บทที่ 1

"อย่า...!"

ความเจ็บปวดรวดร้าวทำให้ซูอวิ๋นสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย

สิ่งแรกที่เห็นคือความแดงฉาน เสียงเทียนแดงที่กำลังลุกไหม้และกลิ่นของมันลอยอวลไปทั่ว ความเจ็บปวดในร่างกายหายไปสิ้น

ซูอวิ๋นมองภาพตรงหน้าอย่างตะลึงงัน อักษรมงคล "สุข" สีแดงคู่หลังเทียนแดงช่างเด่นชัดยิ่งนัก

นางก้มมองร่างตนเองโดยไม่รู้ตัว เห็นชุดเจ้าสาวที่สวมใส่ในวันแต่งงาน

ชุดเจ้าสาวชุดนี้ แต่เดิมนางปักให้ซูอวี่ซีน้องสาวด้วยมือตนเอง ใช้เวลาถึงสามปีเต็ม ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายผู้ที่ได้สวมใส่มันกลับเป็นตัวนางเอง

และแต่งให้กับเซียวลู่เซิง อ๋องแห่งหวยหนานผู้มีชื่อเสียงในทางชั่วร้าย

แต่เดิมเซียวลู่เซิงเป็นเทพสงครามผู้มีชื่อเสียงของแคว้นชางอวิ๋น ในศึกใหญ่เมื่อสามปีก่อน เขาถูกผู้ใต้บังคับบัญชาทรยศ ตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย แม้จะฝ่าวงล้อมออกมาได้ แต่เส้นลมปราณทั้งหมดก็ถูกทำลาย กลายเป็นคนพิการ

นับแต่นั้นมา เขากลายเป็นคนโหดเหี้ยม ชอบประหารสาวใช้และบ่าวไพร่ด้วยการตีจนตาย ฮ่องเต้เคยจัดการแต่งงานให้หลายครั้ง แต่เจ้าสาวที่เข้าจวนไป วันรุ่งขึ้นก็ถูกหามศพออกจากจวนอ๋องหวยหนาน

ทั่วทั้งเมืองหลวง ไม่มีตระกูลใดยอมยกบุตรีไปแต่งให้จวนอ๋องหวยหนาน

เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ตวนกุ้ยเฟยก่อเรื่องใหญ่ บีบให้ฮ่องเต้ต้องจัดการแต่งงาน และผู้โชคร้ายก็คือคุณหนูรองตระกูลซู ซูอวี่ซี บุตรีของแม่ทัพเจิ้นหยวน

ซูอวี่ซีเป็นไข่มุกในอุ้งมือที่ทุกคนในตระกูลซูทะนุถนอม พวกเขาจะทนเห็นนางไปทนทุกข์ในจวนอ๋องหวยหนานได้อย่างไร?

ดังนั้น ภาระการแต่งงานแทนจึงตกมาอยู่ที่ซูอวิ๋น

แต่ซูอวิ๋นมีคนรักในใจมานานแล้ว ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกันและมีสัญญาหมั้นหมาย นางจึงไม่ยอมแต่งงาน อีกทั้งข่าวลือเกี่ยวกับเซียวลู่เซิงก็มีมากมายและน่าสะพรึงกลัวนัก นางจึงหวาดกลัว และเมื่อเชื่อคำพูดของซูอวี่ซี จึงพยายามหนีในวันอภิเษกสมรส แต่กลับถูกจับได้

ตวนกุ้ยเฟยโกรธจัด สั่งให้คนทุบตีจนแขนขาหัก แล้วโยนกลับไปที่หน้าประตูตระกูลซู

ซูอวิ๋นหวังเต็มหัวใจว่าตระกูลซูจะรับนางเข้าไปรักษา แต่กลับพบว่าประตูใหญ่ปิดสนิท ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดรับนางเลย

ในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ร่างกายนางบาดเจ็บสาหัส จนต้องจบชีวิตด้วยความหนาวเย็นหน้าประตูตระกูลซู แม้แต่ศพก็ไม่มีใครมาจัดการ

ซูอวิ๋นรู้สึกหนาวเหน็บในหัวใจ และในขณะนั้นเองนางก็พบความจริงโดยบังเอิญว่า ตัวนางเป็นเพียงตัวประกอบที่ต้องพบจุดจบอันน่าอนาถในนิยายที่ทุกคนรักและเอ็นดูแต่ตัวเอก

และน้องสาวของนาง ซูอวี่ซี คือตัวเอกในนิยายเรื่องนี้ ผู้เป็นที่รักของทุกคน

ไม่ว่านางจะพยายามเพียงใด ผู้คนในตระกูลซูก็ไม่เคยแม้แต่จะเหลียวแลนาง เพราะนางเป็นเพียงตัวประกอบที่ต้องพบจุดจบ ต่อให้พยายามเอาอกเอาใจมากเพียงใดก็ไร้ประโยชน์ นางถูกลิขิตให้ต้องเสียสละเพื่อซูอวี่ซี

ซูอวิ๋นรู้สึกเหมือนหัวใจถูกน้ำแข็งเกาะ

นางนั่งอย่างไร้วิญญาณบนเตียง สมองเต็มไปด้วยความทรงจำที่เพิ่งได้รับมา

ในเนื้อเรื่องของนิยาย เซียวลู่เซิงคือตัวร้ายหลัก เขากลายเป็นคนจิตใจบิดเบี้ยวผิดปกติเพราะใบหน้าที่พิการและร่างกายที่เป็นอัมพาต เมื่อต่อสู้กับพระเอกนางเอก สุดท้ายก็ต้องจบชีวิตอย่างน่าอนาถ

ซูอวิ๋นอดรู้สึกเสียดายให้ชายผู้นี้ไม่ได้ เขาเคยเป็นถึงเทพสงครามผู้มีชื่อเสียง แต่กลับต้องจบชีวิตเช่นนี้ ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน

แต่นางยังน่าเวทนากว่า ตั้งแต่เกิดมา นางถูกลิขิตให้ต้องเสียสละเพื่อซูอวี่ซี

เหตุผลก็เพียงเพราะว่า หมอดูทำนายตั้งแต่มารดานางตั้งครรภ์ว่า ซูอวี่ซีมีชะตาสูงส่ง เกิดมาเพื่อเป็นหงส์ ส่วนนางที่เกิดก่อนกลับเป็นดาวร้ายที่จะนำภัยมาสู่ตระกูลซู

อีกทั้งหลังจากนางเกิดมา ตระกูลซูก็ประสบเคราะห์กรรมไม่หยุดหย่อน ทำให้ทุกคนในตระกูลเชื่อเรื่องนี้ และปฏิบัติต่อนางอย่างเย็นชา

"เอี๊ยด..."

ขณะที่ซูอวิ๋นกำลังรำพึงถึงชีวิตที่เสียสละให้ตระกูลซูมาตลอด แต่กลับต้องจบชีวิตอย่างอนาถหน้าประตูตระกูล และศพถูกสุนัขป่ากัดกิน นางไม่เคยคิดเลยว่าคนที่จะมาจัดการศพให้นางคือเซียวลู่เซิง

ในขณะที่นางกำลังสงสัย ประตูห้องก็ถูกผลักเบาๆ

บุรุษในอาภรณ์ยาวสีดำผู้หนึ่ง หน้าตาเรียบเฉย เข็นรถเข็นเข้ามา บนรถเข็นมีชายร่างผอมบาง สวมชุดมงคลสีแดง แต่ก็ไม่อาจปิดบังสีหน้าที่ซีดขาวเกินไปของเขาได้

ใบหน้าของเขาถูกไฟไหม้เสียหายไปหนึ่งในสาม อีกครึ่งที่เหลือมีแผลเป็นจากดาบที่น่าสยดสยอง ดูน่ากลัวจริงๆ

ไม่แปลกที่ผู้คนพูดกันว่าหลังจากศึกครั้งนั้น เซียวลู่เซิงไม่เพียงกลายเป็นคนพิการ แต่ยังใบหน้าพิการ ดูน่าเกลียดน่ากลัว

ซูอวิ๋นรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง จึงกำชายเสื้อแน่น พลางค่อยๆ สังเกตเซียวลู่เซิงอย่างระมัดระวัง

ชาตินี้นางไม่มีทางหนีได้แล้ว หากหนีออกจากจวนอ๋องหวยหนาน นางต้องตายแน่ ตวนกุ้ยเฟยรักและห่วงใยบุตรชายผู้นี้มาก ไม่ยอมให้ใครมาดูหมิ่นเขาแม้แต่น้อย ดังนั้นนางไม่อาจออกจากจวนได้เด็ดขาด

ตอนนี้ได้แต่ภาวนาว่าเซียวลู่เซิงจะไม่โหดร้ายอย่างที่ข่าวลือ มิเช่นนั้นนางที่เพิ่งเกิดใหม่ อาจต้องถูกทรมานจนตายอีกครั้ง

"ออกไป" เสียงแหบพร่าของเซียวลู่เซิงดังขึ้นในห้อง

องครักษ์ด้านหลังมองซูอวิ๋นอย่างระแวง ก่อนจะปล่อยรถเข็นและหมุนตัวออกไปปิดประตู

ในห้องเหลือเพียงซูอวิ๋นและเซียวลู่เซิงสองคน

แม้ซูอวิ๋นจะรู้สึกประหม่า แต่ที่จริงนางไม่ได้กลัวเซียวลู่เซิงมากนัก เพียงแค่คิดว่าชาติก่อนเขายอมจัดการศพให้นาง ก็แสดงว่าเขาคงไม่ได้เป็นอย่างที่ข่าวลือ

"องค์ชาย หม่อมฉันจะรับใช้ท่าน..." ซูอวิ๋นเอ่ยเสียงสั่น นางประหม่าเกินไป เสียงจึงสั่นเครือ

"กลัวข้าหรือ?" เสียงทุ้มแหบของบุรุษดังขึ้นเรียบๆ

ซูอวิ๋นบีบฝ่ามือตัวเอง "ไม่กลัวเพคะ เพียงแต่... หม่อมฉัน หม่อมฉันประหม่านิดหน่อย..."

เห็นซูอวิ๋นประหม่าจนพูดไม่เป็นคำ ทั้งร่างเกร็งไปหมด เซียวลู่เซิงหัวเราะเบาๆ "กลัวข้าก็เป็นเรื่องปกติ ด้วยสภาพเช่นนี้ของข้า ใครเห็นก็ต้องกลัวทั้งนั้น"

ซูอวิ๋นเงยหน้ามองเขาเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้านั้นดูน่ากลัวจริงๆ

แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะรักษาไม่ได้

ตอนเด็กๆ ซูอวี่ซีซุกซนจนบาดเจ็บ ทั้งตระกูลซูตื่นตระหนกมาก ซูอวิ๋นไม่อยากเห็นบิดามารดากังวล จึงค้นคว้าตำรายาทั้งวันทั้งคืน จนคิดสูตรยาลบรอยแผลเป็นที่ได้ผลดีมาก รักษาแผลไฟไหม้ขนาดใหญ่บนตัวซูอวี่ซีจนหาย

แม้แผลของเซียวลู่เซิงจะดูหนักกว่าของซูอวี่ซีในตอนนั้น แต่น่าจะรักษาให้หายได้

ซูอวิ๋นลุกขึ้นช้าๆ เดินเข้าไปหา มือยังไม่ทันแตะรถเข็นของเซียวลู่เซิง เขาก็ยกมือขึ้นห้าม

ซูอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง รีบอธิบาย "องค์ชาย หม่อมฉันไม่มีเจตนาร้าย เพียงแต่ดึกแล้ว องค์ชายควรพักผ่อนเพคะ"

เซียวลู่เซิงไม่ตอบ เพียงจ้องมองนางด้วยสายตาเร่าร้อน

สายตานั้นร้อนแรงและคมกริบเกินไป ทำให้หัวใจของซูอวิ๋นเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

นางผิวบาง ใบหน้าแดงง่าย ยามนี้ที่ประหม่า ใบหน้าเล็กๆ จึงแดงก่ำ ภายใต้แสงเทียน ยิ่งดูน่ารักน่าเอ็นดู

"ตระกูลซูช่างใจกล้า" เซียวลู่เซิงหัวเราะเย็นชา ไม่ยอมให้ซูอวิ๋นเข็นรถ เขาเข็นรถเองไปที่ข้างเตียง มือทั้งสองข้างยันที่วางแขนของรถเข็น ร่างทั้งร่างลอยขึ้นกลางอากาศ เขาตวัดฝ่ามือออกไปกลางอากาศ ร่างก็ลงสู่เตียงอย่างมั่นคง

ท่วงท่านี้ทำเอาซูอวิ๋นตาค้าง

เซียวลู่เซิงไม่ได้พิการเลย! แม้ขาทั้งสองจะพิการ แต่วรยุทธ์ยังอยู่ครบ!

เขาแกล้งทำมาตลอดหรือ?