บทที่ 2

ซูอวิ๋นจ้องมองร่างของเซียวลู่เซิงที่นอนอยู่บนเตียง นานครู่ใหญ่กว่านางจะได้สติกลับคืนมา

ในใจของนางกลับอดลังเลมิได้

เตียงหลังนี้ จะขึ้นไปก็ไม่ใช่ ไม่ขึ้นไปก็ไม่เชิง

ดูท่าทางของเซียวลู่เซิง ชัดเจนว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะให้นางอยู่เคียงกาย เพียงแต่พรุ่งนี้ตวนกุ้ยเฟยต้องส่งคนมาตรวจสอบเป็นแน่ หากพบว่านางกับเซียวลู่เซิงมิได้ร่วมหอ คงหนีไม่พ้นการกลั่นแกล้ง

"ขึ้นมา" ขณะที่ซูอวิ๋นกำลังครุ่นคิดหาทางรับมือ บุรุษบนเตียงก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หัวใจของซูอวิ๋นเต้นรัวแรง มือที่กำชุดวิวาห์สั่นด้วยความประหม่า ค่อยๆ ย่างกรายเข้าไปใกล้ ยังไม่ทันที่นางจะปีนขึ้นเตียงเอง เซียวลู่เซิงพลันพลิกกาย ยกมือขึ้น เป่าดับเทียนแดงดวงใหญ่ในห้อง

ห้องจมดิ่งสู่ความมืดมิดในพริบตา

ในวินาถัดมา มือแกร่งพลันคว้าข้อมือของซูอวิ๋น กระชากแรง ซูอวิ๋นร้องด้วยความตกใจ ทั้งร่างถูกดึงขึ้นเตียง ตกลงในอ้อมกอดที่แน่นหนา

แม้เซียวลู่เซิงจะดูผอมบาง แต่รูปร่างกลับงดงาม ยามนี้ที่ซูอวิ๋นซบอยู่ในอ้อมอกเขา หัวใจนางเต้นรัวอย่างห้ามไม่อยู่

"ร้องสิ" เสียงของเซียวลู่เซิงดังขึ้นข้างหูนางอีกครา

ซูอวิ๋นยังไม่ทันเข้าใจความหมาย แต่ในชั่วขณะถัดมา บุรุษผู้นั้นก็ยื่นมือมากระชากสายรัดเอวของนางออก ชุดวิวาห์หลวมลง ยังไม่ทันได้สติ เซียวลู่เซิงก็ลงมืออีกครา ไม่นานก็ปลดเปลื้องอาภรณ์นางจนเหลือเพียงชุดชั้นใน

"อ๊า!" ซูอวิ๋นยกมือปิดอกโดยสัญชาตญาณ ความเย็นเยียบแล่นผ่าน ทำให้ร่างนางสั่นระริก

เซียวลู่เซิงใช้มือใหญ่รัดเอวนางไว้ "ข้าไม่อยากแตะต้องเจ้า เจ้าจงว่าง่ายสักหน่อย ร้องให้ดังๆ"

ใบหน้าของซูอวิ๋นแดงก่ำด้วยความอาย เรื่องเช่นนี้ นางผู้เป็นสตรีบริสุทธิ์จะทำได้อย่างไร?

แต่นางก็กลัวว่าเซียวลู่เซิงจะลงมือเอง ยามนั้นคงจะยิ่งอับอายกว่านี้

ดังนั้นนางจึงลองส่งเสียงครั้งหนึ่ง

ในความมืด นางมิอาจสังเกตเห็นว่า เมื่อได้ยินเสียงครวญครางอ่อนหวานของนาง ดวงตาของเซียวลู่เซิงก็พลันมืดลงอย่างเห็นได้ชัด

"ต่อไป ห้ามหยุด" น้ำเสียงของบุรุษผู้นั้นเย็นชายิ่งนัก ไร้ซึ่งความปรานีต่อสตรีแม้แต่น้อย

ซูอวิ๋นรู้สึกน้อยใจ แต่นางก็อยากมีชีวิตรอด

บัดนี้ดูเหมือนว่าเซียวลู่เซิงจะไม่ได้โหดร้ายดังคำร่ำลือภายนอก โอกาสที่นางจะรอดชีวิตมีมากขึ้น

อย่างน้อยก็คงไม่เหมือนชาติที่แล้ว ที่ถูกทุบกระดูกจนหักแล้วโยนทิ้งหน้าประตูตระกูลซูให้เป็นตายอย่างไรก็ได้

ซูอวิ๋นซบกายแนบชิดในอ้อมอกของเซียวลู่เซิง นางหนาวจนตัวสั่น ร้องมาครึ่งชั่วยาม คอแทบจะแห้งผาก กว่าจะได้ยินเสียงแหบพร่าของบุรุษดังข้างหู "พอแล้ว"

ซูอวิ๋นรีบหุบปากทันที

ชาตินี้นางไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้มาก่อน โชคดีที่ห้องมืด มองไม่เห็นใบหน้า มิเช่นนั้นนางคงอยากขุดหลุมซ่อนตัวด้วยความอับอายเป็นแน่

เซียวลู่เซิงขยับตัวเข้าไปด้านใน พร้อมกับปล่อยมือจากซูอวิ๋น

ซูอวิ๋นลุกขึ้นดึงผ้าห่มมาคลุมตัว ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วจึงห่มผ้าให้เซียวลู่เซิงอีกผืน

หากนางดูแลเซียวลู่เซิงไม่ดี ปล่อยให้เขาล้มป่วย พรุ่งนี้คงหนีไม่พ้นถูกลงโทษ

การเป็นพระชายาอ๋องแห่งหวยหนานนี้ ช่างยากเย็นนัก

ซูอวิ๋นครุ่นคิดอย่างงัวเงีย จนในที่สุดความเหนื่อยล้าก็ทำให้นางผล็อยหลับไป

เมื่อรู้สึกถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอของสตรีข้างกาย เซียวลู่เซิงอดประหลาดใจมิได้

เขาพบว่าซูอวิ๋นดูเหมือนจะไม่ได้กลัวเขาเท่าไรนัก ในยามเช่นนี้ นางกลับนอนหลับได้

คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลซูผู้นี้ ดูจะแตกต่างจากคำร่ำลืออยู่บ้าง

มุมปากของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อย แม้แต่ตัวเขาเองก็แทบไม่รู้ตัว ว่าเขาไม่ได้รังเกียจซูอวิ๋นมากนัก

ซูอวิ๋นหลับสนิท เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่าตรงหน้ามีใบหน้าหนึ่งขยายใหญ่ ครึ่งหน้าถูกไฟไหม้จนเป็นแผลเว้าแหว่ง ดูน่าสะพรึงยิ่งนัก อีกครึ่งหน้ามีแผลเป็นน่าเกลียด ราวกับตะขาบเกาะอยู่บนนั้น

การเห็นใบหน้าเช่นนี้อย่างกะทันหันในระยะประชิด ทำให้ซูอวิ๋นตกใจ สะดุ้งโหยง ครู่หนึ่งจึงได้สติ แอบมองเซียวลู่เซิง

สีหน้าของเซียวลู่เซิงสงบนิ่ง มองไม่ออกว่ายินดีหรือโกรธ

เพียงแต่ชายตามองนางแวบหนึ่ง "พระชายาช่างกล้าหาญนัก กลางวันแสกๆ ก็ยังจะมายั่วยวนข้า"

ซูอวิ๋นงุนงงเล็กน้อย จากนั้นก้มมอง จึงพบว่าตนเองไม่ได้สวมอะไรเลยสักชิ้น

นางรีบดึงผ้าห่มมาคลุมทันที อยากจะฝังตัวลงไปใต้ผ้าห่มให้มิด ในใจก็คิดว่าเมื่อครู่เซียวลู่เซิงเห็นไปมากน้อยเพียงใด

เซียวลู่เซิงลุกขึ้นนั่ง เห็นนางยังซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม จึงเตือนเสียงเย็น "ยังไม่ลุกอีกหรือ? ต้องให้ข้าช่วยแต่งตัวให้เจ้าหรือไร?"

ซูอวิ๋นย่อมไม่กล้าให้เซียวลู่เซิงช่วยแต่งตัว

นางยื่นมือไปคลำหาเสื้อผ้าที่ทิ้งไว้ข้างๆ สวมใส่ทีละชิ้น แล้วจึงคลานออกมาจากผ้าห่ม

เมื่อคืนยังสวมชุดชั้นในอยู่แท้ๆ เหตุใดพอตื่นขึ้นมาจึงเปลือยกายไปเสียหมด?

นางมองเซียวลู่เซิงด้วยสายตาสงสัย

แต่เซียวลู่เซิงกลับดูสงบนิ่ง อีกอย่าง เขาคงไม่มีใจคิดอะไรกับนางหรอก

อาจจะเป็นเพราะเมื่อคืนนางนอนดิ้น แล้วถอดเสื้อผ้าตัวเองก็ได้

ซูอวิ๋นรู้สึกเสียใจ ข้างกายเซียวลู่เซิง เหตุใดนางจึงไม่ระวังตัวเช่นนี้ หลับไปก็แล้วไป แต่กลับหลับจนเป็นเช่นนี้

ซูอวิ๋นเลือกเสื้อคลุมสีฟ้าจากตู้เสื้อผ้า สวมใส่เรียบร้อยแล้ว จึงไปช่วยเซียวลู่เซิงแต่งตัว

แม้เซียวลู่เซิงจะไม่ต้องการให้นางปรนนิบัติ แต่นางก็ต้องทำสิ่งเหล่านี้

เซียวลู่เซิงไม่ได้เอ่ยปากใดๆ ปล่อยให้นางช่วยแต่งกาย

ขณะที่ซูอวิ๋นช่วยเซียวลู่เซิงแต่งตัว นางก็แอบมองผ้าปูที่นอนไปด้วย บนผ้าปูที่นอนไม่มีรอยเลือด เดี๋ยวตวนกุ้ยเฟยต้องส่งคนมาตรวจสอบแน่

ซูอวิ๋นครุ่นคิดว่าจะกัดนิ้วตัวเองให้เลือดออกแล้วหยดลงไปอย่างไรดี

เซียวลู่เซิงคงเดาใจนางออก ไม่รอให้ซูอวิ๋นลงมือ เขาหยิบมีดสั้นจากข้างรถเข็น กรีดนิ้วตัวเองทันที เลือดหยดลงบนเตียง ทิ้งรอยแดงฉานไว้

ซูอวิ๋นตกใจ รีบเข้าไปดูแผลของเซียวลู่เซิง

"ท่าน...ท่านทำร้ายตัวเองทำไม? ถ้าจะเอาเลือด กรีดนิ้วหม่อมฉันก็ได้" ซูอวิ๋นพึมพำเบาๆ ขณะตรวจดูบาดแผลของเซียวลู่เซิง

วินาทีถัดมา นางก็รู้สึกว่าตนเองดูเป็นห่วงเซียวลู่เซิงเกินไป

อาจเป็นเพราะนางจำได้ว่า หลังจากนางตายอย่างทรมาน คนที่เก็บศพนาง มีเพียงบุรุษผู้นี้ที่ท้ายที่สุดก็ตายอย่างทรมานเช่นกัน

ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเซียวลู่เซิง นางจึงมักจะสนิทใจและไว้วางใจเขาโดยไม่รู้ตัว

เซียวลู่เซิงมองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ซูอวิ๋นหมุนตัววิ่งไปเปิดหีบเครื่องประดับที่นางนำติดตัวมา ในช่องลับด้านล่าง มียาสมุนไพรเก็บไว้มากมาย ล้วนเป็นยาที่นางปรุงขึ้นเอง

ครั้นยังอยู่ในตระกูลซู เนื่องด้วยทั้งตระกูลล้วนเป็นขุนพลทหาร มักได้รับบาดเจ็บอยู่เสมอ นางจึงมุ่งมั่นศึกษาวิชาแพทย์ เพื่อให้บิดาและพี่น้องได้ทุกข์ทรมานน้อยลง จนค้นคว้าตำรับยาดีๆ ได้มากมาย ยาพวกนี้เองที่ช่วยชีวิตทหารในกองทัพตระกูลซูนับครั้งไม่ถ้วน ทำให้กองทัพตระกูลซูสร้างความดีความชอบได้มากมาย

น่าเสียดายนัก สุดท้ายความดีความชอบทั้งหมด กลับตกเป็นของซูอวี่ซีไปหมดสิ้น