บทที่ 2

บทที่ 2

เจอเนื้อคู่ ให้มี้ไปขอ

"มี้!!"

"มี้ได้ยินแล้ว สงบหน่อยเจ้าเสือ แล้วก็ปล่อยน้องลงได้แล้ว"

"ครับมี้"

"มีจริงด้วยสินะเนื้อคู่" คุณม้าของน้องคุณไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเด็กสองคนนี้ถึงดูผูกพันธ์กันตั้งแต่แรกพบ ตอนคลอดเด็กทารกที่เป็นโอเมก้ามักจะหวงตัวเป็นพิเศษน้องคุณแทบไม่ให้ใครอุ้มเลยนอกจากมารดา แต่พอตอนพี่เสือเข้ามาในห้อง เด็กน้อยที่ตั้งท่าจะงอแงก็สงบลงทันที และพอลองให้พี่เสืออุ้ม น้องกลับไม่ร้องสักแอะแถมยังยิ้มเหมือนดีใจอีกด้วย นี่สินะที่เรียกว่าสายใยแห่งชะตา

"งั้นคงต้องโอนบริษัทให้น้องคุณแล้วแหละ" คุณช้างพูดปนขำ นึกแปลกใจในโชคชะตา ที่อยู่ๆ ก็ส่งของล้ำค่าที่สุดในชีวิตมาให้ลูกชายคนโตของเขาแบบไม่ได้ตั้งตัวขนาดนี้

"คุณช้างอย่างพึ่งพูดเล่นสิครับ" คุณมี้หันไปดุสามีหนึ่งทีก่อนหันไปคุยกับเพื่อนสนิท

"ถึงหนึ่งไม่เคยเจอเนื้อคู่แต่หนึ่งก็เชื่อเรื่องนี้เหมือนกันนะครับ แต่ถ้าให้คุยเรื่องขอกันเลยอันนี้หนึ่งว่ามันอาจจะเร็วไปสักหน่อย และอีกอย่างพวกเขายังเด็กอยู่เลย หนึ่งอยากให้ทั้งคู่ได้ใช้ชีวิตของตัวเองก่อนครับ"

"พี่ก็เห็นด้วยกับหนึ่งนะ แต่พี่อยากให้หนึ่งย้ายไปอยู่ใกล้พี่มากกว่า" ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้หรอกที่คุณมี้ของพี่เสืออยากให้ที่หนึ่งกับน้องคุณคุณย้ายไปอยู่ใกล้กัน โอเมก้าที่ส่วนใหญ่จะเลี้ยงเดี่ยว? อยู่บ้านกับลูกน้อยสองคนมันอันตรายจะตายในยุคสมัยนี้

"เรื่องนั้นมีคนจัดการให้หนึ่งแล้วครับ อีกหนึ่งเดือนหนึ่งจะย้ายเข้าไปอยู่บ้านหลังข้างพี่ครับ"

"ดีจังเลยหนึ่ง" 

"หนึ่งเองก็มีเรื่องจะรบกวนให้พี่ช่วยดูแลตาหนูสักระยะ หนึ่งคงต้องไปจัดการเรื่องที่ค้างคาให้เสร็จ" เพราะคำอธิฐานของเด็กน้อยที่ออกจะดังไปสักนิดฉุกให้คนโตคิดได้ว่าควรหันหน้าต่อสู้กับความจริงเสียที 'ขอหนูน้องคุณได้อยู่พร้อมหน้ากับคุณป๊าคุณม้า'

สองโอเมก้าคุยกันต่ออีกสักพักพี่เสือก็อุ้มน้องคุณที่หลับแนบอกเข้ามา

"ผมขอพาน้องขึ้นไปส่งบนห้องนะครับ"

"ได้สิครับเดี๋ยวม้าขึ้นไปเปิดประตูให้" อย่างน้อยคนที่ม้าหนึ่งวางใจให้ดูแลน้องคุณได้ก็คงจะเป็นพี่เสือนี่แหละ อย่างน้อยสายใยแห่งโชคชะตาจะถักทอพวกเขาให้ดูแลซึ่งกันและกัน และเขาเชื่อว่าพี่เสือไม่มีวันทำร้ายน้องแน่ๆ

"ฝันดีนะครับหมูน้อย" ถึงพี่เสือจะอยากจุ๊ฟหน้าผากบอกฝันดีน้องแค่ไหน แต่อัลฟ่าวัย14 ก็แอบเกรงใจคุณม้าของน้องอยู่

"พี่เสือครับ ถึงม้าจะยังไม่ยกน้องให้ตอนนี้ พี่เสือรับปากกับม้าได้ไหมว่าจะดูแลน้องให้ดี"

"เสือรับปากครับม้า" ใบหน้าหล่อเกินวัยของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ฉายไปด้วยความจริงใจ และหนักแน่นมากพอที่ทำให้คนจำเป็นต้องห่างลูกไปซักระยะเชื่อใจ

หลังจากวันเกิดของน้องคุณประมาณเดือนกว่าๆ พี่เสือก็มีเพื่อนบ้านใหม่ย้ายเข้ามา ซึ่งเพื่อนบ้านก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหมูน้อยกับคุณม้านั่นเอง รั้วสูงกลั่นระหว่างบ้านถูกทุบออกช่วงหนึ่งคุณพ่อของพี่เสือสั่งช่างทำเป็นรั้วไม้และประตูเลื่อนเพื่อเป็นการเชื่อมทางเข้าออกระหว่างบ้านสองหลังโดยไม่ต้องผ่านประตูใหญ่หน้าบ้าน

ทำให้หนูน้อยวัยสามขวบวิ่งเข้าบ้านพี่เสือจบสนิทสนมกับแม่บ้านทุกคนในบ้านของพี่เสือแล้ว และที่สำคัญคือน้องคุณยังได้เพื่อนเล่นใหม่คือลูก้าลูกเสือขาวของพี่เสือมาวิ่งเล่นสร้างความป่วนเพิ่มขึ้นไปอีกด้วย

"ลูก้าาาาา" ทุกวันช่วงเย็นหลังเลิกเรียนเสือมักจะได้ยินเสียงน้องร้องเรียกเสือขาวตัวน้อยก่อนเจ้าของร่างป้อมจะวิ่งมาถึงบ้านเขาตลอด พอลูก้าได้ยินเสียงนั้นก็จะรีบวิ่งไปรับเจ้านายตัวจริง? ทุกครั้งไป จนพี่เสือคิดว่าไอ้ลูกแมวน้อยลืมไปแล้วว่ามันเป็นสายพันธุ์ดุร้ายและเจ้านายมันคือเขานี่ไง คนที่ให้อาหารให้น้ำทุกวันคือเขาไม่ใช่น้องคุณเสียหน่อย ดูสิพอน้องคุณเข้ามาถึงไอ้เสือตัวที่ขู่คนนั้นคนนี้ในบ้านกลับวิ่งไปทำหูลู่หางตกนอนหงายท้องให้น้องเกาพุงให้ไปแล้วนั่น "ลูก้าคิดถึงน้องไหม น้องคิดถึงลูก้าจังเลย" ไม่ว่าเปล่ายังจุ๊ฟหัวเจ้าลูก้าให้เจ้าของเสือแถวนี้หมั่นไส้อีกต่างหาก หมั่นไส้เสือนะ

"....."

"โอ๊ะ พี่เฉือออออออ" ร่างน้อยทำตาโตเหมือนพึ่งสังเกตุเห็นว่ามีใครบ้างคนนั่งอยู่แถวนี้ด้วย

"หึ ใช่สิเดี๋ยวนี้มีลูก้าแล้วคงลืมพี่เสือไปแล้ว"

"น้องไม่ลืมน้องความจำดี แต่ลูก้าน่ารักกว่าพี่เฉือ :)" ตีเด็กนี่เขาจะโดนคุณม้าฆ่าไหมนะ

"งั้นก็เอาลูก้ากลับไปเลี้ยงบ้านเลยสิ" หมั้นไส้ทั้งเด็กทั้งลูกเสือ :( ทีเมื่อก่อนล่ะวิ่งตามเรียกพี่เฉืออย่างงั้นอย่างงี้ มาดูตอนนี้สิ ชิ!

"พี่เฉือพูดแล้วนะ!"

"...."

"ไปลูก้ากลับบ้าน" 

"เฮ้ย เดี๋ยวก่อน" ไวจริงทั้งคนทั้งเสือพอน้องพูดจบก็สะบัดหน้ากลมเดินออกไป ไอ้ลูก้าลูกเสือขาวก็รู้ความเหลือเกินเดินตามตูดน้องออกไปแบบไม่สนใจเจ้าของมันสักนิด

"อะไรเหยอ ไม่ให้ลูก้าเหรอ" 

"เห้อ" ไอ้ตาใสๆ เคือบไปด้วยน้ำตานี่คืออะไร พี่เสือใจบางอยู่แล้วตอนนี้เหลวไปเลย แต่ก็นะคนมีใจอยากแกล้งน้องอย่างไงก็ยังอยากแกล้งอยู่ดี "ให้สิแต่หมูน้อยเลี้ยงไหวเหรอ"

"ไหวสิ" 

"งั้นหมูน้อยต้องยกกรงของลูก้ากลับไปด้วย" ไม่พูดเปล่าพ่ออัลฟ่าเด็กก็จูงมือน้องน้อยไปดูกรงของเจ้าลูก้าที่สั่งทำพิเศษ(แต่เจ้าของมันไม่เคยได้ใช้) ที่ตั้งอยู่ในสวนหลังบ้าน ในสวนส่วนนี้เสือขอให้คุณพ่อทำให้เหมือนป่าเพื่อให้ลูก้าอยู่ จะได้ไม่ลืมสัญชาตญาณสัตว์ป่า และไม่คิดถึงบ้าน

"ต้องยกเองเหรอ ให้คุณม้าหรือพี่ชายชุดดำมายกได้ไหม" กรงของลูก้ามีขนาดใหญ่กว่าตัวของน้องคุณหลายเท่าแล้วพี่เฉือใจร้ายจะให้น้องคุณยกไหวได้ไง

"ใช่ต้องยกเอง เพราะถ้าให้คนอื่นยก พี่เสือก็จะยกให้คนอื่นไงครับ"

"ฮือ พี่เฉือใจร้าย" นั่นไงร้องแล้วคนตั้งใจแกล้งยิ้มอย่างได้ใจ

"หึ ถ้าเงียบจะพาไปกินไอติม" คนขี้แกล้งเมื่อแกล้งจนน้องร้องได้สำเร็จก็ปลอบน้องด้วยการจะพาไปเลี้ยงไอศครีมของโปรดของน้อง

"ฮือๆ"

"เลี้ยงไก่ทอดด้วย"

"อึก เค้กด้วย"

"ต่อรองเก่ง"

"ตกลงไหม ไม่งั้นน้องร้องต่อ ฮือๆ" น้ำตาเหมือนสั่งได้ไหลออกมาอีกหน

"เห้อ ตกลง เช็ดน้ำตาซะ" เด็กก็เหมือนผ้าขาว แต่ไอ้ผ้าขาวก้อนตรงหน้าเขานี่ทำไมเสือถึงรู้สึกว่าน้องฉลาดเกินเด็กวัยเดียวกันไปเยอะเลยนะ

"ได้ ฟืดดด" ไม่พูดเปล่าน้องคุณตัวแสบก็ดึงชายเสื้อยืดของพี่เสือไปเช็ดหน้าและสั่งน้ำหมูกใส่ปิดท้ายหนึ่งที "ไป :)"