอีกสองคนดื่มสุราจากไหเดียวกัน หลังจากนั้นมีอาการอาเจียน ปากคล้ำ เล็บเขียว หายใจอ่อนแรง หนึ่งคนตาย หนึ่งคนอาการหนัก หนึ่งคนรอดเพราะดื่มน้อยและอาเจียนเร็ว"

นางมองหมอหู

"นี่คือเหตุผล ไม่ใช่ข่าวลือ"

หมอหูยังไม่ยอมแพ้

"ทั้งหมดเป็นเพียงคำพูดของเจ้า"

หลินเยว่กล่าวชัดถ้อยชัดคำ

"เช่นนั้นไปดูไหสุรา"

ทุกคนจึงเดินไปยังโรงเตี๊ยมเล็ก

เจ้าของโรงเตี๊ยมหน้าซีด รีบโบกมือปฏิเสธ

"ข้าไม่รู้เรื่อง ข้าแค่รับสุรามาขาย"

หลินเยว่ถาม

"ไหที่หลี่ซานซื้ออยู่ที่ใด"

เจ้าของโรงเตี๊ยมอึกอัก

สุดท้ายเด็กในร้านชี้ไปยังกองไหหลังครัว

"ไหที่แตกครึ่งหนึ่งนั่น"

หลินเยว่เดินเข้าไปใกล้

บนพื้นมีไหสุราสีน้ำตาลแตกอยู่ใบหนึ่ง กลิ่นสุราฉุนผิดปกติลอยขึ้นมา

นางก้มลงตรวจอย่างระมัดระวัง

ข้างไหมีตราประทับเล็ก ๆ สีดำจาง ๆ

เป็นรูปเมฆครึ่งวงล้อมรอบเข็มบางเส้นหนึ่ง

หลินเยว่ชะงัก

ลมหายใจของนางหยุดไปเสี้ยวหนึ่ง

สัญลักษณ์นี้

นางเคยเห็นแล้ว

เมื่อคืนตอนเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เฉินอวี้ ชายบาดเจ็บผู้นั้นทำถุงผ้าเล็ก ๆ หล่นจากอก นางเห็นตราประทับเดียวกันบนแผ่นโลหะขนาดเล็กที่เขารีบเก็บกลับไป

ตอนนั้นนางคิดว่าเป็นเพียงเครื่องหมายการค้าของพ่อค้า

แต่ตอนนี้มันกลับปรากฏบนไหสุราที่ทำให้คนตาย

หลินเยว่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

เสียงผู้คนรอบข้างยังดังอื้ออึง

หมอหูยังพยายามพูดแก้ตัว

เจ้าของโรงเตี๊ยมหน้าซีดจนแทบทรุด

แต่ในใจของหลินเยว่กลับเย็นลงทีละน้อย

เรื่องนี้ไม่ใช่เพียงการใส่ร้ายนาง

ไม่ใช่เพียงสุราปนเปื้อนธรรมดา

มีบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลัง

และบางที

ชายที่นอนพักอยู่ในสำนักแพทย์ตรอกตะวันออก

อาจรู้คำตอบมากกว่าที่เขาบอก

หลินเยว่หยิบเศษไหที่มีตราประทับขึ้นมา ใช้ผ้าห่อไว้อย่างระมัดระวัง

จากนั้นหันไปมองทุกคน

"ข้าจะพิสูจน์ให้เห็น"

"หลี่ซานไม่ได้ตายเพราะสำนักแพทย์ตรอกตะวันออก"

"แต่ตายเพราะสุราไหนี้"

นางหยุดเล็กน้อย ดวงตาคมกริบ

"และผู้ที่นำศพไปวางหน้าสำนักแพทย์ของข้า"

"ต้องตอบให้ได้ว่าเหตุใดจึงรีบกล่าวหาข้า ทั้งที่ความจริงยังไม่ถูกตรวจสอบ"