บทที่ 5

บทที่ 5

น้องคุณไม่สบาย

'เป็นไปตามคาด' นั่นคือความคิดแรกที่เสือกลับมาถึงบ้าน หลังจากที่เขาไปเข้าค่ายมาสามวัน และเมื่อวานที่บ้านไม่มีคนอยู่นอกจากสิงและน้องคุณ มามี้เลยมอบหน้าที่พี่เลี้ยงให้สิงไป และเมื่อน้องอยู่กับคนที่สปอยน้องมากกว่าทุกคนในบ้านก็เป็นไปตามคาด 'เละ' นั่นคือนิยามที่พี่เสือให้กับโรงเรือนของเขา และ 'เละ' คำต่อมาเขายกให้เจ้าสิงที่มามี้บิดหูจนแดงเถือกแถมโดนมี้บ่นอีกเป็นชั่วโมงที่บ่อยให้น้องตากแดดและเล่นน้ำจนเกินพอดีจนทำให้น้องไข้ขึ้น เท่านั้นยังไม่พอสิงยังโดนคุณพ่อทำโทษให้ไปล้างสระว่ายน้ำเพราะปล่อยให้เจ้าลูก้าลงไปว่ายเล่นคนเดียว ส่วนตัวแสบอีกคนหนึ่งนั้นนอนซมเพราะพิษไข้ทั้งคืน มามี้บอกว่าน้องไข้ขึ้นตั้งแต่เมื่อเย็นเลยให้คุณหมอมาตรวจและให้น้องทานยา แต่เมื่อคืนน้องตัวร้อนจี๋ทั้งคืน เมื่อตอนเช้ามืดเลยเรียกคุณอาหมอมาใหม่ คุณอาหมอเลยฉีดยาลดไข้ให้ ไข้น้องถึงลง เสือจึงรับหน้าที่ดูแลน้องต่อจากมารดาที่ต้องออกไปดูงานที่ต่างจังหวัดกับคุณพ่อ ส่วนกระต่ายก็ไปนั่งให้กำลังใจสิงที่กำลังล้างสระว่ายน้ำอยู่ข้าง ๆ สระ

"พี่เฉือ ฮือ น้องปวดหัว"

"งั้นนอนต่อไปตัวแสบ"

"ม่าย น้องหนักตัว" น้องคุณตอนไม่สบายจะดื้อและงอแงกว่าปกติหลายเท่า เสือจึงอุ้มน้องมานั่งบนตัก และให้ตัวน้องพิงอกตัวเอง ยังคงสัมผัสได้ถึงไออุ่น ๆ ที่ร้อนเกินกว่าอุณหภูมิร่างกายยามปกติ

"ตัวยังอุ่น ๆ อยู่เลย เดี๋ยวกินข้าวแล้วกินยา"

"ฮือ ๆ น้องม่ายกินยา"

"ถ้าไม่กินยาจะให้ลุงหมอฉีดยา" เสือยิ้มขันกับเด็กแสบที่เมื่อวานคงซนเต็มที่จนเมื่อยไปทั้งตัวแบบนี้

"ฮือ ๆ พี่เฉือใจร้าย"

"เฮ้อ คนที่ทำต้นไม้พี่พังกล้าว่าพี่ใจร้ายเหรอ ไปแปรงฟันก่อนแล้วกัน" พูดจบคนพี่ก็อุ้มน้องไปที่ห้องน้ำ กว่าจะบังคับเด็กดื้อแปรงฟันได้ก็ใช้เวลาเกือบยี่สิบนาที พอแปรงเสร็จก็อุ้มน้องลงมาชั้นล่าง เพื่อทานข้าวก่อนทานยา

"น้องอยากกินไก่"

"กินข้าวก่อนถ้าไม่ไอตอนเที่ยงจะสั่งไก่ให้กิน โอเคไหมครับ"

"อืม" เหมือนน้องคิดว่าพี่เสือโกรธเรื่องโรงเรือนเลยทำให้น้องว่าง่ายขึ้นมานิด

"น้องอิ่ม" กินไปได้ไม่ถึงครึ่งคนป่วยก็ดันถ้วยโจ๊กออกแถมส่งสายตาหงอยมาให้คนที่แกล้งทำเป็นเสียงดุใส่ให้ใจอ่อนยอมตามใจน้องหน่อย

"งั้นกินยา"

"อึก ฮือ ยามันขม" น้ำตาเม็ดโป้งไหลออกมาอีกรอบเมื่อพูดเรื่องกินยา "ไม่อร่อย"

"งั้นฉีดยา"

"ฮือ ๆ เฉือใจร้าย"

"หึ กระต่ายโทรตามอาหมอสิ" คนใจร้ายยังไม่เลิกขู่น้อง

"ฮือ กิน น้องกินก็ได้" ส่วนน้องเมื่อเห็นว่าคนพี่เอาจริงก็ต้องยอมกลืนยาขม ๆ ลงคอ รสส้มรสสตอเบอรี่อะไร พอเข้าปากน้องไปก็ขมคออยู่ดี : (น้องคุณจะเก็บไว้เอาคืนตอนพี่เสือไม่สบายบ้างจะให้กินแต่ยาเม็ดขม ๆ ให้เข็ดเลย

"อืม เก่งมาก มาพี่แปะแผ่นเจลลดไข้ให้"

"พี่เฉือน้องอยากเล่นกับลูก้า ลูก้าอยู่ไหน" เมื่อนึกถึงเพื่อซี้เสือขาวได้น้องก็ถามหามันทันที น้องหวังว่าพี่เสือจะไม่แกล้งลูก้านะ

"โดนสั่งขังอยู่ในคุกขี้ไก่"

"บ้านเรามีด้วยเหรอ" กระต่ายที่นั่งฟังอยู่ถึงกับกลั้นขำ

"มีสิเอาไว้ขังเสือ ขังเด็กเวลาดื้อมาก ๆ "

"อึก ฮือ ๆ น้องไม่ดื้อ น้องไม่ซนลูก้าก็ไม่ดื้นไม่ซน พี่เสือห้ามขังน้อง ห้ามขังลูก้านะฮือ ๆ"

"จริงเหรอ"

"จริงสิ"

"แล้วใครซนจนต้นไม้พี่ตายกระถางต้นไม้แตกเกือบทั้งโรงเรือนฮะ" คิ้วกระตุกแล้วข้างหนึ่งเด็กน้อยนอกจากทั้งดื้อทั้งซนแล้วยังไม่ยอมรับความผิดอีก

"เฮียสิงซน" หึ คิดว่าถ้าเป็นไอ้สิงทำจะไม่โดนขังหรือไง "พี่เฉือจะอุ้นน้องไปไหนน้องหนักหัว"

"กอดคอแล้วอยู่เฉย ๆ สิ"

"เฮียสิงงงงง" เจ้าตัวแสบเรียกเฮียสิงทันทีที่เห็นหัวทุย ๆ ของมันโผล่ขึ้นมาจากสระน้ำ

"หายแล้วหรือไงไอ้ตัวแสบ" สิงที่กำลังขัดพื้นสระอยู่เงยหน้าขึ้นมาทักเด็กแสบ ที่เมื่อวานตอนเย็นไข้ขึ้นจนทำให้เขาโดนมามี้บิดจนหูแดงและโดนเทศอยู่พักใหญ่ฐานะคนโตสุดไม่คิดห้ามปรามน้อง แถมโดนคุณพ่อทำโทษด้วยการล้างสระว่ายน้ำด้วย กว่าจะขัดเสร็จบอกเลยว่าเหนื่อยมาก

"ยังไม่หาย ว่าแต่เฮียสิงทำอะไร"

"ขัดสระว่ายน้ำไง"

"เฮียสิงขยันจัง" สาบานน้องคุณไม่ได้ตั้งใจแซวเฮียสิงจริง ๆ นะ

"ที่ไหนล่ะโดนคุณพ่อลงโทษต่างหากล่ะ เฮียเหนื่อยจะตายแล้วเนี่ย"

"อย่างเฮียไม่ตายง่าย ๆ หรอก" เป็นกระต่ายที่อยู่อีกฝากนึงของสระพูดขึ้น เฮียแกทำอยู่ตั้งนานไม่บ่นสักแอะแต่พอน้องคุณมาทำเป็นบ่นสะงั้น

"ก็ต่ายไม่ช่วยเฮีย"

"เฮ้อ" กระต่ายได้แต่กรอกตามองบนแล้วก็หยิบเอาแอร์พอดมาเสียบหูฟังเพลงต่อโดยไม่สนใจเฮียสิงอีก

"ว่าแต่เฮียเสือพาน้องออกมาทำไมเดี๋ยวก็ไข้ขึ้นหรอก"

"ขัดสระเสร็จหรือยัง"

"เสร็จแล้วเนี่ยเฮียจะออกมาช่วยเหรอ" พี่เสือมาเชือดสิงให้ลูกหมูดูต่างหาก ;)

"เสร็จแล้วก็เข้าไปอยู่กับลูก้า"

"เอาจริงดิเฮีย"

"พี่เฉือจะให้เฮียสิงไปอยู่คุกขี้ไก่กับลูก้าเหรอ"

"ฮะ อะไรนะเฮีย"

"จะไปดี ๆ หรือจะให้มี้หักค่าขนมแล้วเอามาซื้อต้นไม้ใช้เฮีย"

"เออ ไปอยู่กับลูก้าใช่ไหม" สิงยอมเข้าไปอยู่ในคุกขี้ไก่? กับลูก้าตามคำสั่งของเฮียดีกว่าโดนมามี้หักค่าขนมแหละนะ ถึงไม่รู้ว่าให้เข้าไปทำไมก็เถอะในกรงใหญ่ ๆ ของไอ้ลูก้าเนี่ย

"กระต่ายเอาข้าวเอาน้ำไปส่งให้ไอ้สิงมันด้วยนะ พรุ่งนี้เช้าค่อยปล่อยมันออกมาพร้อมกับลูก้า"

"ฮิฮิ ได้เลยเฮียเสือ" กระต่ายที่เดาได้ว่าพี่ชายคนโตกำลังทำอะไรอยู่ก็เลยรับปากและขำออกมาเมื่อเห็นเป็นเรื่องสนุก

"พี่เฉือน้องง่วงนอน" นี่ก็เอาตัวรอดเก่ง

"หึ จะเข้าไปนอนในคุกขี้ไก่กับไอ้สิงกับลูก้าใช่ไหมล่ะ"

"อึก ฮือ ๆ พี่เสือใจร้าย พี่เสือใจดำ น้องจะไม่รักพี่เสือแล้ว" หึ พอเสียใจนี่พูดชื่อชัดเลยนะไอ้ตัวแสบ

"ชู่ว เงียบได้แล้วร้องจนตาถลนแล้วนั่น ถ้าวันนี้หมูน้อยไม่ดื้อยอมกินข้าวกินยาดี ๆ พี่เสือก็จะไม่เอาไปขังคุกขี้ไก่ โอเคไหม"

"ฮือ ก็ได้ ฮึบ"

"พี่เฉือ"

"หืม ตาจะปิดแล้วนอนได้แล้ว"

"น้องให้ต้นไม้พี่เฉือ อยู่ตรงระเบียงห้องน้อง" เสือมองไปที่ระเบียงห้องตามที่น้องบอกก็พบกับต้นทานตะวันแคระหนึ่งต้นอยู่ในกระถางสีน้ำตาลมีป้ายชื่อเขียนด้วยลายมือขอเด็กน้อยว่า 'ของพี่เสือ ❤️'

"ขอบคุณครับ"

"ดูน้องดี ๆ นะ อย่างให้ลูก้าเขี่ยล้มล่ะ"

"อันนี้บอกตัวเองไหมหมูน้อย"

จุ๊ฟ หน้าผากน้องไปหนัก ๆ หนึ่งที ให้สมกับความน่ารักและความแสบซนของเจ้าตัว