เรื่องคืนนั้น (1)

"สวัสดีค่ะ มาพบหมอหมอกค่ะ" ปภาวรินทร์มาติดต่อที่หน้าห้องทำงานของอวัศย์ที่เธอเคยเข้ามาตอนที่เขาพาเธอไปทำแผลคราวก่อน เพียงแต่พยาบาลที่อยู่หน้าห้องเป็นคนละคนกับคนที่เธอเคยเจอครั้งนั้น

"สักครู่นะคะ พอดีหมอหมอกยังไม่เข้า และไม่ได้แจ้งไว้ว่าจะมีนัด" พยาบาลที่นั่งประจำหน้าห้องตอบกลับ พลางหยิบสมาร์ทโฟนเพื่อโทรสอบถาม 

ปภาวรินทร์ยกข้อมือดูนาฬิกา พบว่าตรงเวลากับที่เธอนัดหมายไว้พอดี ความจริงเธอมาถึงก่อนเวลาร่วมชั่วโมง แต่เห็นว่ายังไม่ถึงเวลาจึงเลือกไปนั่งตรงร้านกาแฟชั้นหนึ่งของโรงพยาบาลที่เปิดไว้คอยให้บริการ เมื่อใกล้เวลาจึงเดินเข้ามาติดต่อ แต่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมเขาจึงยังไม่เข้ามา

"ต้องขอโทษด้วยนะคะ พอดีหมอหมอกติดเคสด่วน เดี๋ยวรบกวนนั่งรอตรงนั้นก่อนนะคะ" พยาบาลสาวผายมือไปยังโซฟาด้านหน้าห้อง เมื่อพบว่าเขาน่าจะติดเคสด่วนเกี่ยวกับการรักษาเธอจึงไม่ติดใจอะไร ด้วยเข้าใจเป็นอย่างดีว่าอาชีพหมอ เรื่องการรักษาสำคัญที่สุด 

ปภาวรินทร์นั่งรอด้านนอกเมื่อเห็นว่าอาจจะอีกสักพักจึงหยิบโน๊ตบุ๊คขึ้นมาเพื่อจัดตารางเรียน ด้วยเหตุการณ์ตอนนี้เธอจะมีแค่สอนออนไลน์ ซึ่งมีหลายคนที่จบคอร์สไปแล้ว เธอจึงเหลือสอนแค่ไม่กี่คน บวกกับทางซอลยังไม่อยากรับเพิ่มจนกว่าเรื่องจับตัวหาคนร้ายจะจบ ช่วงนี้แพลนเธอจะค่อนข้างว่าง ยังโชคดีที่มีงานทางโรงพยาบาลเข้ามา ยังพอช่วยแบ่งเบาเรื่องค่าใช้จ่ายไปได้บ้าง

ความจริงแล้วเธอค่อนข้างจะลังเลหนักไปทางจะไม่รับงานด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้ชีวิตเหมือนเริ่มกลับเข้ามายุ่งเกี่ยวกับ 'เขา' มากจนเกินไป แต่ด้วยปัจจัยหลายๆ อย่าง ทำให้เธอต้องรับงานนี้อย่างช่วยไม่ได้ กลายเป็นว่าอาทิตย์หนึ่งนอกจากตามตารางที่ต้องสอนแล้วเธอต้องแบ่งเวลาเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลอีกด้วย

"หมอหมอกคะ" ปภาวรินทร์นั่งทำงานได้ร่วมชั่วโมง ก่อนจะได้ยินเสียงพยาบาลคนเดิมเอ่ยเรียกชื่อคนที่เธอนั่งรออยู่

"ครับ?"

"มีคนมารอพบค่ะ" อวัศย์หันไปตามทางที่พยาบาลหน้าห้องบอก ก่อนจะขมวดคิ้วเดินมายังโซฟาด้านหน้าที่เธอนั่งอยู่

"คุณ...มาได้ไง?"

"คะ? ก็วันนี้เรานัดกันไม่ใช่เหรอ"

"หืม..ผมจำได้ว่าพรุ่งนี้นะ ใช่ไหมครับคุณอร" เขาขมวดคิ้วงุนงงก่อนจะหันไปถามพยาบาลอีกคนที่เดินมาพร้อมกัน เธอคุ้นหน้าว่าจะเป็นคนเดิมที่ประจำอยู่ด้านหน้าคราวก่อน

"ใช่ค่ะ เป็นพรุ่งนี้นะคะ" อรดีเปิดสมุดรายงานก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาคอนเฟิร์มอีกเสียง

"อ้าว ถ้าอย่างนั้นสักครู่นะคะ" ใบชาเปิดข้อมูลที่ได้รับจากณิชาวันก่อน เมื่อเห็นว่าวันที่ถูกแล้วจึงโชว์หน้าจอสมาร์ทโฟนให้อวัศย์ดู เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบ

"ซอลน่าจะแจ้งวันที่ผิด"

"อ้าว..ถ้าอย่างนั้นไม่เป็นไรค่ะพรุ่งนี้ฉันค่อยมาใหม่" ใบชาตอบกลับแบบไม่คิดมาก เก็บของบนโต๊ะทำท่าจะกลับตามที่บอกไว้

"เดี๋ยวก่อนสิคุณ"

"คะ?"

"คุณอรผมไม่มีงานอะไรแล้วใช่ไหม"

"ถ้าไม่มีเคสฉุกเฉินก็ว่างแล้วค่ะ" 

"โอเค ไปคุณ" ว่าจบร่างสูงจึงฉุดมือคนที่ยืนงงอยู่เข้าไปในห้องทันที ท่ามกลางสีหน้าตื่นตระหนกของพยาบาลหลายคน

"เดี๋ยวๆ คุณไปไหนคะ เดี๋ยวฉันมาพรุ่งนี้ก็ได้"

"ไม่เป็นไรพรุ่งนี้ก็ค่อยมาอีก ผมอยากเจอคุณทุกวัน"

ผมอยากเจอคุณทุกวัน!

เสียงหวีดร้องเบาๆ แต่ก็ดังพอให้เธอได้ยินดังมาจากพยาบาลหน้าห้องที่ยืนอยู่สองสามคน จากเป็นฝ่ายตามกลายเป็นเธอออกเดินนำเข้าห้องทันที

"หมอหมอกพูดอะไรเนี่ย!" อวัศย์ยกยิ้มกว้าง แววตาเป็นประกายเมื่อได้ยินเธอเรียกสรรพนามที่นานๆ จะได้ยินที ท่าทางจะโกรธจนลืมตัว

"ผมพูดอะไรผิด"

"คุณไปพูดแบบนั้นพี่ๆ เขาก็เข้าใจผิดหมด" ปภาวรินทร์ขึ้นเสียงใส่เมื่อเห็นเขายังดูไม่ทุกข์ร้อน

"เข้าใจอะไรผิด ก็เข้าใจถูกแล้วผมอยากเจอคุณทุกวันจริงๆ นี่"

"ถ้าพูดแบบนี้ฉันจะกลับแล้ว"

"โอเคๆ ไม่พูดแล้ว แต่อย่าเพิ่งกลับอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิ" ปภาวรินทร์ดูเวลาที่ข้อมือก่อนจะเอ่ยปฏิเสธไป

"ฉันไม่สะดวก"

"แค่อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนเอง ผมยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้ามีเคสด่วนเข้ามาผมต้องไปช่วย" เมื่อเห็นท่าทีเหนื่อยอ่อน น้ำเสียงอ่อยๆ ของร่างสูงเธอจึงเริ่มใจอ่อน ก่อนจะถอนหายใจยาวตอบตกลง

"แค่กินข้าวนะคะ เสร็จแล้วฉันจะกลับเลย"

"รับทราบครับผม" เขายกมือตะเบ๊ะเหมือนทำความเคารพ สีหน้าท่าทางเปลี่ยนไปราวกับคนละคนกับเมื่อกี้ ปภาวรินทร์ได้แต่กลอกตาเซ็งที่เสียรู้ให้คนเจ้าเล่ห์อีกตามเคย