ลูกเรา (4)

"ทำอะไรของคุณ?" ปภาวรินทร์เอ่ยถามขึ้น แต่เมื่อเห็นเขาไม่มีท่าทีจะตอบ เธอจึงหยุดเดินประท้วงจนคนนำหน้าต้องหยุดตาม หันกลับมามองเธอสีหน้าไม่สบอารมณ์

เธอรึเปล่าเนี่ยที่ต้องอารมณ์เสีย!

"ผมก็จะพาไปที่นั่งไง"

"ฉันคุยกับคุณวัชอยู่คุณจะรีบทำไม อีกอย่างใบข้าวกับพะแพงก็ยังไม่ได้ตามมาเลย" 

"เดี๋ยวพายพามา" ว่าจบเขาก็ออกเดินอีกครั้ง 

"คุณหมอก!" เมื่อเห็นเธอขึ้นเสียงคนตัวสูงที่ทำท่าจะพาเธอออกไปจากตรงนั้นให้ได้ก็หยุดชะงัก หันกลับมามองเธออีกครั้ง "คุณไม่มีสิทธิ์มาลากฉันไปไหนมาไหนก็ได้แบบนี้!" เมื่อเห็นท่าทีคนตัวเล็กบวกกับมองเลยไปจุดเดิมที่จากมา ไม่มีคนที่ทำให้หงุดหงิดยืนอยู่แล้วเขาจึงยอมปล่อยมือ ยกมือยอมแพ้

"โอเคๆ ผมขอโทษ แค่ตั้งใจจะพาคุณไปนั่งรอก่อน ผมซื้อแซนวิชมาให้เพราะคิดว่าคุณยังไม่กินอะไรแน่ๆ" เขาเพยิดหน้าไปยังโต๊ะที่จองไว้ บนโต๊ะมีขนมปังแซนวิชและนมจืดวางอยู่

"คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ ฉันดูแลตัวเองได้"

"ผมรู้ว่าคุณดูแลตัวเองได้ แต่ผมตั้งใจทำให้เพราะเป็นห่วงไม่เกี่ยวกับว่าคุณจะดูแลตัวเองไม่ได้" อวัศย์อธิบายไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด เอ่ยพูดในสิ่งที่คิดไปตรงๆ 

คนตัวเล็กรู้สึกประดักประเดิดไม่น้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นมาเมื่ออยู่ๆ เขาพูดว่าเป็นห่วงเธออย่างหน้าตาเฉย ถึงแม้เธอจะแสร้งหลบตาออกเดินนำไปยังโต๊ะที่เขาบอกว่าจองไว้แล้ว แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าคำพูดของเขาซึมซาบลงในอกอย่างนุ่มนวล

นานเท่าไหร่แล้วนะที่เธอใช้ชีวิตแบบที่ไม่ได้คิดถึงเรื่องความรัก...อาจจะเป็นตั้งแต่คืนนั้น

หลังจากคืนนั้นผ่านพ้นไป..เธอไม่เคยคิดหวังว่าจะมีโอกาสได้กลับมาเจอเขาอีกครั้ง

ก๊อก ก๊อก

"พี่ชาเข้ามาได้เลยค่ะ"

ปภาวรินทร์เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของณิชาเมื่อได้ยินเสียงตอบรับ วันนี้เป็นเวรเธอที่ต้องเข้าโรงเรียน ในขณะที่เธอกำลังเคลียร์งานอยู่ก็ได้ข้อความด่วนจากคุณซอลให้ขึ้นมาหาที่ห้องทำงาน

เปิดประตูเข้าไปเธอต้องผงะตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่ไม่คิดว่าจะอยู่ที่นี่นั่งอยู่บนโซฟากลางห้องมองมาทางเธอ ปภาวรินทร์หลบสายตาที่จ้องมองมาหันไปคุยกับณิชาแทน

"คุณซอลมีอะไรรึเปล่าคะ" ใบชาเอ่ยถามเสียงสุภาพ พยายามไม่คิดถึงคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเจ้านายสาวถึงแม้ว่าจะรับรู้ได้ถึงสายตาเขาตลอดก็ตาม

"พี่ชาพอดีพี่หมอกเขามีโปรเจกต์ที่โรงพยาบาล เกี่ยวกับการบรรยายงานวิจัย เลยอยากได้คนแปลงานและล่ามภาษาจีน ซอลเลยเสนอพี่ชา"

"ล่ามเหรอคะ?"

"ใช่ครับ งานวิจัยรอบนี้ทางโรงพยาบาลทำโปรเจกต์ร่วมกับทางฝั่งจีน" อวัศย์อธิบายเสริมทัพ

"ความจริงปกติทางโรงเรียนไม่รับงานแปลนี่คะ อีกอย่างทางโรงพยาบาลน่าจะหาคนที่รับทำงานแปลโดยเฉพาะเลย" ความหมายเธอคือไม่น่ามาหาที่โรงเรียนสอนภาษาแห่งนี้ มันดูออกจะแปลกๆ ไปหน่อย

"ครับ ความจริงเรื่องงานแปลเราก็มีคอนแทคอยู่ เพียงแต่ว่าโปรเจกต์นี้จะต้องใช้ล่ามร่วมด้วยผมอยากให้ทั้งงานแปลและล่ามเป็นคนเดียวกัน เพื่อตอนคุยรายละเอียดจะได้มีข้อมูลที่แน่นอนและแม่นยำ" อวัศย์อธิบายให้คนตัวเล็กฟัง เมื่อเธอดูจะสงสัยไม่น้อย "ความจริงแล้วข้อมูลวิจัยนี้ค่อนข้างจะเป็นความลับผมเลยตั้งใจมาให้ซอลช่วย"

"ใช่ค่ะพี่ชา แต่พอดีช่วงนี้เรื่องวุ่นๆ ที่โรงเรียนยังไม่เรียบร้อย ซอลเลยไม่มีเวลาดูแลเรื่องนี้ค่ะ" ซอลอธิบายเพิ่มเติม ซึ่งเธอก็พอจะเข้าใจได้ ใบชาพอจะรู้มาบ้างว่าทั้งสองคนสนิทกันระดับหนึ่ง ความตั้งใจอวัศย์ทีแรกคงจะต้องการให้คุณซอลเป็นคนดูแลเรื่องนี้ แต่ช่วงนี้ดันติดเรื่องที่โรงเรียนยังมีปัญหาและหาคนร้ายยังไม่เจอ 

"แต่พี่ไม่แน่ใจว่าจะทำได้ไหม"

"ทำได้สิคะ สมัยเรียนพี่เมลบอกพี่ชาก็รับงานแปลนี่คะ ส่วนเรื่องล่ามซอลก็ไม่ห่วงเพราะเคยเห็นพี่ทำมาแล้ว" ความจริงทางโรงเรียนก็มักจะมีงานเสริมเข้ามาบ้าง ในเรื่องของการเป็นล่ามแปลภาษารับเป็นจ็อบๆ ไป ถึงจะไม่บ่อยแต่ก็ต้องยอมรับว่าเป็นรายได้เสริมที่ไม่น้อยทีเดียว

"คุณกังวลอะไร?" เมื่อเห็นท่าทางหญิงสาว อวัศย์มองออกไม่ยากว่าอาจจะมีเรื่องที่ยังกังวลอยู่

"ถ้าเป็นงานวิจัยของคุณก็แปลว่าต้องเป็นทางการแพทย์ ฉันไม่มีความรู้เรื่องตรงนั้น ถึงจะหาข้อมูลก็ไม่แน่ใจว่าจะถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ไหม" ปภาวรินทร์เอ่ยสิ่งที่กังวลออกไป

"เรื่องนี้พี่ชาไม่ต้องเป็นห่วง พี่หมอกเขาเตรียมแผนตรงนี้ไว้แล้ว คนที่รับงานนี้จะต้องเข้าไปที่โรงพยาบาลเพื่ออยู่แปลงานที่โรงพยาบาลเลย เพราะวิจัยเรื่องนี้ต้องเป็นความลับเอามาทำที่บ้านไม่ได้ และข้อมูลทุกอย่างจะรอพี่อยู่ที่นั่น พี่สงสัยตรงไหนถามข้อมูลได้เลย"

"หมายถึงยังไงคะ?"

"ผมไงข้อมูลของคุณ"