หมอกหรือควัน (1)

ปภาวรินทร์ยืนมองคนที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงที่เธอเพิ่งปูผ้าเสร็จนิ่ง เมื่อเห็นเขาหลับไปแล้วเพราะไม่มีการขยับตัวเลย จึงหันหลังกลับไปเก็บของในห้องน้ำให้เรียบร้อย เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำยังคงเห็นเขานอนนิ่งอยู่ที่เดิม ใบชามองเลยไปยังหัวเตียงมีโทรศัพท์มือถือ กระเป๋าสตางค์ และกุญแจบ้านของเธออยู่ตรงนั้น เนื่องจากวันนี้เธอแจ้งกับพี่นีไว้ก่อนแล้วว่าจะขอออกงานเร็วกว่าปกติ เพราะพี่สาวไม่ค่อยสบาย พี่นีเลยให้เธอทำห้องนี้เสร็จแล้วกลับได้เลย ใบชาจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมพร้อมกลับบ้าน กะไว้ว่าทำห้องเสร็จจะออกทางหลังร้านตรงกลับบ้านได้เลย เธอจึงเตรียมของทุกอย่างมาด้วยแล้ววางไว้บนหัวเตียง

ใบชายืนลังเลอยู่พักใหญ่ก่อนจะค่อยๆ เดินลงน้ำหนักเท้าให้เบาที่สุด ค่อยๆ ย่องไปยังเตียงกว้าง เอื้อมมือผ่านร่างสูงที่ยังคงนอนคว่ำอยู่ไปยังหัวเตียง ขณะที่มือกำลังจะถึงของที่วางอยู่ ก็ต้องร้องออกมาอย่างตกใจเมื่ออยู่ๆ คนที่นอนอยู่บนเตียงพลิกตัวกลับมานอนหงายแทน

"ว๊าย!" ใบชาเอามือปิดปากตัวเองแน่น ชำเลืองมองคนที่นอนอยู่บนเตียง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นเขาปรือตาขึ้น

"หืม...มาได้ไง?" คนบนเตียงกะพริบตาสองสามทีก่อนจะพยุงตัวขึ้น "อยู่ในนี้ตั้งแต่แรกเหรอ?" ใบชาพยักหน้าตอบรับช้าๆ เห็นเขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพึมพำอะไรสักอย่าง

"ไอ้ไทม์นะไอ้ไทม์กูบอกไม่เอายังจะแอบส่งมา"

"เอ่อคือ..."

"กลับไปเถอะ...ขอโทษด้วย" เขาเงยหน้าสบตาเธอก่อนจะพูดขึ้นเสียงเรียบ

"อ้อ..ค่ะ" ใบชาจึงเอื้อมมือไปหยิบของที่หัวเตียงเตรียมจะหันหลังกลับ

"ได้ค่าจ้างแล้วใช่ไหม" แต่กลับต้องชะงักปลายเท้าที่กำลังเดินออกไปเมื่อเขาถามขึ้น

"คะ?"

"วันนี้ได้ค่าจ้างแล้วใช่ไหม?" ปภาวรินทร์ยืนนิ่งสักพักก่อนจะตอบรับ

"ค่ะ" ก็วันนี้เธอขอออกเร็วนี่ อีกทั้งยังมีรับจ๊อบทำห้องอีกสามสี่ห้อง พี่นีเลยทำเรื่องขอเบิกเงินมาให้เธอไว้ก่อนแล้ว เพราะเห็นเธอเล่าว่าพี่สาวไม่สบายอาจมีเรื่องต้องใช้เงิน เธอเห็นเขานั่งนิ่งไปเหมือนคิดอะไรอยู่ เมื่อเห็นว่าเขาน่าจะหมดคำถามกับเธอแล้วและดูอยากอยู่คนเดียว จึงตั้งท่าจะเดินไปทางประตูเพื่อกลับบ้าน

"ถ้างั้นอยู่ดื่มเป็นเพื่อนก่อนได้ไหม" เขาเงยหน้าสบตาเธอถึงแม้น้ำเสียงจะดูราบเรียบแต่แววตาดูเศร้าหมอง และเจ็บปวด...

"ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร" เขาเอ่ยต่อแบบไม่คิดมาก ก็ในเมื่อตนเองเป็นคนบอกให้เธอกลับไปก่อนนี่ จะขอให้อยู่ต่ออีก ก็ดูเป็นคนกลับไปกลับมา เสียงฝีเท้าค่อยๆ เดินห่างออกไป เขาก้มลงยกมือปิดใบหน้า มึนหัวเล็กน้อยจากงานเลี้ยงฉลองด้านล่าง

"มีแค่เบียร์นะคะ" อวัศย์เงยหน้ามองกระป๋องเบียร์ตรงหน้า ก่อนจะเบนสายตาผ่านไปยังใบหน้าเธอ "กินได้ไหม?"

"ขอบคุณ" อวัศย์พยักหน้าตอบแล้วเอ่ยขอบคุณ ก่อนจะรับเบียร์ที่เธอยื่นให้มาเปิด กระดกดื่มทีเดียวครึ่งกระป๋องอย่างกับน้ำเปล่า

"คุณๆ เบาก่อน" ใบชาเอื้อมมือไปรั้งไว้ เมื่อเขาทำท่าจะดื่มทีหมดกระป๋อง เขาเลิกคิ้วมองเธอแทนคำถาม "มีแค่หกกระป๋องนะถ้าหมดฉันไม่ลงไปซื้อให้นะ" อวัศย์เบนสายตาหนีก่อนจะลุกขึ้นไปยังหน้ากระจกระเบียงที่มองออกไปเห็นวิวภายนอก 

"ไปนั่งข้างนอกกันไหม" เขาเพยิดหน้าไปยังเก้าอี้สองตัวที่วางไว้อยู่บนระเบียง มีโต๊ะกลมตัวเล็กๆ วางอยู่ข้างๆ

"ไปสิ" ปภาวรินทร์เป็นฝ่ายเปิดประตูเดินนำเขาไปนั่งยังเก้าอี้ด้านขวา ส่วนเขาก็เดินตามออกมานั่งเก้าอี้ตัวข้างๆ ทั้งสองนั่งเงียบอยู่นานหลายนาทีไม่มีใครเอ่ยพูดอะไร มีเพียงปภาวรินทร์ที่ลุกไปหยิบเบียร์บ้างตอนที่ทั้งเธอและเขาดื่มจนหมด พวกเธอนั่งดื่มกันเงียบๆ จนเบียร์หมดตู้เย็น

"ผม..อกหัก" อยู่ๆ เขาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ จนปภาวรินทร์ต้องหันไปมอง "ทำไม? ไม่เชื่อรึไง" อวัศย์หันไปสบตาเธอยกยิ้มน้อยๆ ถามเมื่อเธอทำสีหน้าแปลกๆ

"เปล่า..ก็ดูคุณไม่น่าจะอกหัก" ความจริงเป็นเพราะเธอแอบได้ยินตอนไทม์พูดมาก่อนแล้วจึงไม่ได้ตกใจมากเฉยๆ แต่จะให้ไม่ตกใจเลยก็ไม่ได้ในเมื่อเขาเป็นตัวท็อปๆ ของมหาลัยเลยก็ว่าได้ อีกอย่างใครๆ ก็รู้ว่าเขากับแฟนรักกันจะตาย

"ฮ่าๆ จะบอกว่าผมหล่อใช่ไหม" อวัศย์ยังแสร้งทำเป็นพูดเล่นอารมณ์ดี "ความจริงผมมีอะไรหลายอย่างที่ให้เขาไม่ได้ ผมเรียนแพทย์น่ะ ไม่มีเวลา อีกอย่างเดี๋ยวเขาจะดังแล้วมีแฟนไม่ได้"

ดัง? ความจริงเธอพอจะติดตามข่าวมาอยู่บ้างเรื่องแฟนของเขา เอาเป็นว่าไม่บ้างหรอก ติดตามตลอดนั่นแหละ เริ่มจากช่วงที่เขาเรียนมัธยมปลายเขามีเพื่อนสนิทคนหนึ่งชื่อเมล ซึ่งตอนนี้ก็เป็นเพื่อนร่วมคณะเธออีกด้วย ทั้งสองคนเคยคบกันช่วงเข้ามหาวิทยาลัยใหม่ๆ แต่คบกันได้แค่เดือนเดียวก็เลิกกันไป เคยได้ยินคนพูดมาอยู่บ้างว่าคบกันให้มันจบๆ เพราะต่างคนต่างไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนั้นคืออะไร แค่อารมณ์พาไปจากความเป็นเพื่อนหรือชอบกันจริงๆ แต่พอคบกันต่างฝ่ายต่างบอกว่าไม่เวิร์ค สุดท้ายก็เลิกกันและเป็นเพื่อนกันไปเฉยๆ หลังจากนั้นพอขึ้นปีสาม ก็มีข่าวมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นข่าวใหญ่เลย ว่าเขาคบกับ วารุณี ดาวคณะนิเทศเรียกได้ว่าเป็นคู่รักที่มีแต่คนอิจฉาทีเดียว ซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวว่าทั้งสองเลิกกัน แปลว่าน่าจะเพิ่งเลิกได้ไม่นานถ้าดูจากอาการคนข้างๆ แล้ว

"ทำไม?"

"เขาจะเป็นดาราแล้ว จะมีแฟนก็ลำบาก"

"ไม่เห็นเกี่ยวเลย ดาราก็มีแฟนเยอะแยะ" เธอแย้งกลับ

"ผมไม่มีเวลาด้วยล่ะมั้งอย่างที่เขาบอก หรือไม่...ผมคงดีไม่พอ"

"ไม่จริงนะ! คุณดีพอ" ปภาวรินทร์เถียงกลับทันทีเมื่อได้ฟังสิ่งที่เขาคิด

"หืม? รู้จักผมรึไง" อวัศย์หันไปถามคนข้างๆ ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอรีบเถียงแทน

"ก็..คุณก็ดูดี ไม่แย่" ใบชาอธิบาย "อีกอย่างคุณเก่งจะตายเรียนจบก็ได้เป็นหมอด้วย ต่อไปก็จะได้ช่วยชีวิตคนอื่นตั้งเยอะเท่จะตาย" อวัศย์ทอดสายตามองคนที่พูดเจื้อยแจ้วอยู่

"คุณคิดแบบนั้นเหรอ" 

"ใช่สิ ใครไม่เห็นคุณค่าเราไม่เป็นไรตัวคุณเห็นก็พอนี่ แล้วก็...ฉันเห็น" สายตาที่เธอมองมาเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกบางอย่างจนเขาสัมผัสได้ หัวใจเขาเต้นรัวเร็วขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ มือร้อนเอื้อมไปประคองใบหน้าหวาน 

"ขอบคุณนะ" เปลือกตาเธอปิดลงในขณะที่ใบหน้าเขาขยับมาใกล้ ก่อนที่ริมฝีปากจะสัมผัสกัน เขาดูดเม้มปลายลิ้นและริมฝีปากอย่างนุ่มนวล จูบที่เริ่มต้นช้าๆ ปลุกเร้าความต้องการด้วยลิ้นที่แทรกเข้ามา ก่อนที่เขาจะหลุดครางเสียงต่ำเมื่อได้รับการตอบสนองจากปลายลิ้นคนตัวเล็ก มือข้างหนึ่งของเขาล้วงเข้าไปในเสื้อแล้วลูบไล้ตามผิวเนียนช้าๆ เขาผละริมฝีปากออกก่อนจะเคลื่อนใบหน้าไปยังซอกคอขาว ปภาวรินทร์เนื้อตัวสั่นเทิ้มเมื่อถูกดูดเข้าที่ซอกคอ ริมฝีปากร้อนไล่ขบต้นคอฝากร่องรอยสีกุหลาบ ก่อนจะเคลื่อนใบหน้ากระซิบข้างหูน้ำเสียงแหบพร่า

"คืนนี้ไม่ให้กลับแล้วนะ"