บทที่ 3

บทที่ 3

คุณม้าบอกว่าจะไม่อยู่

  เช้าวันหนึ่งในช่วงปิดเทอมพี่เสือถูกปลุกขึ้นมาด้วยเสียงร้องไห้ของน้องคุณ อัลฟ่าเด็กชายได้เปลี่ยนคำนำหน้าชื่อเป็นนายได้ไม่กี่วันกำลังตกใจที่เห็นน้องคุณร้องไห้หนักขนาดนี้ มือหนาจึงอุ้มร่างป้อมของเด็กน้อยขึ้นมากอดปลอบ

"หมูน้อยร้องไห้ทำไมครับหืม"

"อึก พี่เฉือ มาม้าบอกน้องว่าจะไม่อยู่แล้ว อึก ฮือๆ"

"ชู่วว เงียบก่อนหมูน้อย คุณม้าไม่ได้จะทิ้งเราไปสักหน่อย" เหมือนจะถึงเวลาที่คุณม้าหนึ่งบอกไว้สินะ ม้าหนึ่งเคยบอกว่าจะกลับไปจัดการเรื่องของตัวเองแต่ที่นั่นอันตรายไปสำหรับน้องคุณ ทีแรกตอนสองแม่ลูกย้ายมาอยู่บ้านหลังข้างๆ พี่เสือคิดว่าคงใกล้เวลาที่คุณม้าจะไปแล้ว แต่มาม้าของน้องคุณก็ใช้เวลาไปปีกว่าถึงเลือกตัดใจไป จนเขาเกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ "คุณม้าแค่ไปทำธุระไม่ใช่เหรอครับ"

"อึก ก็มาม้าบอกว่าจะไปคนเดียวนี่" เฮ้อ เด็กหนอเด็ก

"งั้นเราไปหาคุณม้ากัน"

"ม่ายยย ฮือ มาม้าไปแล้ว นู้น" นิ้วป้อมชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางสีเขียวอ่อนที่วางอยู่มุมห้องของเขา "เมื่อเช้ามาม้ากับป๊ามาส่ง มาม้าบอกว่าให้น้องอยู่กับพี่เสือสักพัก พี่เสือจะดูแลน้อง เพราะพี่เสือคือเนื้อคู่" มาม้ามาส่งเด็กน้อยถึงที่ทำไมน้องถึงคิดว่าถูกทิ้งไปได้นะ

"ไหนน้องคุณหยุดร้องก่อน ร้องมากตาหลุดออกมาไม่รู้ด้วยนะ"

"อึก ไม่อยากตาหลุด"

"หึ ดีมาก"

"ว่าแต่เนื้อคู่คือไรเหรอ กินได้ไหม"

"กินได้สิ แต่ต้องรอน้องคุณโตกว่านี้ก่อนเดี๋ยวจะกินให้ดู" คนเจ้าเล่ห์แอบยิ้มร้ายหนึ่งที ก่อนจะอุ้มร่างน้อยให้ยืนที่พื้นอย่างมั่นคง "หมูน้อยหิวหรือยัง"

"หิว พี่เฉือพาน้องไปกินไก่ทอดหน่อย"

"กินไก่ทอดแต่เช้าได้ไง เดี๋ยวพี่ไปทำข้าวผัดอเมริกันให้กินโอเคไหม" แต่ข้าวผัดอเมริกันก็มีไก่ทอดนี่เนอะ

"โอเค ขอไก่ทอดสามชิ้นนะ"

"หมูอ้วนเอ๋ย" พี่เสืออดหมันไส้ไม่ได้เลยดึงแก้มกลมหนึ่งที

"พี่สิงไปไหน" ขณะที่พี่เสือยืนผัดข้าวอยู่หน้าเตา น้องคุณที่นั่งรออยู่บนเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ก็ถามขึ้นเมื่อรู้สึกว่าวันนี้บ้านของพี่เสือเงียบเกินไป

"ไปเรียนซัมเมอร์ที่อิตาลี่" ซัมเมอร์สไตล์มาเฟียอะนะพี่เสือนึกต่อในใจ ก็เหมือนครอบครัวอัลฟ่าชั้นสูงทั่วไปนั่นแหละ อัลฟ่าอยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร ถึงคุณพ่อจะตัดขาดจากตระกูลหลักมาแล้วแต่อำนาจก็จำเป็นต้องมีอยู่ หนึ่งคือต้องปกป้องทุกคนในครอบครัว สองคือไม่ให้ใครมากดหัวเราได้ พี่เสือกับน้องชายจึงจำเป็นต้องสร้างความแข็งแกร่งเพื่อปกป้องคนในครอบครัว โดยทุกซัมเมอร์สิงจะเลือกไปฝึกที่ต่างประเทศที่คุณพ่อมีอิทธิพลอยู่ ส่วนเขาเลือกจะฝึกตัวเองและคอยเข้าไปเรียนรู้งานจากคุณพ่ออยู่นี่ เหตุผลหนึ่งก็เพื่อคอยดูแลเจ้าหมูอ้วนตัวนี้ไง

"กระต่ายก็ไปเหรอ"

"กระต่ายไปเที่ยวญี่ปุ่นกับมามี้และคุณพ่อ" ส่วนมี้กับคุณพ่อก็ไปสวีตกันที่ญี่ปุ่นโดยพาเจ้ากระต่ายไปด้วย

"แล้วพี่เฉือไม่ไปเหรอ"

"ไม่ไปจะอยู่เลี้ยงลูก้ากับหมูน้อย"

"ดีจัง เดี๋ยวน้องให้รางวัล"

"หืม ไม่เอาลูกอมนะ" น้องคุณอมลมจนแก้มป้องเพราะเบื่อพี่เสือที่ชอบรู้ทัน

"เชอะ"

"หึ เอาไก่สามน่องใช่ไหม"

"ใช่ เอาไส้กรอกด้วย แต่ไม่เอาไข่นะ" เสือหันมาดึงแก้มกลมของเด็กน้อยช่างสั่งหนึ่งทีด้วยความเอ็นดู วันนี้คนพี่ไม่อยากแกล้งให้น้องร้องไห้เหมือนทุกวัน เพราะว่าวันนี้น้องร้องมากเยอะแล้ว ดูได้จากตาบวมๆ ของน้อง

"ทานให้อร่อยนะครับหมูน้อย" เมื่อทำเสร็จพี่เสือก็ยกอาหารมาเสิร์ฟให้เจ้าตัวน้อยแล้วทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ตัวข้างๆ กันเพื่อทานมื้อเช้าด้วน

"ลูก้าาาา โอ๊ย ตัวใหญ่จัง กอดหน่อยย" เจ้าเสือขาวเบงกอลที่ตัวน้อยเมื่อปีก่อน บัดนี้ตัวใหญ่กว่าเพื่อนซี้ต่างสายพันธุ์ไปมากโข เมื่อเจ้าลูก้าเห็นน้องเดินมาหามันก็นอนรอและหง่ายท้องให้น้องกอดหอมเหมือนเดิมและยังเป็นเพื่อนคอยวิ่งเล่นกันเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือลูก้าช่วยน้องขุดดินในสนามหน้าบ้านเขาด้วย :(

"ลูก้าลุก" เมื่อน้องกอดหอมเสือขาวจนพอใจแล้วพี่เสือก็ออกคำสั่งให้ลูก้าลุกขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะอุ้มน้องและเดินไปที่ห้องฝึก วันนี้เขามีฝึกการต่อสู้ด้วยมือเปล่ากับอาจารย์ที่คุณตาส่งมาให้

"นั่งเล่นกับลูก้าอยู่ตรงนี้เข้าใจไหม"

"อืม"

"ดีมาก เดี๋ยวให้ทิศอยู่เป็นเพื่อน" ทิศหรือพาทิศคือมือซ้ายคนสนิทของพี่เสือเองน้องคุณเคยเจอหลายครั้งแล้วเวลาตามมาดูพี่เสือฝึกต่อสู้ และพี่ทิศจะเอาขนมอร่อยๆ มาให้น้องทานเสมอ "อ่อ แล้วห้ามแบ่งขนมให้ลูก้ากิน"

"แต่ลูก้าหิวนะ"

"ลูก้าไม่หิวลูก้าโตแล้วไม่กินขนม"

"ไม่จริงพี่เฉือโตแล้วยังแย่งขนมน้องกินเลย:("

"มันไม่เหมือนกันพี่เสือเป็นคนเหมือนหมูน้อย แต่ลูก้าเป็นสัตว์ไม่เหมือนเรา"

"แต่ลูก้าเป็นเพื่อนน้อง"

"เห้อ เถียงเก่ง เอาเป็นว่าถ้าลูก้ากินขนมลูก้าจะไม่สบาย ลูก้าจะโดนหมอฉีดยาเข้าใจไหม" เสือมั่นใจว่าน้องเข้าใจที่เขาพูดเพียงแต่ว่าน้องอยากแบ่งปันขนมให้เพื่อนต่างสายพันธุ์เท่านั้นเอง

"เข้าใจก็ได้ ไม่อยากให้ลูก้าโดนฉีดยา ...ลูก้าอย่ามองน้องกินน้าาา" เป็นอันเข้าใจตรงกันเจ้าเสือขาวก็รู้ความพอน้องพูดจบมันก็นอนเอาหน้าซุกขาเลย

....

"กรร" เสือแปลกใจว่าทำไมอยู่ๆ ลูก้าถึงคำรามออกมา ทั้งยังอยู่ในท่าเตรียมตัวจู่โจมศัตรู ก่อนเขาจะสัมผัสถึงรังสีกดดันมหาศาลทำให้ขนกายลุกซู่ไปทั้งตัว สัญชาตญาณร้องเตือนว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย ฟีโรโมนเข้มข้นแผ่ออกมาเพื่อข่มขู่ศัตรูที่มองไม่เห็น พี่เสือรู้สึกกดดันมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อรับรู้ถึงบุคคลปริศนาที่เดินใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ฟีโรโมนที่อีกฝ่ายปล่อยออกมาข่มเมื่อครู่ทวีความรุนแรงมากขึ้นจนเสือเหงื่อไหลชุ่มตัว ขนาดลูก้าที่เป็นนักล่ายังนอนมอบอยู่ที่พื้นเลย 

"คุณเป็นใคร" ฟีโรโมนกดข่มพอๆ กับคุณพ่อเผลอ ๆ คนนี้จะรุ่นแรงกว่าด้วย หากเป็นอัลฟ่าธรรมดาที่ไม่ใช่เสือแล้วคงล้มไปแล้ว พวกชุดดำที่น้องชอบพูดถึงคงล้มไปหมดแล้วไม่งั้นคน ๆ นี่คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้

เสือจ้องตากับแขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างไม่ยอมแพ้ ถึงแม้ฟีโรโมนจะสู้เขาไม่ได้แต่เขาไม่ยอมแพ้หรอก ถึงคนๆ นี้จะดูน่ากลัวมากก็ตาม 

"หึ แกร่งดีนี่เสือ" เสียทุ้มเอ่ยอย่างถูกใจ ที่อัลฟ่าวัย 15 ปีสามารถต้านฟีโรโมนของเขาได้ขนาดนี้ "ฟีโรโมนแข็งแกร่ง รังสีฆ่าฟันเข้มข้น เสียดายที่รักสงบ"

"คุณเป็นใคร"

"ลองเดาดูสิ" ใบหน้าคมหล่อแบบมีเอกลักษ์กับร่างหนาที่สูงเกือบสองเมตรถ้าเขารู้จักทำไมจะจำไม่ได้ แต่ที่สะดุดตาคือดวงตาคมสีน้ำตาลทองนั้นมันคุ้นมาก

"ป๊าของน้องคุณเหรอครับ"

"เก่งนิ"

"มาหาน้องเหรอครับ ตอนนี้น้องหลับไปแล้ว"

"ฉันมาหาเธอ นั่งคุยกันเถอะ" แขกที่เป็นคุณป๊าของน้องคุณหยุดปล่อยฟีโรโมนแล้วเชิญเจ้าของบ้านให้นั่งคุยกันดีๆ

"ที่หนึ่งไว้ใจเธอถึงฝากลูกไว้ให้เธอดูแล เพราะฉะนั้นเธอจำเป็นต้องรู้เรื่องของพวกเรา" คุณศิลาหรือคุณป๊าของน้องคุณเล่าในส่วนที่เขาจำเป็นต้องรู้ให้ฟังจนหมด "เธอสัญญาว่าจะปกป้องคุณคุณ"

"ใช่ผมไม่คิดคืนคำ" แค่ดูแลลูกหมูตัวเดียวคงไม่ยากเกินความสามารถของเขาหรอก

"ทำไมเธอถึงเลือกให้สิงไปดูแลธุรกิจฝั่งนั้นแทนเธอล่ะ" ธุรกิจที่คุณศิลาพูดถึงคือธุรกิจสีเทาของคุณพ่อ ที่นั่นเป็นฐานอำนาจของครอบครัวที่เขาเลือกให้สิงไปบริหารที่นั่นเพราะเขามีเหตุผล

"เพราะผมต้องเลี้ยงเด็กไม่มีเวลาเอามือไปเปื้อนเลือดหรอก"

"หึ เธอน่ากลัวกว่าที่ฉันคิด แต่ฉันคงวางใจเรื่องลูกได้ แต่จำไว้ฉันฝากให้เธอดูแล แต่ยังไม่ยกให้ เธอต้องจำไว้สองเรื่องคือ หนึ่งเธอต้องให้อิสระกับน้องคุณ สองเธอห้ามสร้างพันธะกับน้องเด็ดขาด ไม่งั้นก็เตรียมตัวไปคุยกับรากมะม่วงได้เลย"

"หึ ผมรับปากคุณเรื่องแรก แต่เรื่องที่สองผมแล้วแต่น้อง"

"อวดดี"