หมอหมอก (18+)

หมอหมอก (18+)

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-09
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
48Bab
2.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

"คืนนั้นเราได้กันใช่ไหม?" นี่คือประโยคแรกที่เขาถามเธอหลังจากไม่ได้เจอกันถึงห้าปี ภายนอกที่ดูสุขุม ใจเย็น อ่อนโยน ที่คนอื่นเห็น เธอรู้ดีที่สุดว่ามันแค่ภาพลวงตา คืนนั้นต่างหากที่เป็นเรื่องจริง!

Lihat lebih banyak

Bab 1

แนะนำเรื่อง

Namaku Tia Lewis. Di mata orang tua, aku adalah anak baik. Di kampus, aku dikenal sebagai primadona kampus yang polos.

Namun, sebenarnya, aku sangat menyukai tontonan yang membuat wajah memerah dan jantung berdebar tidak terkendali.

Terkadang, saat membeli barang-barang itu secara daring, aku tidak bisa menahan diri untuk menelan ludah..

Membayangkan betapa menyenangkannya diriku...

Setiap kali bertemu lawan jenis, bagian bawahku selalu basah dan gatal.

Selama ini aku pandai menyembunyikannya. Dengan gelar mahasiswa teladan yang kusandang, setiap kali liburan tiba, tante tetangga selalu memintaku untuk memberi les anak bungsunya.

Apa yang tidak diketahui tante tetangga adalah bahwa putra bungsunya, Owen Walsh, sebenarnya adalah seorang pengintip.

"Tante tenang saja, aku akan bantu mengajari Owen..."

Baru setengah kalimat, seorang pemuda berbaju hitam masuk dengan membawa bola basket, badannya basah oleh keringat. "Ibu."

Dia menatapku dan tertegun sejenak, lalu menyunggingkan senyum nakal. "Tia juga ada di sini?"

Sifat Owen sudah terkenal urakan.

Setelah setengah bulan tidak bertemu, Owen tampak lebih tinggi. Kaos tanpa lengan yang dikenakannya memperlihatkan otot perut yang samar, sementara beberapa helai rambutnya terlihat dari celananya yang longgar.

Tanpa sadar, aku menelan ludah.

Katanya, makin lebat rambut seseorang, makin kuat pula stamina mereka.

Itulah yang sering dikatakan oleh film-film dewasa. Aku tidak tahan untuk melirik Owen beberapa kali.

Owen meneguk air, ujung lidah yang kemerahannya menyapu sudut bibirnya...

Sangat menggairahkan...

Aku teringat bagaimana selama bertahun-tahun ini, dia selalu mengintipku diam-diam dari balik jendela, termasuk saat aku melakukan itu...

Setiap kali aku sengaja memulai setelah mandi, rasa tergoda karena diintip sungguh tidak tertahankan...

Bagian bawahku sudah tidak nyaman, aku mengalihkan pandangan.

Namun, mataku tetap tidak bisa menahan diri untuk melirik ke bagian tubuh Owen yang penuh gairah itu. Ukurannya benar-benar besar. Sebenarnya apa yang dia makan hingga bisa sebesar itu?

"Kalian lesnya di kamar Owen saja," ujar Tante Ratna.

"Oke," jawab Owen sambil tersenyum, lalu berjalan mendekat dan mencengkeram kerah bajuku, seperti mengangkat seekor anak ayam.

Owen dengan cekatan mengeluarkan tugas sekolah semester ini. Nama Owen tertera jelas di sampul buku. Dia menatapku dengan senyum nakal. "Ini tugasku, kerjakan semuanya untukku. Dengar nggak?"

Tangannya menyentuh punggungku, sensasi menggelitik langsung menyebar ke seluruh tubuhku.

Aku tidak memakai bra karena cuaca yang panas.

Puting susuku langsung mengeras dan bulu kudukku meremang.

Aku pura-pura tenang, lalu berdiri dan hendak pergi. "Owen, kita sudah dewasa. Aku nggak bisa lagi membantumu mengerjakan tugas."

"Kamu ulangi sekali lagi?"

Detik berikutnya, Owen mengunci pintu dan membuatku terjebak di dalam wilayah kekuasaannya.

"Sekarang berani sekali, ya."

Owen menatapku lekat-lekat.

Aroma maskulinnya langsung membanjiri indraku. Karena jarak kami yang begitu dekat, aku bahkan bisa melihat jelas keringat di pelipisnya yang belum kering setelah berolahraga. Tetesan keringat itu mengalir turun melewati garis rahangnya hingga ke jakunnya.

Mataku sedikit membelalak dan pandanganku mulai tidak fokus.

Kenapa jakun Owen bisa sebesar itu?

Katanya, pria dengan jakun besar ukurannya juga besar...

Pikiranku melayang, tiba-tiba Owen mencengkeram daguku. "Kenapa diam saja? Saat kamu main dengan benda itu, bukankah kamu menyebut namaku?"

Aku terkejut dan refleks membalas, "Dari mana kamu tahu?"

"Selama ini, kamu tahu aku mengintipmu, 'kan? Selain itu, kamu juga menikmatinya, setiap kali kamu nggak memakai..."

Owen menjilat bibirnya, lalu memandangi puting susuku yang mengeras dengan mata menggelap. Tangannya mencubit dan memelintirnya kasar.

"Sekeras ini? Pasti bawahmu sudah basah, ya?"

Aku buru-buru menutupi bagian bawahku, tapi dia malah menahan tanganku sambil tersenyum sinis.

"Waktu bermain sendiri kamu sampai begitu bergairah. Kenapa sekarang berpura-pura? Apa kamu takut ketahuan ibuku?"

Jantungku berdegup kencang, aku hampir lupa bahwa Tante Ratna juga masih di rumah.

Saat itu, sebuah suara tenang tiba-tiba terdengar, disertai ketukan di pintu, seolah mengetuk langsung ke dalam hatiku. "Tia, Owen, aku masuk ya."

Itu suara kakak Owen, Eric Walsh!
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
48 Bab
แนะนำเรื่อง
"คืนนั้นเราได้กันใช่ไหม?""คะ..คืนไหน" ร่างสูงยกยิ้มมุมปากทันทีเมื่อเห็นท่าทางคนตรงหน้า"จำไม่ได้?" คนตัวเล็กหลบสายตาทันทีเมื่อเขาหรี่ตามองจับผิด"คุณเป็นใครฉันยังไม่รู้จักเลย" ใบชาตอบกลับเสียงเรียบไม่แสดงอาการให้คนร่างสูงเห็น"โอเค จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรเดี๋ยวผมอธิบายเอง ก็คืนนั้นไงเมื่อห้าปีก่อน คุณอยู่กับผมทั้งคืนไม่ใช่รึไง คุณเป็นคนเข้าไปรอผม แล้วหลังจากที่เราได้กัน ตอนเช้าคุณก็หนีออกมา นี่ติดลูกผมไปด้วยรึเปล่าเนี่ย คุ้นๆ ว่าตั้งแต่รอบสองไปผมไม่ได้ป้อง..." "หมอหมอก!!" ร่างเล็กตวาดลั่นเสียงดังพร้อมกับรีบเอื้อมมือไปปิดปากคนตรงหน้าทันทีก่อนที่เขาจะร่ายยาวไปมากกว่านี้"อ้าว! ไหนว่าไม่รู้จักกัน"*****************************************************"อธิบายมา" คนตัวสูงเอ่ยเสียงเรียบท่าทางจริงจังเมื่อพาเธอมายังสวนหลังบ้านจุดลับตาคน"คุณเป็นคนลากฉันออกมา แล้วยังมาบอกให้อธิบายเนี่ยนะ?" ปภาวรินทร์ถามกลับอย่างคับข้องใจ เขาเป็นบ้าอะไรเนี่ย!"ใบข้าวเป็นลูกผมใช่ไหม?""ไม่ใช่!" เธอตอบกลับทันทีเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นไม่สบตาเขา"จะไม่ใช่ได้ยังไง? ถ้าดูจากอายุใบข้าวกับเรื่องคืนนั้นยังไงก็เป็นลูกผม" อว
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-09
Baca selengkapnya
บทนำ
"ขอโทษนะคะ เด็กที่เกิดอุบัติเหตุจากกระจกบาดตอนนี้อยู่ที่ไหนคะ" เจ้าหน้าที่สาวที่นั่งให้บริการอยู่จุดประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังเงยหน้าจากหน้าจอการทำงานก่อนส่งยิ้มตอบด้วยท่าทางเป็นมิตร ก้มลงมองที่หน้าจออีกครั้งรัวนิ้วมือบนแป้นพิมพ์เล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าอีกครั้งแล้วตอบคำถามด้วยเสียงที่สุภาพ"ตอนนี้คนไข้อยู่ที่ห้องฉุกเฉินฝั่งที่เป็นกุมารเวชกรรมค่ะ เดินออกตรงทางเชื่อมนี้เลี้ยวขวาตรงไปจนสุดได้เลยค่ะ" เมื่อได้คำตอบแล้ว ปภาวรินทร์รีบเอ่ยขอบคุณก่อนจะเดินไปตามทิศทางข้างหน้าตามที่เจ้าหน้าที่แนะนำ อาจเพราะเป็นโรงพยาบาลเอกชน ความวุ่นวายที่เธอเคยสัมผัสเมื่อสมัยก่อนตอนพายายมาโรงพยาบาลแทบจะไม่มี ออกจะต่างกันอย่างสิ้นเชิงด้วยซ้ำ ในขณะที่ตอนนั้นเธอจำได้ถึงสภาพความแออัดของทั้งคนป่วยและญาติมานั่งรอกันแน่นขนัด คนที่หาที่นั่งไม่ทันก็ต้องยืนรอ ทั้งวุ่นวายและแออัด เพราะบริการที่ไม่สามารถรับรองได้อย่างเพียงพอ เมื่อเทียบกับที่นี่ขนาดโซนแผนกรับยาที่ปกติคนจะเนืองแน่น ยังมีคนใช้บริการนั่งเก้าอี้รอเรียกตามคิวอยู่ประปราย อีกทั้งระหว่างทางที่เดินผ่านไปค่อนข้างเงียบสงบแต่ก็ไม่ได้ร้างผู้คน ยังมีเจ้าหน้าที่รั
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-09
Baca selengkapnya
หมอหมอก(1)
"ใจเย็นๆ ก่อนนะครับคุณป้าตอนนี้น้องปลอดภัยแล้วเข้าไปดูน้องก่อนดีไหมครับเรื่องอื่นค่อยว่ากัน" เสียงทุ้มต่ำระรื่นหูเอ่ยขึ้นเพื่อแก้ไขสถานการณ์ตรงหน้า ทำให้ปภาวรินทร์รู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาด คล้ายน้ำเย็นชโลมจิตใจที่ว้าวุ่นของเธอให้สงบลง แต่ก็อาจจะยังไม่มากพอให้คนสูงวัยตรงหน้าสงบลงได้"มายุ่งอะไรกับเรื่องคนอื่น เป็นหมอไม่อยู่ส่วนหมอ" เมื่อเห็นท่าทางหมอหนุ่มตรงหน้าดูนุ่มนวลไม่มีพิษมีภัย คุณป้าก็ออกอาการเกรี้ยวกราดขึ้นมาอีกครั้ง"เพราะเป็นหมอไงครับถึงต้องยุ่ง คุณกำลังส่งเสียงดังรบกวนทำให้ผู้อื่นตกใจ และได้รับความเดือดร้อน แบบนี้ผิดกฎหมายนะครับ แล้วยิ่งในพื้นที่ของโรงพยาบาลด้วย จำได้ว่าเมื่อกี้ผมบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ" หมอหมอกเอ่ยย้ำขึ้น ก่อนหน้านี้คุณป้าก็มาโวยวายแบบนี้เหมือนกันกับซอล แต่ไม่ได้รุนแรงเท่านี้ อาจเพราะก่อนหน้านี้มีคนอยู่ด้วยเยอะ ทั้งเฌอริดาคู่สะใภ้และน่านนทีแฟนหนุ่มที่เป็นพี่ชายคู่หมั้นของเธออีกด้วยแต่คราวนี้ดันมีคนตัวเล็กแค่คนเดียว อีกทั้งไม่มีท่าทีตอบโต้ คุณป้าเลยยิ่งได้ใจ"นะ..นี่ขู่กันรึไง!" ถึงแม้น้ำเสียงจะเริ่มหวาดกลัวเพราะคนเป็นหมอดันพูดเรื่องกฎหมายแต่คนสูงวัยก็ยังไม่ยอมแ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-09
Baca selengkapnya
หมอหมอก(2)
"ว่าไงครับ..ไหนว่าไม่รู้จักกัน" คำถามที่เขาถามย้ำยิ่งสร้างบรรยากาศกดดัน เมื่อเห็นเธอหลบหน้าเขาก็ยิ่งไล่ต้อนเธอด้วยการบังคับจับปลายคางให้เงยขึ้น "หืม?""กะ..ก็เพิ่งนึกได้คุณซอลบอกว่าหมอหมอกจะมาช่วยดู ละ..แล้วก็คุ้นๆ หน้าคุณก็เลยคิดว่าใช่" ปภาวรินทร์เอ่ยอธิบายเสียงสั่น ถึงแม้จะพอรู้ว่าเป็นการอธิบายที่ไม่มีหลักการอะไรเลยก็เถอะ แต่เธอจะไม่ยอมรับเด็ดขาด!"อ้อ ผมก็คุ้นหน้าคุณเหมือนกัน คุ้นมากด้วย" ใบชาสบตาคนตรงหน้าที่ส่งยิ้มอย่างมีเลศนัยมาให้ อารมณ์โกรธเริ่มปะทุขึ้นเมื่อดูเหมือนเขาจะแกล้งเธอไม่จบไม่สิ้น"ฉันจะไปแล้ว" จากน้ำเสียงสั่นๆ ทีแรกเมื่อรวบรวมสติได้เธอจึงเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทันที"เชิญครับ" เมื่อยังเห็นเขาแสดงท่าทียียวนกวนประสาทไม่เลิกเธอก็ยิ่งหงุดหงิดลุกพรวดขึ้นทันที รีบสาวเท้าเดินไปยังหน้าประตู ก่อนจะสะดุ้งตกใจเมื่อแผ่นหลังรู้สึกถึงความอุ่นซ่านที่ประชิดตัวอยู่"คุณทำอะไร!" ร่างเล็กปรายตามองถามเสียงเรียบท่าทางจริงจัง แต่คนข้างหลังกลับมองว่าน่ารัก จนอยากจะเอื้อมมือไปบิดแก้มที่กำลังพองอยู่ด้วยความโกรธ"ผมไปส่ง""ไม่ต้องค่ะ" ปภาวรินทร์เอ่ยตัดบททันที ตอนนี้ขออยู่ห่างเขาให้ไกลท
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-09
Baca selengkapnya
หมอหมอก(3)
"คุณครูขา" เสียงเรียกอ่อนแรงทำใบชาใจอ่อนยวบ เพียงเธอเปิดประตูเข้าห้องพักมาก็เห็นลูกศิษย์ตัวน้อยของตนเองนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลด้วยท่าทางอ่อนเพลีย หลังจากที่เธอออกจากห้องหมอหมอกเพื่อไปหาน้องชมพู พยาบาลแจ้งว่าย้ายน้องชมพูไปยังห้องพักเรียบร้อยแล้ว ส่วนผู้ปกครองคุณป้าของเด็กให้ลูกสาวลงไปส่งที่รถเพื่อไปเก็บของเตรียมมาเฝ้าคืนนี้ ตอนนี้จึงเหลือแค่พยาบาลที่อยู่เป็นเพื่อนเด็กน้อยก่อน แต่เมื่อเธอและคุณหมอหนุ่มเดินเข้ามา พยาบาลจึงเดินไปคุยรายละเอียดกับหมอหมอกสักพักก่อนจะเดินออกจากห้องพักไป ตอนนี้จึงเหลือเพียงเธอน้องชมพูและหมอหมอกที่เธอพยายามบอกให้เขากลับไปตั้งแต่รู้ว่าคุณป้าไม่อยู่แล้วแต่เขาก็ไม่ยอม"น้องชมพูนอนพักผ่อนก่อนนะคะ" ปภาวรินทร์เห็นอาการพยายามฝืนตาเพื่อคุยกับเธอก็อดสงสารไม่ได้จึงปลอบให้ลูกศิษย์ตนเองนอนพักผ่อนก่อน"คุณครูอย่าเพิ่งไปนะคะ" เสียงออดอ้อนน่าสงสารทำให้เธออดพยักหน้าตอบรับไม่ได้"เดี๋ยวครูจะอยู่กับหนูนะไม่ต้องกลัวค่ะ" เด็กน้อยกำมือเธอแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป เธอจึงต้องยืนอยู่ข้างเตียงไปสักพักจนเห็นว่าลมหายใจของคนหลับผ่อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอจึงค่อยๆ ผละตัวออกมา"คุณยังไม่ไปเหรอ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-09
Baca selengkapnya
หมอหมอก(4)
"ใบชาทำอะไรอยู่" "เปล่าค่ะพี่นีให้ชาทำอะไรไหมคะ" เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ใบชารีบละความสนใจจากคนกลุ่มใหญ่ตรงหน้าที่กำลังกินเลี้ยงฉลองกันอยู่ รีบหันไปตอบรุ่นพี่ที่เป็นคนพาเธอเข้ามาทำงานที่นี่ทันที"เดี๋ยวพี่จะให้ขึ้นไปดูห้อง 201 หน่อยเห็นว่าน่าจะมีคนไปพัก อ้อ น่าจะเป็นกลุ่มนั่นแหละ" ใบชามองย้อนกลับไปกลุ่มเดิมอีกครั้ง หลังจากที่พี่นีเพยิดหน้าบอก "กลุ่มนั้นเรียนที่เดียวกับเราไม่ใช่เหรอ""ใช่ค่ะ""อ้าว แล้วรู้จักไหม เห็นว่ารวมหลายคณะเลยนะเลี้ยงฉลองจบกัน เราก็อีกเรียนจบแล้วเหมือนกันไม่ไปฉลองกับเขาบ้าง พักบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก""ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่นี ช่วงนี้ต้องรีบใช้เงิน" กัลยาพยักหน้าตอบรับ มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาสงสาร เริ่มจากที่เธอรู้จักเด็กคนนี้จากการเข้ามาสมัครงานที่ร้านแห่งนี้ เธอเป็นคนพาไปเจอเจ๊เจ้าของร้านด้วยตนเอง ทีแรกคิดไว้ว่าเด็กคนนี้ต้องเกิดแน่ๆ เพราะหน้าตาสวยหวาน รูปร่างสูงโปร่ง ทรวดทรงองค์เอวยิ่งส่งผลให้เรือนร่างของเธอเพรียวระหงสวยสง่า เผลอๆ รับไม่กี่งานมีคนขอไปดูแลแน่นอน แต่แปลก เด็กสาวคนนี้กลับขอสมัครในตำแหน่งเด็กเสิร์ฟเท่านั้น ถึงทั้งเธอทั้งเจ๊พยายามยุยงส่งเสริมยังไงก็
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-09
Baca selengkapnya
คุณพ่อ(1)
"ฟ้าจะถล่มรึเปล่าเนี่ยฉันได้เห็นหน้าลูกชายตัวเอง" "โธ่ แม่ครับผมแค่มาขอกินข้าวเช้าด้วยนี่ถึงกับฟ้าถล่มเลยเหรอครับ" อวัศย์ทำเสียงอ่อยเอ่ยแกล้งมารดาตนเองที่พูดกระทบมาตั้งแต่เดินเข้ามาห้องอาหาร"ใครจะไปรู้ร้อยวันพันปีแกเคยโผล่มาที่ไหนบ้านก็อยู่ตรงข้ามแค่ถนนเล็กๆ คั่นไว้ แต่ฉันแทบไม่เคยเห็นหน้าแก" รัชนียังอดบ่นลูกชายไม่ได้ จะไม่ให้โมโหได้ยังไงหมู่บ้านก็หมู่บ้านเดียวกัน บ้านที่เธออยู่กับลูกสาวก็อยู่ตรงข้ามกับลูกชายคนเล็ก แต่แทบไม่เคยเห็นหน้ากัน"ถึงไม่เห็นหน้าผมก็ยังหลอกผมออกไปกินข้าวกับลูกสาวเพื่อนได้นะครับ" รัชนีมองค้อนกลับไปทันทียิ่งพูดถึงเรื่องนี้ยิ่งโมโห"แกไม่ต้องห่วงไปหรอก ตอนนี้ถ้าฉันจะไปงานเลี้ยงไหนเพื่อนๆ ก็รีบพาลูกสาวหนีหน้ากันหมด คงเพราะกลัวจะจับคู่ให้แกนี่แหละ" "ก็ผมบอกแล้วไงครับว่าจะหาเอง" อวัศย์รีบเอ่ยถึงสิ่งที่เคยเสนอมารดาไปตั้งนานแล้ว แอบลอบยิ้มในสิ่งที่มารดาบ่น แปลว่าที่เขาคอยหลบหลีก หรือแกล้งคุยกับลูกสาวเพื่อนแม่แต่เรื่องงาน ผิดนัดบ่อยๆ มันประสบความสำเร็จ อย่างน้อยแม่ก็คงเลิกจับคู่ให้เขาไปสักพัก"ให้แกหาเองกว่าฉันจะได้เจอหน้าลูกแก ถึงตอนนั้นฉันไม่หูตาฝ้าฟางหมดแล้วรึไง"
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-09
Baca selengkapnya
คุณพ่อ(2)
"น้องชมพู""คุณครูขาาาา" น้ำเสียงสั่นเครือที่ตอบรับมา ทำเอารอยยิ้มเธอค่อยๆ หายไป ปภาวรินทร์เลิกคิ้วแปลกใจว่าทำไมลูกศิษย์ตัวน้อยถึงร้องไห้น้ำตาคลอแบบนั้น"น้องชมพูเป็นอะไรคะ ร้องไห้ทำไม""คุณแม่ไม่มาหาหนูเลย คุณป้าก็บอกไม่ให้คุณครูมาหา" เด็กน้อยร้องไห้จ้ากว่าเดิมเมื่อเห็นคุณครูเดินเข้ามา กอดเกี่ยวคุณครูไว้แน่นเพราะกลัวจะไม่ได้เจออย่างที่คุณป้าพูดอีก"คุณแม่กำลังเดินทางมาค่ะ หนูไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวครูอยู่เป็นเพื่อน" ใบชาโอบกอดน้องชมพูแน่นเข้าใจความรู้สึกเด็กว่าคงจะเคว้งคว้างน่าดู "แล้วนี่ผู้ปกครองน้องไปไหนคะ" ก่อนจะหันไปถามพยาบาลสาวที่ยืนเฝ้าอยู่"ก่อนหน้านี้เป็นคุณป้ากับลูกสาวเฝ้าค่ะ แต่เห็นว่าลูกมีเรียนเลยขับรถไปส่ง ให้ฉันเฝ้าน้องก่อนค่ะ" ปภาวรินทร์ลอบถอนหายใจ เด็กตัวแค่นี้คงจะไม่เข้าใจอะไรมากนักหรอก ยิ่งไม่มีคนคุ้นเคยหรือคนในครอบครัวอยู่เลยยิ่งกลัว"น้องชมพูครับ""คุณลุงหมอออ" เสียงเจื้อยแจ้วกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งเมื่อหมอหมอกเปิดประตูเข้ามาทักทาย ใบชาขมวดคิ้วมึนงงเล็กน้อยเมื่อเขาเดินเข้ามา ส่วนพยาบาลที่ทำหน้าที่เฝ้าทีแรกเดินสวนกลับออกไป ในห้องพักจึงเหลือเพียงเธอเด็กน้อยที่นอนอยู่บ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-09
Baca selengkapnya
คุณพ่อ(3)
"ตามหาตั้งนานโทรไปก็ไม่รับ" ปภาวรินทร์กำลังจะเอ่ยถามสิ่งที่อยู่ภายในใจ แต่กลับมีเสียงทุ้มเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน เธอหันหลังกลับไปมองทางด้านหลัง ก่อนจะพบว่าเป็นผู้ชายสองคนเดินตรงเข้ามา คนที่เอ่ยพูดยกยิ้มมีเลศนัยมาแต่ไกล สายตามองเธอดูมีประกายบางอย่าง ส่วนอีกคนเดินตามหลังมานิ่งๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ลอบมองเธอสายตาดูสงสัยไม่น้อย"มีอะไร""โอ๊ะ! อยู่กับสาวด้วย สวัสดีครับผมไทม์ครับ" มือขาวสะอาดยื่นมาตรงหน้า ใบชายกยิ้มตอบสุภาพกำลังเอื้อมมือไปจับเพื่อตอบรับคำทักทาย "เห้ย! อะไรวะไอ้หมอก" ก่อนจะต้องผงะตกใจเมื่อคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอทีแรก ย้ายมายืนข้างๆ พลางปัดมือเพื่อนออกอย่างแรง"มาทำไมกัน" เสียงเข้มถามย้ำขึ้น"อาจาร์ยคร้าบบบ ไม่มีเคสแบบนี้ผมก็มาชวนเพื่อนไปกินข้าวสิ ว่าแต่..เมื่อไหร่จะแนะนำ""นี่ใบชาเป็น...คุณครูของคนไข้เด็กเมื่อวานที่เกิดอุบัติเหตุ" เมื่อเลี่ยงไม่ได้หมอหมอกจึงต้องจำใจแนะนำไป"อ้อ...""อืม""อืมห่าไรไอ้หมอกแนะนำพวกกูด้วยสิ" "ไม่ต้องไปรู้จักพวกมัน คนไม่ดี""มึงดีตายห่าไอ้หมอก ผมไทม์ครับ ส่วนนี่ไอ้พีร์ เป็นเพื่อนไอ้นี่" เมื่อเพื่อนไม่มีท่าทีจะแนะนำ ธารณ์จึงเป็นฝ่ายแนะนำตัวเองและเพื่อนอ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-09
Baca selengkapnya
คุณพ่อ(4)
"คุณพ่อ""พ่อ?" อวัศย์ถึงกับหลุดพูดทวนคำอย่างงงงวย สบตาเด็กน้อยที่ยืนมองเขาตาแป๋วพ่อ? เขาไปมีลูกตอนไหน"นี่คุณลุงของพะแพงเองใบข้าว" ร่างสูงกะพริบตาปริบๆ งุนงงเมื่อหลานสาวตัวน้อยของเขาวิ่งมาสมทบ อธิบายเพื่อนที่ยืนข้างๆ เสียงเจื้อยแจ้ว "สวัสดีค่ะคุณลุงหมอก""สวัสดีค่ะพะแพงแล้วนี่...ใบข้าวใช่ไหม เป็นเพื่อนพะแพงเหรอคะ" เด็กผู้หญิงตัวน้อยยืนมองเขาตาแป๋ว ในแววตามีทั้งความมึนงง กลัว และสงสัย"สวัสดีค่ะคุณลุง" ก่อนจะยกมือทำความเคราพเหมือนที่คุณแม่และคุณครูเคยสอนมา"สวัสดีครับ หนูอยู่บ้านข้างๆ เหรอคะ" เมื่อเห็นท่าทางใบข้าวเริ่มคลายความหวาดกลัวจึงจับมือทั้งหลานตนเองและเพื่อนของหลานคนละข้าง จูงมือกันเดินเข้าบ้าน"ค่ะ""ใบข้าวอยู่ข้างๆ บ้านแล้วก็เป็นเพื่อนพะแพงด้วยค่ะ ใบข้าวเรียนเก่งมากพะแพงชอบให้ใบข้าวสอนภาษาจีน" หลานสาวตัวน้อยอวดเพื่อนเสียงเจื้อยแจ้ว"พะแพงก็เก่งนับเลขค่ะคุณลุง" ใบข้าวรีบบอกคุณลุงของเพื่อนเหมือนกันว่าเพื่อนตนเองก็เก่งไม่แพ้กันอวัศย์ยกยิ้มหัวเราะน้อยๆ เมื่อเด็กน้อยทั้งสองคนแข่งกันพูดแข่งกันเล่าเรื่อง เมื่อเดินเข้ามาถึงภายในบ้านเห็นวีรยุทธ์นั่งทำงานอยู่ตรงห้องนั่งเล่น จึงเอ่ยถ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-09
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status